ดอกไม้ช่อแรก

"เพียงฟ้า คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ มันคือการก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่การเดินถอยหลังลงไปในหลุมเดิม?" เสียงของรสายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเพียงฟ้า แม้หญิงสาวจะพยายามโฟกัสไปที่การจัดเรียงก้านดอกไลเซนทัสลงในแจกันแก้วใสบนเคาน์เตอร์ร้านดอกไม้ แต่สัมผัสจากปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยก็ฟ้องความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธ เธอไม่ใช่คนเข้มแข็งอย่างที่ใครหลายคนมอง เพียงฟ้าเพียงแค่รู้จักวิธีซ่อนความพังทลายไว้ใต้รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีก็เท่านั้น กริ่งหน้าร้านส่งเสียงดังกังวานขึ้นขัดจังหวะความคิดที่กำลังตีรวน เธอเงยหน้าขึ้น เตรียมจะเอ่ยคำทักทายลูกค้าตามหน้าที่ ทว่าร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ลูกค้าขาประจำ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศอบอุ่นของร้านดอกไม้ แต่กลับกลมกลืนกับความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ธาวินยืนนิ่งอยู่ตรงทางเข้า สายตาคู่คมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกผิดเอาไว้เสมอ บัดนี้กำลังจับจ้องมาที่เธอราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เขาไม่ได้เอ่ยคำทักทาย ทว่าในมือของเขาถือช่อดอกไม้ที่แปลกตาที่สุดเท่าที่เพียงฟ้าเคยเห็นมา มันไม่ใช่ช่อดอกไม้ที่จัดแต่งอย่างประณีตเพื่อการค้า แต่เป็นดอกคามิลเลียสีขาวบริสุทธิ์ช่อหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะถูกเลือกสรรมาอย่างใส่ใจทุกดอก "ผมหาที่จอดรถนานไปหน่อย... หวังว่าคงไม่ทำให้คุณรอนานเกินไปนะครับ" ธาวินเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขามีร่องรอยของความไม่มั่นใจแฝงอยู่เบาบาง ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งสำหรับผู้ชายอย่างเขา เพียงฟ้าวางกรรไกรในมือลง เธอเม้มริมฝีปากแน่น "คุณวิน... มาทำอะไรที่นี่คะ? แล้วนั่น..." ธาวินก้าวเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ทำให้เพียงฟ้าหายใจติดขัด เขาค่อยๆ วางช่อดอกไม้ลงตรงหน้าเธอ พร้อมกับการ์ดใบเล็กสีครีมที่แนบมาด้วย "ดอกไม้ช่อแรก... และน่าจะเป็นช่อเดียวที่ผมจะมอบให้ใครด้วยความรู้สึกแบบนี้" ธาวินกล่าวพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเพียงฟ้าสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "อย่าเพิ่งถามหาเหตุผลที่ผมมาที่นี่เลยนะครับ แค่รับมันไว้ แล้วอ่านสิ่งที่ผมเขียนไว้ในการ์ด... นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามรวบรวมความกล้ามานานหลายปี" เพียงฟ้าเหลือบมองการ์ดใบนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอหวาดกลัว... กลัวว่าสิ่งที่เขียนอยู่ข้างในนั้นจะเป็นเพียงคำลวง หรือแย่ไปกว่านั้น คือการที่เธอกลายเป็นใครบางคนที่เขาเคยรู้จักในอดีต "ฉันไม่ใช่ใครที่คุณกำลังตามหาอยู่หรอกนะคะ คุณวิน" เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว พยายามรักษาระยะห่างทั้งทางกายและทางใจ ธาวินชะงัก สายตาที่เคยสุขุมกลับวูบไหวอย่างรุนแรง เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "ผมไม่ได้กำลังตามหาใครที่ไหน เพียงฟ้า... ผมกำลังตามหา 'ปัจจุบัน' ของผมอยู่ และปัจจุบันนั้น... มันควรจะเป็นคุณ" บรรยากาศในร้านเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เพียงฟ้าค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมา นิ้วของเธอแตะสัมผัสกับลายมือที่คุ้นตา ลายมือที่เธอเคยเห็นในเอกสารสำคัญที่เขาเคยให้เธอดูเมื่อครั้งยังร่วมงานกัน แต่วันนี้... มันมีความรู้สึกที่หนักแน่นกว่าเดิมซ่อนอยู่ "อ่านสิครับ" ธาวินกระซิบ เพียงฟ้าคลี่การ์ดออก ข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือบรรจงทำเอาหยดน้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่มีคำว่า 'รัก' เขียนอยู่ตรงไหนเลย ทว่ากลับมีความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำนับพัน *‘ขอบคุณที่ยังคงเป็นดอกไม้ที่งดงามที่สุด แม้ในวันที่ผมทำลายสวนแห่งความทรงจำไปหมดสิ้นแล้ว... ผมจะขอโอกาสดูแลต้นไม้ต้นนี้ ด้วยมือของผมเอง หากคุณยังพอจะให้โอกาสคนที่เคยทำผิดพลาดมานับครั้งไม่ถ้วน’* ทว่าในวินาทีที่เพียงฟ้ากำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อเอ่ยคำตอบ กริ่งหน้าร้านก็ดังกังวานขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและรีบร้อน ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ตื่นตระหนก สายตาของเขามองผ่านเพียงฟ้าไปที่ธาวินด้วยความโกรธจัด ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้โลกทั้งใบของเพียงฟ้าหยุดหมุน "ธาวิน! เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว! คุณก็รู้ว่ารสาไม่มีวันยกโทษให้คนที่ทิ้งเธอไว้ในวันนั้น... และคุณก็รู้ดีว่าทำไม 'ผู้หญิงคนนี้' ถึงได้รับอนุญาตให้ยืนอยู่ตรงนี้!" เสียงของกรณ์ดังสนั่นหวั่นไหว ธาวินตัวแข็งทื่อ การ์ดในการ์ดมือเพียงฟ้าร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้แห้ง ความลับที่ถูกปิดตายกำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาเธอ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครและเป็นกำลังใจให้กับ "สายลมแผ่วเบา" เสมอมานะครับ