ค่ำคืนแห่งการรอคอย

"ถ้าคุณยังไม่เลิกมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาแบบนั้น ผมก็คงต้องปิดม่านลงเสียที" น้ำเสียงทุ้มต่ำของธาวินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เขาไม่ได้หันมามองเพียงฟ้า แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า ทั้งที่ความจริงแล้ว ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ได้ซึมซับเข้าไปในความรู้สึกของเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับมาทันที ความเย็นของกระจกหน้าต่างที่ซึมผ่านปลายนิ้วดูจะแผ่วเบากว่าความหนาวเหน็บในใจที่เธอเพียรเก็บซ่อนไว้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นคงให้กลับคืนสู่แววตา ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่เป็นดั่งพายุในหัวใจ "บางครั้ง... การมองเห็นสิ่งที่ผ่านไปโดยไม่มีวันย้อนกลับมา ก็เป็นวิธีเตือนสติที่ดีนะคะ" เพียงฟ้าตอบพลางคลี่ยิ้มบาง เธอพยายามให้มันดูเป็นเพียงคำพูดลอยๆ ของคนเหม่อลอย ทั้งที่ในใจกลับร้อนรุ่มด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ ธาวินวางปากกาลงในที่สุด เขาประสานมือเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ ความเงียบงันที่เกิดขึ้นชั่วครู่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ เข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่อีกฝั่งของห้อง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ทำให้เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนกำลังจมลงในห้วงลึกที่เธอไม่อาจหาทางออกได้ "คุณกำลังรอใครอยู่หรือเพียงฟ้า?" ธาวินถามพลางหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากคนตรงหน้า "หรือจริงๆ แล้ว คุณกำลังรอให้ใครบางคนเป็นตัวแทนของใครบางคนกันแน่" คำถามนั้นราวกับมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันหายดี เพียงฟ้าสบตากับเขา แววตาของเธอสั่นไหวแต่ไม่ยอมหลบตา "คนเราอาจจะรอทั้งคนที่ไม่มีวันกลับมา และรอให้คนที่อยู่ตรงหน้า... กล้าพอที่จะพูดความจริงเสียที ไม่ใช่หรือคะคุณธาวิน" ธาวินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับฉายรอยร้าวลึก เขาอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าหวานที่เปื้อนความเศร้าสร้อยนั้น แต่ความเป็นจริงที่ว่าเขายังคงติดอยู่ในพันธนาการของอดีตทำให้เขาต้องกำมือแน่น เขาเป็นคนขี้ขลาดเกินกว่าจะกล้าเสี่ยง กับความรักที่อาจกลายเป็นการฉายซ้ำของความผิดพลาดในอดีตที่เขายังคงฝังใจ "ความจริงบางอย่าง... พูดออกไปแล้วอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เพียงฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความขมขื่น "สำหรับคุณ อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่สำหรับคนที่เฝ้ารอ... การไม่รู้อะไรเลย มันทรมานกว่าคำตอบที่เลวร้ายหลายเท่านัก คุณเก็บความลับไว้กับตัวจนมันกลายเป็นป้อมปราการที่ขังทั้งตัวคุณและคนที่พยายามจะเข้าใจคุณเอาไว้ข้างใน" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจะหมดไป ธาวินมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นหยาดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาคู่นั้น แต่มันไม่ได้ไหลออกมา เพียงฟ้าเข้มแข็งเสมอ... และนั่นคือสิ่งที่เขารักและเกลียดที่สุดในตัวเธอ "ถ้าวันหนึ่งผมไม่ได้เป็นคนที่คุณคิดว่าผมเป็น... ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่าความทรงจำที่ผมพยายามปกป้องมันอาจทำลายความรู้สึกของคุณ... คุณจะยังมองผมด้วยสายตาแบบนี้อยู่ไหม" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เพียงฟ้าเอื้อมมือขึ้นไปแตะที่หน้าอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวและไม่เป็นจังหวะ "สำหรับฉัน ความรักไม่ใช่การมองหาความสมบูรณ์แบบ แต่มันคือการยอมรับความบิดเบี้ยวของกันและกัน... ฉันไม่ได้รอธาวินที่สมบูรณ์แบบ แต่ฉันรอเพียงผู้ชายที่กล้าพอจะก้าวข้ามผ่านเงาของตัวเองเพื่อมาหาฉันเท่านั้นเอง" คำพูดของเธอราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของชายหนุ่ม เขาเกือบจะตัดสินใจก้าวเข้าไปหาเธอแล้ว หากไม่ใช่เพราะเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเชื่อมประสาน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ธาวินถอยห่างออกมาโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของกรณ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียดเกินกว่าปกติ เขามองเพียงฟ้าและธาวินสลับกันไปมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมขอโทษที่ต้องรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณธาวินในค่ำคืนแบบนี้" กรณ์กล่าวเสียงเรียบ แต่แววตากลับจับจ้องไปที่เอกสารบนโต๊ะของธาวิน "แต่ผมว่าคุณควรรู้เรื่องนี้เอาไว้... เรื่องที่เกี่ยวข้องกับจดหมายฉบับสุดท้ายที่หายไปจากลิ้นชักของคุณเมื่อสิบปีก่อน" เพียงฟ้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ส่วนธาวินหน้าถอดสีไปในทันที ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้หันมามองเพียงฟ้าอีกเลย สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่มือของกรณ์ ซึ่งบัดนี้กำลังถือซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าสีเหลืองกรอบใบหนึ่ง "จดหมายฉบับนั้น... มันอยู่ที่นี่แล้ว เพียงฟ้า... ผู้หญิงที่อยู่ในจดหมายฉบับนี้ ไม่ใช่คนที่คุณเคยคิดว่าเขาเฝ้าโหยหามาตลอดทั้งชีวิตหรอก" สายลมแผ่วเบาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครอย่างลึกซึ้งในตอนถัดไปนะครับ