รอยแผลที่กำลังสมาน

"คุณกำลังจะบอกว่า... สิ่งที่คุณทำทั้งหมดเพื่อผม มันไม่มีวันได้รับผลตอบแทนงั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำของธาวินดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบเชียบ เขาวางปากกาในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม ก่อนจะประสานสายตาเข้ากับเพียงฟ้าที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ร่างบางในชุดเดรสสีครีมดูบอบบางเหลือเกินในสายตาเขา แผ่นหลังของเธอยืดตรง แต่นั่นยิ่งทำให้เขาสัมผัสได้ถึงกำแพงที่เธอยังคงพยายามสร้างขึ้นมาปกป้องหัวใจตัวเอง เพียงฟ้าไม่ได้หันกลับมามอง ทว่าปลายนิ้วที่แตะอยู่บนขอบหน้าต่างกลับจิกเกร็งเล็กน้อย "ความสัมพันธ์ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนธุรกิจนะครับคุณวิน... และสำหรับฉัน ความรู้สึกของฉันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาตีค่าว่าคุ้มค่าหรือเปล่า" "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น" ธาวินลุกขึ้นก้าวเดินมาหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว เขาเว้นระยะห่างไว้อย่างให้เกียรติ ทว่าความกดอากาศรอบตัวกลับอบอุ่นขึ้นจนน่าใจหาย "ผมหมายถึง... ถ้าสิ่งที่คุณเรียกว่าความกลัว มันปิดกั้นโอกาสที่เราจะเดินไปข้างหน้า คุณไม่คิดบ้างหรือครับว่าเราทั้งคู่กำลังเสียเวลาให้กับบาดแผลที่มันควรจะหายดีได้แล้ว?" เพียงฟ้าหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอไหวระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า... ผู้ชายที่เคยเย็นชาและกำแพงสูงลิ่วไม่ต่างจากเธอ แต่ในวันนี้ นัยน์ตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่จนเธอเกือบจะเผลอใจไปยอมรับมัน "บาดแผลมันไม่ได้หายไปเพราะเราอยากให้หายนะครับคุณวิน" เธอเอ่ยเสียงเบา จังหวะหัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นธาวินขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด "บางครั้งมันก็แค่... ชินชากับความเจ็บปวดจนลืมไปว่ามันเคยมีอยู่เท่านั้นเอง" ธาวินไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาเลือกที่จะขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะหมดสิ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าในห้องทำงาน ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เขาเอื้อมมือขึ้นหมายจะปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธอ แต่แล้วก็ชะงักมือไว้กลางอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเพียงการยืนนิ่งๆ เพื่อให้เธอได้รับรู้ถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน "ผมไม่เคยขอให้คุณลืม" เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจากความจริงใจที่อัดแน่น "ผมแค่ขอให้คุณลองเชื่อดูสักครั้ง... ว่ามีบางคนที่พร้อมจะอยู่ตรงนี้ เพื่อช่วยทายาให้รอยแผลนั้น ไม่ใช่เพื่อให้คุณลืมมันไป แต่เพื่อให้คุณเดินต่อไปได้โดยไม่รู้สึกเจ็บเหมือนวันก่อน" เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของธาวินในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง เขากำลังเปิดเผยความอ่อนแอของตัวเองออกมาให้เธอเห็นอย่างหมดเปลือก ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เธอเห็นว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความพยายามของเขาไม่ใช่แค่การเรียกร้องความสนใจ แต่คือการสร้างพื้นที่ที่ปลอดภัยให้แก่กันและกัน มือบางค่อยๆ เอื้อมออกไปแตะที่แขนเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ดูเรียบง่าย แต่สำหรับคนสองคนที่ต่างตกอยู่ในวังวนของความเหงามาอย่างยาวนาน มันกลับมีความหมายมากกว่าคำพูดนับพันคำ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของธาวินเริ่มละลายน้ำแข็งในใจของเพียงฟ้าทีละน้อย "คุณวินคะ..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ "ถ้าสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่... คือความกลัวว่าจะต้องเสียคุณไปอีกคน เหมือนกับสิ่งที่ฉันเคยเจอมาตลอด คุณจะยังยืนยันคำเดิมไหมคะว่าจะไม่ปล่อยมือ?" ธาวินคลี่ยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความถือดีเหมือนวันวาน แต่เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ เขาก้มลงมองมือของเธอที่เกาะกุมแขนเสื้อเขาไว้แน่น "ถ้าคุณกล้าพอที่จะจับมือผม... ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปล่อยให้คุณเดินลำพังอีกครับ" ความเงียบที่เคยดูหนักอึ้งกลับกลายเป็นความสบายใจ เพียงฟ้าหลับตาลงรับรู้ถึงไออุ่นนั้น ความมั่นใจที่เคยขาดหายเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่เหมือนรอยแผลที่กำลังสมานด้วยความห่วงใยที่จริงใจ ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่ความงดงาม ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอกสัญญาณ ร่างสูงของกรณ์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเขามองผ่านธาวินตรงไปยังเพียงฟ้าด้วยความรู้สึกผิดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตา "ธาวิน... ฉันขอโทษที่ต้องขัดจังหวะ" กรณ์เอ่ยเสียงหอบเหนื่อย "แต่เรื่องที่แกพยายามสืบอยู่... ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับคนที่แกเคยรัก... มันไม่ใช่สิ่งที่แกคิดไว้ตั้งแต่แรก" ธาวินชะงักกึก ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อครู่พลันเย็นวาบขึ้นมาในทันทีเพียงฟ้าเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือของกรณ์ที่กำเอกสารซองสีน้ำตาลไว้แน่น มือที่สั่นเทาของเขากำลังบ่งบอกว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น อาจเป็นจุดจบของความเชื่อใจที่พวกเขากำลังเริ่มสร้างขึ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอมานะครับ สายลมแผ่วเบา