รอยยิ้มที่มาจากข้างใน

"เล่มนี้สิครับคุณเพียงฟ้า... ผมว่ามันเหมาะกับคุณมากกว่าตัวเลือกแรกที่คุณถืออยู่" เสียงทุ้มต่ำของธาวินดึงความสนใจของเพียงฟ้าให้หันกลับมามอง เขาไม่ได้พูดเพียงแค่นั้น แต่เขายังหยิบหนังสือปกแข็งสีน้ำเงินครามเล่มหนาขึ้นมาวางแทนที่เล่มเดิมในมือของเธอ ปลายนิ้วของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก แต่ทว่าความร้อนที่ส่งผ่านจากฝ่ามือของเขาไปสู่ผิวสัมผัสกลับทำให้เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน "ทำไมถึงคิดว่าเล่มนี้เหมาะกับฟ้าล่ะคะ... เอ้ย... ครับ" เพียงฟ้าเผลออุทาน ก่อนจะรีบแก้คำลงท้ายให้เป็นไปตามความเคยชินของสุภาพบุรุษตรงหน้า เธอหัวเราะออกมาเบาๆ กับความเปิ่นของตัวเอง ธาวินไม่ได้ห้ามปราม แต่กลับคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งสำหรับชายหนุ่มผู้ถูกพันธนาการด้วยบาดแผลในอดีต "เพราะแววตาของคุณเวลาอ่านเล่มนั้น มันดูเหมือนกำลังค้นพบโลกอีกใบที่กว้างกว่าเดิมครับ... เหมือนคนที่กำลังตามหาอะไรบางอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน ก็กำลังปลอบประโลมตัวเองไปด้วย" เพียงฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ จากเสื้อเชิ้ตของธาวินทำให้บรรยากาศในร้านหนังสือเล็กๆ แห่งนี้ดูอบอุ่นจนเกือบจะน่าอึดอัด เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขามันทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเสมอมา "คุณวินนี่... เหมือนอ่านใจฟ้าได้เลยนะครับ" เธอแสร้งพูดกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงสดใสพลางหมุนตัวไปหยิบหนังสือเล่มอื่นๆ บนชั้นวาง เพื่อหลบสายตาที่ลึกซึ้งคู่นั้น ธาวินมองแผ่นหลังที่บอบบางของหญิงสาว เขาไม่ได้ตามไปทันที แต่หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้เสียงหัวเราะของเพียงฟ้าที่กำลังพูดคุยกับลูกค้าอีกคนที่เดินเข้ามาถามหาหนังสือในร้าน ก้องกังวานอยู่ในหู ความสดใสที่เธอมีคือสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอด... ในเมื่อชีวิตของเธอก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ทำไมเธอถึงยังคงเลือกที่จะยิ้มให้โลกใบนี้ด้วยความเต็มใจเช่นนี้ได้? "คุณเพียงฟ้าครับ..." ธาวินเรียกเบาๆ เมื่อเธอหันกลับมา เขาก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงกว่าเดิม "คุณเคยสงสัยไหม ว่าทำไมผมถึงยอมเปิดร้านหนังสือเล็กๆ ที่เงียบเหงาแห่งนี้ ทั้งที่ผมควรจะไปอยู่ในที่ที่วุ่นวายกว่านี้มากกว่า" เพียงฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย "เพราะคุณรักหนังสือเหรอครับ?" ธาวินส่ายหน้า สายตาของเขาทอดมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นท้องฟ้าภายนอก "เปล่าครับ... ผมแค่รอคอยใครสักคนที่จะก้าวเข้ามา แล้วทำให้ร้านนี้ดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเพียงฟ้าเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ค่อยๆ ก่อตัวเหมือนน้ำซึมบ่อทรายกำลังจะพังทลายลงด้วยแรงกระเพื่อมบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็สั่นรัวราวกับมีคนรีบร้อนเข้ามา ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินตรงเข้ามาภายในร้าน ท่าทางของเขาดูร้อนรนและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ธาวินที่เห็นบุคคลตรงหน้าถึงกับตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มที่เพิ่งจะปรากฏบนใบหน้ามลายหายไปในพริบตา "ธาวิน..." ชายผู้นั้นเอ่ยชื่อเขานิ่งๆ ก่อนจะหันมามองเพียงฟ้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้คนนอกเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" เพียงฟ้ารู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากชายผู้นี้ เธอหันไปมองธาวินเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับพบเพียงแววตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในฐานะคนรักที่กำลังถูกอดีตตามมาทวงถามความผิดบาป "คุณกรณ์... คุณมาที่นี่ทำไม?" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะก้าวออกมาบังเพียงฟ้าไว้ด้านหลัง กรณ์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งให้ธาวิน "สิ่งที่เธอพยายามซ่อนไว้ในร้านหนังสือแห่งนี้ มันถึงเวลาที่ต้องถูกเปิดเผยแล้ว ถ้าเธอไม่ทำ... ฉันจะเป็นคนบอกความจริงกับเธอเองว่า... แท้จริงแล้วคนตายที่เธอโหยหามาตลอดปี กับผู้หญิงคนนี้ มีส่วนเกี่ยวข้องกันยังไง" สายตาของกรณ์เลื่อนกลับมาที่เพียงฟ้าอีกครั้ง พร้อมกับประโยคที่ทำให้โลกของเธอดับวูบลงในทันที "ความจริงเรื่องใบหน้าของเธอ... ที่เหมือนกับคนรักเก่าที่ตายไปของธาวินอย่างไร้ที่ติ" เพียงฟ้าตัวเย็นวาบ เธอหันไปมองธาวินที่ยืนตัวชาอยู่ตรงหน้า ทุกคำพูดที่เขาเคยบอกว่าเธอคือความสดใสของร้านนี้ กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ฉาบไว้บนความเจ็บปวดของคนอื่น และความเงียบที่ปกคลุมทั้งร้านในขณะนั้น ก็ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงพายุที่กำลังก่อตัวอยู่นอกหน้าต่าง สายลมแผ่วเบาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะครับ