อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ

“คุณอย่ามาเปลี่ยนเรื่องด้วยการอ้างถึงจดหมายใบนั้นเลยครับคุณวิน ความจริงที่มันซ่อนอยู่ข้างใน... ผมว่าคุณเองก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันทำร้ายใคร” เสียงของกรณ์สั่นพร่าด้วยความอัดอั้น ขณะที่เขายืนเผชิญหน้ากับธาวินท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว ธาวินไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขานิ่งงัน นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังซองจดหมายสีครีมที่วางอยู่บนโต๊ะราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงาน เพียงฟ้าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานประตูไม้บานใหญ่ สองมือของเธอสั่นเทาจนเผลอทำแฟ้มเอกสารที่ถือมาในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระดาษกระจายตัวดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองหันขวับมามองเป็นตาเดียว “ฟ้า!” ธาวินเรียกชื่อเธอเสียงหลง ความสุขุมที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เขารีบก้าวเท้าเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วที่เขาเองก็คาดไม่ถึง ทว่าในจังหวะที่เพียงฟ้าพยายามจะก้มลงเก็บแฟ้มด้วยความลนลาน ร่างกายของเธอกลับเสียหลักเพราะความตื่นตระหนก ข้อเท้าพลิกจนร่างบางเซถลาไปปะทะกับขอบโต๊ะทำงานเหล็กกล้าอย่างแรง “โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้หัวใจของธาวินหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เขาไม่ได้สนใจสายตาของกรณ์ที่มองมาเลยแม้แต่น้อย ธาวินพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดลงพื้นของเพียงฟ้าไว้ในอ้อมแขน “ฟ้า... เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ราบเรียบเหมือนที่เคยเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรนและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มือหนาของเขาประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาสำรวจด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจนปิดไม่มิด เพียงฟ้าเม้มปากแน่น ความเจ็บที่ข้อเท้าเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในอกที่เพิ่งได้รับรู้จากการแอบฟัง เธอพยายามจะผลักอกเขาออกเบาๆ ทว่าธาวินกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา “ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณวิน ปล่อยเถอะค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมา “ไม่เป็นไรได้ยังไง หน้าคุณซีดจนจะไม่มีเลือดอยู่แล้ว” ธาวินหันไปตวาดใส่กรณ์ที่ยืนอึ้งอยู่ “ออกไปก่อนกรณ์! เรื่องของเราไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้คุณเห็นแล้วใช่ไหมว่าคุณทำอะไรลงไป!” กรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเพื่อนรักที่กำลังแสดงท่าทีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน—ความตื่นตระหนกที่เกิดจากความเป็นห่วงคนตรงหน้าอย่างสุดหัวใจ—เขายอมถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ทั้งสองคนอยู่ในโลกส่วนตัวที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนสองคน ธาวินช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างเบามือ เขาพาเธอไปนั่งที่โซฟารับแขกมุมห้อง ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปจับข้อเท้าที่เริ่มบวมแดงของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาทำให้เพียงฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย แต่ธาวินกลับกดสายตาลงต่ำ ไม่ยอมสบตาเธอ “ผมขอโทษ... ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” เขาพึมพำขณะบรรจงถอดรองเท้าคัทชูของเธอออกอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกผิดรุมเร้าอยู่ในแววตา “และผมขอโทษ... ที่จดหมายนั่นมันทำให้คุณต้องรู้สึกไม่ดี” เพียงฟ้ามองกลุ่มผมสีเข้มของคนที่กำลังปรนนิบัติดูแลเธออย่างใส่ใจ ความสับสนตีรวนอยู่ในใจ ‘ผู้หญิงที่เขาโหยหา’ คำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท หากคนในจดหมายไม่ใช่เธอ แล้วเขาจะทำดีกับเธอถึงเพียงนี้ไปเพื่ออะไรกัน? “ถ้าคนในจดหมายไม่ใช่ฟ้า... แล้วทำไมคุณต้องแคร์ความรู้สึกฟ้าขนาดนี้ล่ะคะคุณวิน” เธอถามออกไป เสียงนั้นสั่นพร่าและแฝงความน้อยใจจนคนฟังต้องชะงักมือ ธาวินเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่หนักแน่นและยากจะคาดเดา เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน “บางที... ความทรงจำในอดีตที่ผมเคยไขว่คว้า มันอาจจะไม่ใช่สิ่งเดียวที่หัวใจผมต้องการในตอนนี้ก็ได้นะครับ” เขาเว้นจังหวะ “เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมในเวลานี้... คือคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าหัวใจที่ตายไปแล้วของผมมันกำลังกลับมาเต้นอีกครั้ง” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง ทว่ามันกลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งและลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำบรรยาย ธาวินยื่นมือมาแตะที่แก้มของเธอเบาๆ นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างแผ่วเบา เพียงฟ้าไม่ได้ขัดขืน เธอปล่อยให้ตัวเองจมลงไปในความอบอุ่นนั้น แม้จะรู้ดีว่ากำแพงที่กั้นระหว่างพวกเขายังคงตั้งตระหง่าน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของธาวินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะถอดสีไปในทันที “ว่าไงนะ... ใครนะที่โทรมาจากโรงพยาบาล?” ธาวินถามเสียงสั่น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขาลุกขึ้นยืนกะทันหันจนเกือบจะเซ เพียงฟ้ามองเขาด้วยความสงสัยและความกังวลที่พุ่งพล่าน “คุณวิน... เกิดอะไรขึ้นคะ?” ธาวินหันมามองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มันมีความสับสน ความเจ็บปวด และความตกใจปนเปกันจนน่ากลัว “คนโทรมาบอกผมว่า... เธอฟื้นแล้วครับเพียงฟ้า... คนที่ควรจะจากไปนานแล้วในจดหมายฉบับนั้น... เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมา” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครและสายลมแผ่วเบาในตอนนี้ด้วยกันนะครับ