การยอมรับหัวใจตัวเอง

"คุณจะให้ผมเชื่อจริงๆ หรือครับเพียงฟ้า... ว่าที่ผ่านมาทั้งหมด คือสิ่งที่สมองของคุณสั่งให้ทำ ไม่ใช่หัวใจ" น้ำเสียงของธาวินแหบพร่า ทว่ากังวานอยู่ในความเงียบที่บีบคั้น เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ หากแต่ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวกลับดูเหมือนหุบเหวที่กั้นกลางระหว่างเรา เพียงฟ้ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานยามดึกไม่ได้ทำให้อุณหภูมิในใจของเธอเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับร้อนรุ่มราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ภายใน เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่เคยสุขุมลุ่มลึก แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของชายที่กำลังจะสูญเสียความอดทนครั้งสุดท้าย เธอเห็นเงาของตัวเองในดวงตาคู่นั้น... เงาของผู้หญิงที่พยายามโกหกคนทั้งโลก แม้กระทั่งโกหกตัวเองมานานหลายปี "ถ้าฉันบอกว่าสมองกับหัวใจของฉัน มันทำงานสวนทางกันมาตลอดล่ะคะวิน..." เธอเอ่ยเบาหวิว คล้ายเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านยอดหญ้า "คุณจะเชื่อไหม" ธาวินชะงัก แววตาของเขาไหววูบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าว... อย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น มั่นคง ราวกับนักล่าที่กำลังบีบต้อนเหยื่อให้จนมุม หรือบางที... อาจจะเป็นเขานั่นแหละที่กำลังจนมุมต่อความรู้สึกของตัวเอง "แล้วตอนนี้ล่ะครับ?" เขาหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นหนังสือเก่าที่เขามักจะอ่านประจำ "สมองกับหัวใจของคุณ... พวกเขาตกลงกันได้หรือยัง" เพียงฟ้าไม่ตอบ เธอปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน มองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่นั้น ความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบเริ่มพรั่งพรูออกมา ภาพของธาวินในวันที่เขาอ่อนแอที่สุด วันที่เขามอบความไว้ใจให้เธอเพียงคนเดียว วันที่เขากลายเป็นโลกทั้งใบที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปสัมผัส เพราะกลัวว่าภาพฝันนี้จะสลายไปหากเธอทำลายเส้นกั้นบางๆ นั้นทิ้ง "ที่ผ่านมา... ฉันกลัวค่ะ" เพียงฟ้าเริ่มเอ่ย เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ "ฉันกลัวว่าถ้าฉันยอมรับความรู้สึกนี้ไป ความสัมพันธ์ของเราจะเปลี่ยนไป... ฉันกลัวการเป็นตัวแทนของใครบางคน กลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณหายไป ฉันจะไม่เหลือแม้แต่ที่ยืนในฐานะเพื่อน" เธอกลั้นหายใจ น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอหน่วยตา ก่อนที่เธอจะตัดสินใจทำสิ่งที่ขัดแย้งกับสัญชาตญาณความปลอดภัยของตัวเองมาตลอดชีวิต เธอเอื้อมมือออกไป... แตะลงบนแผงอกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจของชายตรงหน้า "แต่วันนี้... ฉันเลิกกลัวแล้วค่ะ" มือของเธอสั่นน้อยๆ ขณะวางทาบลงบนหัวใจของเขา "เพราะถึงฉันจะยอมรับหรือไม่ยอมรับ แต่ความจริงก็คือ... คุณอยู่ที่นี่ ในนี้... ในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจฉันมาตลอด ธาวิน" ธาวินนิ่งงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วง มือหนาของเขาเอื้อมมาทับมือของเธอที่วางอยู่บนอกเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ส่งผ่านถึงกันนั้นสั่นสะท้าน เขาก้มศีรษะลงมาจนหน้าผากของเราจรดกัน ความอบอุ่นที่ห่างหายไปนานกลับมาเติมเต็มพื้นที่ว่างเปล่าระหว่างเรา "คุณรู้ไหมว่าคำว่า 'ยอมรับ' ของคุณ... มันเปลี่ยนชีวิตของผมไปมากแค่ไหน" เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ "อย่าดึงคืนนะเพียงฟ้า... อย่าทำเหมือนที่ผ่านมาอีกเลย ผมทนรับความเย็นชาของคุณไม่ไหวอีกแล้ว" "ไม่แล้วค่ะ..." เพียงฟ้าหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลผ่านแก้ม "ฉันจะซื่อสัตย์กับคุณ... และซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเอง... เพราะคุณคือคนเดียวที่ฉันไม่อยากเสียไปจริงๆ" วินาทีนั้น ความกดดันที่สะสมมาตลอดหลายเดือนดูเหมือนจะมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบที่อบอวลด้วยความรู้สึกที่เปราะบางแต่ทรงพลัง ธาวินกระชับอ้อมกอดเข้าหาเธอแน่นขึ้น ราวกับจะยืนยันว่าเธอมีตัวตนอยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ภาพฝันในยามค่ำคืน ทว่า... ในขณะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว สลับกับเสียงเรียกที่คุ้นหูจนคนทั้งคู่ต้องผละออกจากกันด้วยความตื่นตระหนก "เพียงฟ้า! วิน! พวกคุณอยู่ในนั้นใช่ไหม!" เสียงของกรณ์ดังลอดผ่านประตูเข้ามา น้ำเสียงของเขาร้อนรนและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เรื่องที่พวกคุณพยายามตามหา... มันไม่ใช่สิ่งที่วินคิด แต่มันคือคำสั่งที่พวกคุณทั้งคู่ต้องรับมือให้ได้ทันทีก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!" ธาวินหันไปมองประตูด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดหวั่นที่เพิ่งจางหายไปกลับมาแทนที่ด้วยความกังวลใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิม ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับตัวละครของผมมาจนถึงวินาทีนี้ครับ - สายลมแผ่วเบา