ความหวาดกลัวในใจเพียงฟ้า

"ดูเหมือนผมจะไม่ได้เชิญใครเพิ่มในค่ำคืนนี้นะครับ รสา" เสียงของธาวินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าในความเรียบเฉยนั้นกลับมีรอยร้าวที่เพียงฟ้าสัมผัสได้ทันทีที่เขาขยับกายบังตัวเธอไว้กึ่งหนึ่ง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างระหงในชุดสีขาวเบื้องหน้า ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับผีเสื้อที่บินกลับมาจากสุสาน หญิงสาวผู้มาใหม่ไม่ได้สะทกสะท้าน เธอก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่อบอวลปนมากับสายลมในห้องทำให้เพียงฟ้ารู้สึกคลื่นเหียนอย่างบอกไม่ถูก มันไม่ใช่กลิ่นที่แปลกแยก แต่มันเป็นกลิ่นที่... คุ้นเคยจนน่าใจหาย "วินก็รู้ว่าความหลังมันไม่ได้มีวันหมดอายุหรอกค่ะ" หญิงสาวคนนั้นยิ้ม มุมปากที่โค้งขึ้นช่างงดงามราวกับถูกจงใจสร้างมาให้เป็นพิมพ์เขียวของความสมบูรณ์แบบ เธอหันมามองเพียงฟ้า ดวงตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดลงที่สร้อยคอเส้นเล็กที่เพียงฟ้าสวมอยู่ "เครื่องประดับชิ้นนี้... ฉันเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมคะว่ามันไม่เหมาะกับคนอื่น" เพียงฟ้าขยับถอยหลังหนึ่งก้าว ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนหินมาอุดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่ได้โง่พอที่จะไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่กัดกินหัวใจเธออยู่ตอนนี้คืออะไร ความหวาดกลัวที่เธอเฝ้าผลักไสมาตลอดกำลังย้อนกลับมาเผชิญหน้าในรูปกายของหญิงสาวตรงหน้า ไม่ใช่เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นแววตาของธาวินที่เปลี่ยนไป แววตาที่เคยอ่อนโยนกับเธอ บัดนี้มันวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ เขาไม่ได้มองเพียงฟ้า ไม่ได้มองผู้หญิงคนนั้น แต่มองผ่านความจริงตรงหน้าไปสู่ความทรงจำที่แตกสลาย "รสา... พาฟ้าออกไปก่อน" ธาวินสั่งเสียงเข้ม แม้ไม่ได้หันมามอง แต่เพียงฟ้าสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในน้ำเสียงนั้น "ไม่ค่ะ" เพียงฟ้าสวนขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาธาวิน แววตาที่เคยสั่นคลอนของเธอเริ่มนิ่งสงบลงด้วยความเจ็บปวดที่ก่อตัวเป็นเกราะป้องกัน "ถ้าฉันจะออกไป ฉันอยากรู้ว่าตัวเองกำลังก้าวออกมาจากที่ไหน... ที่ที่ฉันควรจะอยู่ หรือที่ที่ใครบางคนกำลังจะมาทวงคืน" หญิงสาวชุดขาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเฉียดผ่านธาวินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเพียงฟ้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนเพียงฟ้าได้กลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง "คุณชื่อเพียงฟ้าสินะ" เธอเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนการอ่านชื่อสิ่งของในพิพิธภัณฑ์ "ชื่อเพราะดีนะคะ แต่อย่าพยายามเป็น 'ท้องฟ้า' ของใครเลย เพราะสุดท้ายแล้ว ท้องฟ้ามักจะเปลี่ยนสี และคนที่ถูกลืมก็คือคนที่ยืนรออยู่บนพื้นดินเสมอ" เพียงฟ้ากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่สามคนนี้เท่านั้น แต่อดีตที่ธาวินซ่อนไว้กำลังโถมเข้าใส่จนพื้นที่ตรงนี้หายใจไม่ออก เธอเริ่มตระหนักแล้วว่า การที่เขาเลือกเธอ ไม่ใช่เพราะเขาอยากเริ่มใหม่ แต่เพราะเขากำลังมองหาเงาที่จางหายไปจากชีวิตของเขาเอง และเธอก็ช่างโง่เขลาที่ยอมให้ตัวเองเป็นเพียง 'เงา' นั้นมาโดยตลอด "วินคะ" เพียงฟ้าเรียกชื่อเขา แต่อีกฝ่ายยังคงนิ่งค้างราวกับถูกสาป "ถ้าหากวันนี้ฉันเดินออกไปจากห้องนี้ โดยที่ไม่หันหลังกลับมาเลย คุณจะปล่อยให้ฉันไป... หรือคุณจะคว้าแขนของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ไว้แทน?" ธาวินหันมามองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมา มันเป็นคำสารภาพที่ชัดเจนที่สุดว่าเขายังติดอยู่ในบ่วงพันธนาการของอดีต และเพียงฟ้าคือเหยื่อที่เดินเข้ามาในกรงขังแห่งความคิดถึงนี้ด้วยความสมัครใจ ในจังหวะที่ความเงียบงันปกคลุมจนแทบจะยินเสียงหัวใจเต้น ร่างของหญิงสาวชุดขาวก็เอื้อมมือไปแตะที่ต้นแขนของธาวินแผ่วเบา ธาวินสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ผลักออก มือของเขาเอื้อมออกไปแตะไหล่หญิงสาวคนนั้นอย่างลืมตัว เพียงฟ้าเห็นภาพนั้นชัดเจน ความหวังสุดท้ายที่เคยริบหรี่ดับวูบลง เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแค่หมุนตัวกลับไปยังประตูห้องที่เปิดอ้าไว้ "อย่าไปนะเพียงฟ้า!" เสียงของธาวินดังขึ้นจากข้างหลัง แต่มันไม่ใช่เสียงของคนที่จะรั้งไว้ด้วยความรัก มันเป็นเสียงของคนที่ตกใจกลัวว่าจะสูญเสียเครื่องมือในการเยียวยาบาดแผล ทันใดนั้นเอง ประตูอีกบานในโถงทางเดินก็เปิดออก กรณ์ก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขามองผ่านเพียงฟ้าไปที่หญิงสาวชุดขาว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเพียงฟ้าหยุดหมุน "ถึงเวลาที่ทุกคนต้องรับความจริงสักที... เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าวินตอนนี้ ไม่ใช่คนที่จะกลับมาหาเขา แต่มันคือปมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อหลอกตัวเองมาตลอดสามปีเต็ม" เพียงฟ้าชะงักฝีเท้า มือที่กำลังจะเอื้อมไปจับลูกบิดประตูสั่นสะท้าน เธอหันกลับไปมองหญิงสาวชุดขาวคนนั้นอีกครั้ง แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่กรณ์กำลังถืออยู่ในมือ ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดในหัวใจของตัวละครไปพร้อมกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา