บทสนทนาในความมืด

"ถ้าคุณจะให้ผมเป็นเพียงเงาของใครสักคนในอดีต คุณคงไม่ต้องเสียเวลามาถึงที่นี่เพียงเพื่อจะตอกย้ำความเจ็บปวดให้ผมเห็นหรอกครับ เพียงฟ้า" น้ำเสียงของธาวินเรียบเรื่อย ทว่ามันก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากอาคารสูงฝั่งตรงข้ามที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นสายจางๆ เพียงฟ้ากอดอกแน่น ความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศดูจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันทีเมื่อเทียบกับความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง "แล้วสิ่งที่ฉันเห็นล่ะคะ... เอ้อ... สิ่งที่ฉันเห็นล่ะครับ" เธอชะงัก แก้ไขคำพูดด้วยความประหม่าที่เผลอหลุดความเป็นตัวเองออกมา "ภาพถ่ายพวกนั้นในลิ้นชักของคุณ รวมถึงชื่อที่พึมพำในคืนที่คุณไข้ขึ้น มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ใครจะสร้างขึ้นมาได้ง่ายๆ นะครับธาวิน" ธาวินไม่ได้ขยับตัว เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเดิมในเงามืด ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว แว่วเสียงแผ่วเบาราวกับพยายามระบายความหนักอึ้งที่สะสมมานานนับปี "ผมไม่เคยปฏิเสธว่าคนในภาพคือใคร" เขาเอ่ยขึ้น ช้าๆ และชัดเจน "แต่สิ่งที่คุณเข้าใจผิด คือความหมายของมันต่างหากครับ เพียงฟ้า ลองมองมาที่ผม... ในตอนนี้ คุณเห็นอะไรในตาผมบ้าง" เพียงฟ้าขยับตัวเล็กน้อย เธอพยายามบังคับให้ดวงตาของตัวเองปรับโฟกัสในที่มืด เงาร่างของชายหนุ่มตรงหน้าดูโดดเดี่ยวและโหยหาอย่างประหลาด เขาไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จักในวันที่เขาเต็มไปด้วยมาดของนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ แต่นี่คือธาวินที่เปลือยเปล่าความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้น "ผมเก็บรูปเธอไว้ ไม่ใช่เพราะผมยังรักหรือโหยหา แต่เพราะเธอคือ 'ความผิดพลาด' ที่ผมไม่ควรลืม" ธาวินขยับตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเข้ามาหาเธอเพียงครึ่งก้าว "เธอคือคนที่เป็นจุดเริ่มต้นของความใจดำที่ผมเคยมีต่อคนรอบข้าง เป็นเครื่องเตือนใจว่า หากผมยังคงยึดติดกับสิ่งที่ไม่มีวันหวนกลับมา ผมก็จะสูญเสียคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมไปตลอดกาล เหมือนที่ผมเกือบจะเสียคุณไปในวันนี้" เพียงฟ้าชะงัก "หมายความว่ายังไงครับ?" "คุณกลัวว่าคุณจะเป็นตัวแทนของใคร ใช่ไหมครับ?" ธาวินยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "ความจริงคือ คุณไม่ใช่ตัวแทนของใครเลย เพียงฟ้า... คุณคือคนแรกที่ทำให้ผมอยากหยุดวิ่งไล่ตามเงาของอดีต และหันมามองอนาคตที่มีลมหายใจจริงๆ อย่างคุณ ผมไม่เคยบอกรักใครด้วยความสัตย์จริงแบบที่ผมกำลังบอกคุณตอนนี้เลยสักครั้ง" ถ้อยคำนั้นราวกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของเพียงฟ้า ความระแวงที่เกาะกินจิตใจมาหลายวันดูจะสลายกลายเป็นไอหมอก เมื่อเห็นแววตาที่สั่นไหวของเขา มันไม่ใช่การแสดง แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซื่อตรงที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะส่งมอบให้กันได้ "คุณเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉัน... ให้ผมฟังได้ไหมครับ" เธอผ่อนลมหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ธาวินพยักหน้า เขาหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กบนโต๊ะออกมาวางลงตรงหน้าเธอ เมื่อเปิดออก มันเผยให้เห็นจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดหลายฉบับ "นี่คือเรื่องราวที่กรณ์พยายามปิดบังผมมาตลอด เรื่องที่ว่าทำไมในวันนั้นผมถึงไม่ได้อยู่ข้างเธอในวาระสุดท้าย... เพราะผมเลือกงานมากกว่าหัวใจตัวเอง และนั่นคือบาปที่ผมต้องแบกรับไว้จนถึงทุกวันนี้" เขาเริ่มเล่ารายละเอียดของเรื่องราวในอดีตอย่างเป็นลำดับขั้นตอน น้ำเสียงของเขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงการยอมรับความจริงที่เคยบิดเบี้ยว เพียงฟ้ายืนฟังด้วยใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมากขึ้น ความห่างเหินระหว่างเขากับเธอเริ่มถูกถมเต็มด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เธอกำลังตระหนักว่า ธาวินที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ คือคนเดียวกับคนที่เธอพร้อมจะมอบหัวใจให้โดยไม่เหลือข้อสงสัยใดๆ อีกต่อไป ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งเบาๆ ตามด้วยเสียงของคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "ขอโทษที่รบกวนครับคุณธาวิน แต่มีพัสดุส่งมาถึงคุณ... และผู้ส่งระบุว่ามาจากคนในภาพถ่ายเมื่อยี่สิบปีก่อนครับ" ร่างของเลขาส่วนตัวที่ยืนอยู่หน้าประตูทำหน้าซีดเผือด ธาวินชะงักกึกจนแทบหยุดหายใจ ส่วนเพียงฟ้าหันไปมองกล่องไม้บนโต๊ะที่เพิ่งเปิดออก ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของธาวินที่ตอนนี้ซีดเผือดราวกับคนเห็นผี มือที่เคยนิ่งสงบของชายหนุ่มกลับสั่นเทาอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ธาวินหันมาสบตาเพียงฟ้าด้วยแววตาที่แตกสลายและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น สิ่งที่เขาเพิ่งอธิบายไปทั้งหมดว่า 'จบสิ้นลงแล้ว' ดูเหมือนจะถูกท้าทายด้วยปริศนาที่กำลังจะถูกไขในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบทสนทนาอันแสนเปราะบางนี้ไปกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา