ความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน

"ผมคิดว่าเราคุยกันเคลียร์แล้วนะครับ คุณธาวิน" น้ำเสียงของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสากลเข้ารูปราบเรียบ แต่มันคมกริบพอจะบาดแทรกบรรยากาศอันตึงเครียดภายในล็อบบี้โรงแรมหรูย่านสุขุมวิทให้ขาดวิ่น กรณ์ยืนกอดอก ปรายตามองธาวินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย—รอยยิ้มแบบที่ธาวินจำได้ขึ้นใจจากสมัยที่พวกเขายังร่วมงานกันในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจที่ไม่มีใครยอมใคร ธาวินไม่แม้แต่จะกะพริบตา ความสุขุมเยือกเย็นที่เคยเป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่งของเขาในยามนี้กลับสั่นคลอนเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะคำพูดของกรณ์ แต่เป็นเพราะเงาร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย เพียงฟ้า... เธอยืนนิ่ง ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นไหวระริก ยามที่มองสลับระหว่างเขากับกรณ์ ความเงียบงันระหว่างคนทั้งสามราวกับมีมวลอากาศหนักอึ้งกดทับจนแทบหายใจไม่ออก ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เพียงสิบนาที ธาวินนัดหมายกับเพียงฟ้าเพื่อเคลียร์แผนงานโครงการร่วมทุนครั้งสำคัญ แต่ภาพที่ปรากฏต่อสายตาเขากลับเป็นภาพที่กรณ์กำลังโน้มตัวลงกระซิบถ้อยคำบางอย่างข้างใบหูของเพียงฟ้า โดยที่หญิงสาวไม่ได้ถอยหนี รอยยิ้มบางเบาที่เพียงฟ้ามอบให้กรณ์ในเสี้ยววินาทีนั้น เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยนับตั้งแต่พวกเขาร่วมงานกันมา ความหึงหวงและบาดแผลจากอดีตที่ฝังรากลึกในใจของธาวินทำงานในเสี้ยววินาที ความกลัวที่จะสูญเสีย—ความรู้สึกผิดที่เคยทำผิดพลาดในอดีตกับคนที่รัก—ถาโถมเข้าใส่จนเขากลายเป็นคนไร้เหตุผลไปชั่วขณะ "คุณมาทำอะไรที่นี่... กับเขา?" ธาวินเอ่ยถาม เสียงของเขาต่ำทุบและแหบพร่า สายตาคมกริบมองเลยผ่านกรณ์ไปสบตากับเพียงฟ้าโดยตรง เพียงฟ้าขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดระคนผิดหวัง เธอมองท่าทีที่เต็มไปด้วยการควบคุมอารมณ์แต่แฝงความระแวงของธาวินแล้วความรู้สึกหน่วงในอกก็แล่นพล่าน "ฟ้ามีธุระเรื่องงานกับคุณกรณ์ค่ะ... เอ่อ, กับคุณกรณ์ครับ" เพียงฟ้าเกือบหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่รีบแก้คำพูดเมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ ทว่า สำหรับธาวิน คำแก้ตัวนั้นช้าไปเสี้ยววินาที และน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป รวมถึงการที่เพียงฟ้าอยู่กับ 'กรณ์' ผู้ชายที่กุมความลับอันดำมืดในอดีตของเขา ยิ่งทำให้ไฟโทสะในอกลุกโชนขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ "ธุระเรื่องงานจำเป็นต้องใกล้ชิดกันขนาดนั้นเลยหรือครับ เพียงฟ้า?" ธาวินเน้นเสียงหนัก ทุกคำพูดราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความไว้วางใจที่พวกเขาก่อร่างสร้างมาด้วยกัน กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่จงใจยั่วประสาท "คุณธาวินนี่... ขี้ระแวงไม่เปลี่ยนเลยนะครับ สมัยก่อนตอนที่เราอยู่บริษัทเก่า คุณก็ระแวงทุกคนที่เข้าใกล้โปรเจกต์ของคุณ จนสุดท้ายคุณก็ผลักไสทุกคนออกไป... ตอนนี้ แม้แต่เรื่องส่วนตัวของคุณฟ้า คุณก็ยังจะใช้อำนาจและความคิดเข้าครอบงำอีกหรือครับ?" "หุบปากของคุณซะกรณ์ เรื่องระหว่างผมกับฟ้า คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย" ธาวินก้าวเท้าเข้าประชิด แรงกดดันจากร่างสูงโปร่งแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "หยุดเถอะค่ะ!" เพียงฟ้าตะโกนออกมา เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดการเผชิญหน้าของสองชายหนุ่มได้ เธอก้าวเข้ามายืนขวางระหว่างธาวินและกรณ์ ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสๆ แต่เธอกลั้นมันไว้ได้อย่างเข้มแข็ง เพียงฟ้าหันไปมองธาวิน หัวใจของเธอเจ็บแปลบเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและบาดแผลในดวงตาของชายหนุ่ม เธอไม่ได้โกรธที่เขาหึงหวง แต่เธอเสียใจที่เขาไม่ยอมเชื่อใจเธอ... ไม่ยอมเชื่อว่าเธอมีความเป็นมืออาชีพมากพอ "คุณวินคิดว่าฟ้าเป็นคนแบบไหนคะ?" เพียงฟ้าเอ่ยถาม เสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คิดว่าฟ้าจะเอาเรื่องงานมาแลกกับความสัมพันธ์ส่วนตัว หรือคิดว่าฟ้าเป็นผู้หญิงที่คบหากับใครก็ได้ตามใจชอบอย่างนั้นหรือ" "ไม่ใช่แบบนั้น ฟ้า... ผมแค่..." ธาวินชะงัก มือหนายกขึ้นทำท่าจะเอื้อมไปจับแขนเธอ แต่ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศ เมื่อเพียงฟ้าถอยหลังหลบหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงก้าวเดียวนี้... มันช่างยาวไกลราวกับเหวลึก "คุณวินไม่เคยไว้ใจใครจริงๆ ต่างหากค่ะ" เพียงฟ้ายิ้มหยันให้กับตัวเอง รอยยิ้มที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด "คุณกลัวความเจ็บปวด กลัวการสูญเสีย จนคุณสร้างกำแพงขึ้นมาขังตัวเอง และตอนนี้... คุณกำลังใช้กำแพงนั้นมาผลักไสฟ้าออกไป" กรณ์ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวอย่างรู้มารยาท แต่สายตายังคงพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ "ผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ ดูเหมือนพวกคุณยังมีเรื่องต้องสะสางกันอีกยาว" กรณ์เอ่ยเรียบๆ ก่อนจะหันไปพยักให้เพียงฟ้า "เอกสารที่คุยกันไว้ ส่งให้ผมทางอีเมลได้เลยนะครับ... คุณเพียงฟ้า" สิ้นเสียงของกรณ์ ร่างสูงในชุดสูทก็เดินเลี่ยงหายเข้าไปในลิฟต์โดยสาร ทิ้งให้ธาวินและเพียงฟ้ายืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธาวินรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด ความเงียบระหว่างพวกเขาน่ากลัวกว่าการตะโกนใส่กันเสียอีก เขาก้าวเข้าไปใกล้เพียงฟ้าอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการถอยหนี มีเพียงความเปราะบางที่ฉายชัดอยู่ในแววตาทั้งสองคู่ "ฟ้าครับ... ผมขอโทษ" ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ "ผมแค... ผมกลัว" "กลัวอะไรหรือคะ? กลัวว่าฟ้าจะทรยศคุณเหมือนกับคนในอดีตคนนั้น หรือกลัวว่าฟ้าจะรู้ว่าคุณปิดบังอะไรอยู่กันแน่?" เพียงฟ้าสวนกลับทันควัน ประโยคนี้ทำให้ธาวินชะงักงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า ดวงตาของธาวินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด... เรื่องที่กรณ์รู้... หรือว่าเพียงฟ้ารู้เรื่องนั้นแล้ว? เพียงฟ้ายืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความสั่นเทาในอก เธอยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดค้างไว้ให้ธาวินดู หน้าจอแสดงภาพเอกสารเก่าฉบับหนึ่ง—เอกสารการโอนหุ้นและการประชุมลับเมื่อห้าปีก่อน ที่มีลายเซ็นของธาวินกำกับอยู่เคียงข้างกับชื่อของกรณ์ "คุณกรณ์ไม่ได้มาหาฟ้าเรื่องงานหรอกค่ะคุณวิน..." เพียงฟ้าพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึก "เขาเอาสิ่งนี้มาให้ฟ้าดู... เพื่อพิสูจน์ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของบริษัทเก่า ไม่ใช่แค่กรณ์คนเดียว... แต่มีคุณธาวิน ผู้ชายที่ฟ้ากำลังมอบหัวใจให้อยู่ด้วย" ธาวินหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในวินาทีนั้น ความจริงที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้พรมมาหลายปี ถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางแสงสว่าง ในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดระหว่างเขาและผู้หญิงที่เขารักที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงเดินทางร่วมกันมา ณ จุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้นะครับ