การมาเยือนของกรณ์

“ของชิ้นนี้... ไม่ควรอยู่ในมือคุณ ตั้งแต่แรกแล้วนะครับ วิน” เสียงของกรณ์ทุ้มต่ำและเยือกเย็น มันไม่ได้ดังสนั่นจนน่าตกใจ แต่มันกลับกรีดลงบนความเงียบงันในห้องทำงานของธาวินราวกับมีดคมกริบ เพียงฟ้ายืนแข็งค้างอยู่หน้าประตู มือที่สั่นเทาของเธอขยำชายกระโปรงแน่น สายตาจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ในมือของชายชุดดำที่เธอคุ้นเคยดี มันคือกรอบรูปเงินที่ขึ้นสนิมจางๆ ภายในนั้นคือภาพถ่ายใบเก่าที่เธอเองก็เคยเห็นผ่านตาในห้วงความทรงจำที่เลือนราง ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววสุขุมอยู่เสมอ บัดนี้กลับไหวระริกเหมือนเปลวเทียนที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ เขาไม่ได้มองหน้ากรณ์ แต่มองตรงไปที่รูปถ่ายใบนั้น... รูปของ ‘รินดา’ หญิงสาวที่เป็นเสมือนบาดแผลฉกรรจ์ในใจเขา “คุณกลับมาทำไม กรกฎ” ธาวินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงปะทะที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ “ผมมาเพื่อเตือนสติคนหลงทาง” กรณ์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มองอย่างไรก็ไม่พบความหวังดี “คุณกำลังพยายามเริ่มต้นใหม่กับ ‘ใครอีกคน’ โดยที่ยังเอาเงาของคนที่ตายไปแล้วมาทับซ้อนทับ ผมว่ามันดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยไหมครับ?” เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น คำพูดนั้นชัดเจนเสียจนไม่ต้องแปลความ เธอคือ ‘ใครอีกคน’ คนนั้นที่กรณ์กำลังพูดถึง ความหวังริบหรี่ที่เธอพยายามจุดขึ้นในใจเพื่อเดินหน้าต่อไปกับธาวิน พลันดับวูบลงราวกับมีใครมาสาดน้ำเย็นจัดใส่ ธาวินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งก้าวเดินออกมาจากหลังโต๊ะ ความกดดันในอากาศเพิ่มขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เขาสบตากับกรณ์นิ่ง “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ และผมไม่คิดว่าความรู้สึกของผม จะเป็นสิ่งที่คนนอกอย่างคุณมีสิทธิ์เข้ามาวิจารณ์” “งั้นหรือครับ?” กรณ์แค่นหัวเราะ ก่อนจะวางกรอบรูปลงบนโต๊ะดัง *ปึก* “งั้นบอกผมทีสิ วิน... ที่คุณดึงเพียงฟ้าเข้ามาในชีวิต เพราะคุณต้องการ ‘เริ่มต้นใหม่’ จริงๆ หรือเพราะคุณแค่ต้องการใครสักคนมาทำหน้าที่แทนคนในรูปนี้กันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งราวกับภูเขาหิน ธาวินเม้มริมฝีปากแน่น เขามองไปทางประตูที่เพียงฟ้ายืนอยู่โดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะยังไม่เห็นเธอชัดๆ แต่สัญชาตญาณกลับบอกให้เขารู้ว่าเธอกำลังฟังอยู่ “ผมไม่ได้ต้องการตัวแทนใคร” ธาวินตอบเสียงแข็ง แต่น้ำเสียงที่เคยเด็ดขาดกลับสั่นพร่าเล็กน้อย “เพียงฟ้า... คือปัจจุบันของผม” “ปัจจุบันที่ต้องจมอยู่กับอดีตของคุณน่ะเหรอครับ?” กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ธาวินอีกก้าว เขากระซิบเสียงต่ำที่คนหน้าห้องอาจไม่ได้ยิน แต่สำหรับธาวิน มันคือคำพิพากษา “ถ้าเพียงฟ้ารู้ว่าคืนที่เธอกำลังมีความสุขกับคุณ คุณแอบเปิดลิ้นชักมองดูรูปใบนี้พร้อมกับน้ำตา... คุณคิดว่าเธอจะยังอยากอยู่ข้างคุณไหม?” เพียงฟ้าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานประตู ถึงกับเซถอยหลัง ดวงตาของเธอร้อนผ่าว ความเจ็บปวดจากการเป็น ‘คนอื่น’ กลับมาเกาะกินใจอีกครั้ง เธอเคยปลอบตัวเองว่าอดีตคือเรื่องที่ผ่านไปแล้ว แต่คำพูดของกรณ์กำลังตอกย้ำว่า สำหรับธาวิน... อดีตไม่มีวันตาย แต่มันยังคงหายใจและกัดกินปัจจุบันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เธอตัดสินใจหันหลังกลับ ความรู้สึกที่เธอเคยมีให้ธาวินเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอไม่อาจเป็นตัวแทนใครได้ และยิ่งไม่อาจยอมรับความรักที่ถูกแบ่งพื้นที่ไว้ให้คนตายไปแล้วแบบนี้ได้ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าหนีไปจากหน้าห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากภายใน “ถ้าเพียงฟ้าได้ยินที่คุณพูดทั้งหมด... เธอจะรู้ว่าผมไม่ได้ต้องการตัวแทน” ธาวินพูดขึ้นกะทันหัน เสียงของเขาดังพอที่จะผ่านบานประตูออกไปถึงหูของหญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไป “เธอจะรู้ว่า ‘คนที่ผมรัก’ ในตอนนี้... คือคนละคนกับที่อยู่ในรูปนี้... และถ้าเธอไม่เชื่อใจผม ผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะพิสูจน์ให้เห็นว่า... ต่อให้ผมต้องเผาอดีตทิ้งจนหมดสิ้น ผมก็จะทำ” เพียงฟ้าชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้หันกลับไป แต่ในความมืดสลัวของโถงทางเดินนั้น สิ่งที่เธอเห็นถัดมากลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... เงาของใครบางคนที่ยืนพิงผนังอยู่ตรงหัวมุมมืด ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ฟังดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ตรรกะดีนี่วิน... แต่เรื่องมันไม่ได้จบง่ายขนาดนั้นหรอก” เพียงฟ้าเพ่งมองบุคคลนั้นให้ชัดขึ้น ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘รสา’ เพื่อนสนิทของเธอเอง ที่บัดนี้กำลังมองมาทางเธอด้วยแววตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาที่เต็มไปด้วยความลับ และความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของคำว่าเพื่อน หวังว่าทุกท่านจะสัมผัสได้ถึงความสับสนและความเจ็บปวดที่ตัวละครกำลังเผชิญอยู่นะครับ เพราะเส้นทางรักมักไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเพียงฟ้าและธาวินนะครับ สายลมแผ่วเบา