คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"หยุดก่อนเพียงฟ้า... คุณจะเดินหนีความจริงไปได้ไกลสักแค่ไหนกัน" เสียงของธาวินไม่ได้ดังก้องกังวาน แต่มันหนักแน่นและเจือไปด้วยแรงสั่นไหวที่พยายามกดทับไว้ เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้ได้ทันท่วงทีในจังหวะที่เธอเกือบจะก้าวพ้นรัศมีแสงไฟจากเสาต้นสุดท้ายของสวนสาธารณะ แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรง แต่มันแฝงไปด้วยความรวดร้าวที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว เพียงฟ้าหยุดกึก เธอไม่หันกลับไปมองแผ่นหลังที่เธอเคยรู้สึกว่าอบอุ่นที่สุดในยามที่ต้องการที่พึ่งพิง ทว่าในวินาทีนี้ แผ่นหลังนั้นกลับกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่กั้นขวางทุกอย่างไว้ เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของความชื้นในอากาศยามดึกเริ่มแทรกซึมผ่านผิวหนัง แต่ที่หนาวเหน็บกว่าคือความรู้สึกที่อยู่ข้างใน "เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้วค่ะคุณวิน" เธอขานรับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่ามันสั่นเครือจนยากจะปิดบัง "ไม่มีงั้นหรือ?" ธาวินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูหดหู่กว่าการร้องไห้ "คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน เพียงฟ้า ผมทำอะไรผิด... หรือว่าสิ่งที่รสาพูดกับคุณ มันทำให้คุณมองผมเปลี่ยนไป" เพียงฟ้าขืนมือออกจากการเกาะกุมของเขา ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากัน สายตาของเธอพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บไว้ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มคู่นั้น ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอหลงใหลและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "คุณวิน... บางครั้งคนเราก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะใครพูดอะไรหรอกนะคะ แต่เราเปลี่ยนไปเพราะ 'ความจริง' ที่เราเพิ่งค้นพบเองต่างหาก" ธาวินชะงักไปครู่หนึ่ง มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาสั่นเตือนเป็นครั้งที่สาม หน้าจอสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อ 'กรณ์' ที่ปรากฏอยู่บนนั้น แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนกระทบใบหน้าของเขาให้ดูซีดเซียว เขารู้ดีว่าถ้าเขารับสายนี้ ทุกอย่างที่เขาสร้างมาเพื่อปกป้องเพียงฟ้าอาจจะพังทลายลงในพริบตา "คุณหมายถึงเรื่องอะไร บอกผมมาเถอะเพียงฟ้า อย่าให้ผมต้องเดาใจคุณในวันที่เราแทบจะคุยกันไม่รู้เรื่องอีกเลย" ธาวินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของเธอ เพียงฟ้าแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ธาวินรู้สึกปวดหนึบในอก มันเป็นรอยยิ้มที่ว่างเปล่าราวกับคนสูญสิ้นศรัทธา "ถ้าฉันบอกว่า ฉันเหนื่อยกับการเป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่คุณลืมไม่ลง... คุณจะเข้าใจไหมคะ?" คำถามนั้นทำให้ธาวินนิ่งงันไปเหมือนถูกสาป เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น อดีตที่เขามักจะบอกตัวเองว่า 'มันจบไปแล้ว' กำลังย้อนกลับมาทวงถามความรับผิดชอบในรูปแบบของหญิงสาวที่เขารักที่สุด "ใครบอกคุณ... ใครพูดอะไรกับคุณเกี่ยวกับเรื่องนั้น" เสียงของธาวินแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "มันไม่สำคัญหรอกค่ะว่าใครบอก" เพียงฟ้าเอ่ยตัดบท พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ "สำคัญที่ว่าสิ่งที่เขาบอก มันคือเรื่องจริงหรือไม่ และคุณ... ธาวิน คุณเคยคิดจะบอกฉันบ้างไหม หรือแค่เห็นฉันเป็นเพียงเครื่องมือในการเติมเต็มช่องว่างที่ใครบางคนทิ้งเอาไว้" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้าง เสียงใบไม้แห้งกรอบที่ร่วงหล่นลงพื้นยังดังชัดเจนในความรู้สึก ธาวินเม้มปากแน่น ความลับที่เขาพยายามฝังกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มและการเอาใจใส่กำลังถูกขุดคุ้ยด้วยคำถามที่ไร้คำตอบจากปากของผู้หญิงที่เขารัก เขาอยากจะอธิบาย เขาอยากจะคว้าตัวเธอมากอดไว้แน่นๆ แล้วบอกว่าสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเขากลัว... กลัวว่าถ้าเขาเล่าเรื่องในอดีตให้เธอฟัง เธอจะจากเขาไปเหมือนกับคนที่ทิ้งเขาไปในครั้งนั้น แต่เขากลับพูดไม่ออก ในหัวของเขามีเพียงภาพของกรณ์ที่โทรเข้ามาไม่หยุดหย่อน กับความจริงที่ว่าเขายังคงไม่สามารถตัดขาดจากเงามืดในอดีตได้ เพียงฟ้าเห็นแววตาที่สับสนและลังเลของเขาแล้ว เธอก็ได้คำตอบที่ชัดเจนที่สุดโดยไม่ต้องให้เขาเอ่ยปาก เธอพยักหน้าเบาๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะถอยหลังห่างออกไปหนึ่งก้าว "ฉันคงให้คำตอบคุณไม่ได้หรอกนะคะว่าทำไมฉันถึงเปลี่ยนไป" เธอพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับสายลม "เพราะตัวฉันเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้เลยว่า... ที่ผ่านมา ฉันรักคุณจริงๆ หรือฉันแค่หลงรักภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้นกันแน่" ธาวินเบิกตากว้าง เขารีบก้าวตามไปคว้าแขนเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณ แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่สั่นค้างยาวนานก็ถูกตัดสายไป แทนที่ด้วยเสียงเรียกเข้าจากเบอร์แปลกหน้าที่โชว์ขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้ง เขาลังเล ระหว่างมือหนึ่งที่คว้าเพียงฟ้าไว้ และอีกมือหนึ่งที่กำลังจะรับโทรศัพท์เพื่อตัดสินชะตากรรมของตัวเอง "ถ้าคุณปล่อยมือฉันตอนนี้ คุณอาจจะไม่ต้องเสียเวลาตามหาคำตอบอีกต่อไปแล้วค่ะคุณวิน" เพียงฟ้าเอ่ยโดยไม่หันกลับมามอง ธาวินหยุดชะงัก มือที่จับแขนเธอเริ่มสั่นระริก ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะตัดสินใจ ทันใดนั้น เงาร่างของชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้หนาทึบภายใต้แสงไฟสลัว กรณ์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขากระตุกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้ธาวินต้องปล่อยมือจากเพียงฟ้าโดยอัตโนมัติ "มาครบสักทีนะ ทั้งคนที่รัก... และคนที่กุมความตายของแกไว้" เพียงฟ้าหันขวับไปมองบุคคลที่สามที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ธาวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างและรอวันพังทลายลงตรงหน้า ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้ หวังว่าสายลมจะพัดพาความเข้าใจไปสู่หัวใจของทุกท่านนะครับ สายลมแผ่วเบา