ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"คุณพูดเรื่องอะไรครับวิน... คนที่ควรจะจากไปนานแล้ว แล้วใครคือคนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา?" น้ำเสียงของเพียงฟ้าสั่นพร่า เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเฉียบแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นที่เคยอบอุ่นกลับบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ธาวินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ เขาไม่ได้มองมาที่ใบหน้าของเธอ แต่มองทะลุผ่านไปราวกับกำลังจ้องมองเงามืดที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำ ธาวินกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากัดฟันกรอดก่อนจะระบายลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก "ผมหมายถึง... พรพรรณครับ" ชื่อนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเพียงฟ้า ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวเป็นจังหวะที่เจ็บปวด พรพรรณ... ชื่อของผู้หญิงที่เป็นเจ้าของจดหมายฉบับนั้น จดหมายที่ธาวินเก็บรักษาไว้ราวกับสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ในวันที่เขาเคยบอกว่ามันคือ 'อดีตที่ไม่มีวันย้อนคืน' "คุณ... คุณเพิ่งได้รับข่าวเหรอครับ" เพียงฟ้าถามเบาๆ พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังรื้นขึ้นมาคลอเบ้า ธาวินหันขวับมามองเธอ คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้สับสนอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมที่เขาสั่งสมมานานนับปี เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอเพียงฟ้าจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน "ผมควรจะดีใจใช่ไหมเพียงฟ้า? คนที่ผมเฝ้าขอโทษในใจมาตลอดหลายปี คนที่ผมคิดว่าผมปล่อยให้ตายจากไปเพราะความขี้ขลาดของตัวเอง... วันนี้เธอกลับมา" ธาวินหยุดพูด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ความรู้สึกแรกที่ผมมีตอนได้ยินข่าว คือความกลัวครับ" "กลัวเหรอครับ?" เพียงฟ้าทวนคำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ใช่... ผมกลัว" ธาวินขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาเกือบจะแตะหน้าผากของเธอ "เพราะในวินาทีที่ได้รับข่าว ผมไม่ได้นึกถึงเรื่องที่จะต้องไปหาเธอเป็นคนแรก แต่ผมกลับนึกถึงคุณ... ผมกลัวว่าถ้าเธอเข้ามาในชีวิตผมตอนนี้ ผมจะสูญเสียคนข้างๆ ที่กำลังกลายเป็นลมหายใจของผมไปจริงๆ" คำพูดนั้นทำให้โลกของเพียงฟ้าหยุดหมุน ความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานเหมือนเขื่อนที่พังทลายลงมา เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจกับความจริงที่ว่าเขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่เพื่อนบ้าน หรือควรจะร้องไห้ให้กับความโชคร้ายของโชคชะตาที่ขีดเขียนมาเช่นนี้ "คุณไม่ได้มองผมเป็นแค่เพียงฟ้านะครับวิน... คุณมองผมเป็นใครกันแน่?" เพียงฟ้าถามพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม เธอต้องการคำตอบเพื่อใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจตัวเอง ธาวินใช้มือหนาประคองใบหน้าของเธอไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนน่าใจหาย แต่มันก็เต็มไปด้วยความโหยหาที่ยากจะอธิบาย "ผมมองคุณเป็นความรักที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมไปคว้า เพราะผมกลัวว่าอดีตจะพรากคุณไปจากผม เหมือนกับที่มันเคยพรากพรพรรณไป" ธาวินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า "คุณไม่ใช่ตัวแทนของใครเพียงฟ้า... คุณคือความหวังเดียวที่ทำให้คนบาปอย่างผมอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อในวันพรุ่งนี้" คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของเพียงฟ้าเต้นรัวแรงเสียจนเจ็บหน้าอก เธอรู้ดีว่าคำว่า 'รัก' ของเขาในตอนนี้มันหนักอึ้งเพียงใด แต่มันกลับมาพร้อมกับเงาอดีตที่ตามหลอกหลอนจนมืดมิดไปทั่วทุกทิศทาง ในขณะที่เพียงฟ้ากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงเวลาที่หยุดนิ่งนั้น ทั้งสองผละออกจากกันด้วยความตระหนก ธาวินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แต่เขาก็ยอมเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีที่เคร่งขรึม ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดออก ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง ผู้หญิงร่างบางในชุดสีขาวสะอาดตาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ แต่รอยยิ้มที่ส่งมาให้ธาวินกลับมีความหมายบางอย่างที่ทำให้เพียงฟ้าต้องก้าวถอยหลังจนสุดทาง ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวที่เพิ่งปรากฏตัวนั้นกวาดมองผ่านธาวินมายังเพียงฟ้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยคำพูดที่ทำลายทุกความหวังของเพียงฟ้าลงในทันที "วินคะ... ขอบคุณที่รอฉันมาตลอดนะคะ แม้ว่าวันนี้ฉันจะกลับมาในวันที่สายไปแล้วก็ตาม" ธาวินยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาสั่นระริกขณะมองผู้หญิงที่เขาคิดว่าจากไปแล้ว และในวินาทีนั้นเอง เพียงฟ้าก็ตระหนักได้ว่า... ความจริงที่ถูกเปิดเผยในวันนี้ คือจุดเริ่มต้นของพายุที่กำลังจะพัดพาความรักของเธอไปสู่ก้นบึ้งแห่งความว่างเปล่า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครและเป็นกำลังใจให้กับ "สายลมแผ่วเบา" เสมอมานะครับ