การเผชิญหน้ากับความจริง

“ถ้าผมบอกว่าที่นี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมกลายเป็นคนเย็นชา คุณยังจะอยากเดินเข้าไปข้างในกับผมไหมครับ?” น้ำเสียงของธาวินราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ซ่อนไว้ภายใต้ความสุขุม เพียงฟ้านิ่งงันอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายของความชื้นและฝุ่นผงจางๆ ลอยมาปะทะจมูก เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มข้างกาย ดวงตาของเขาดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดในวินาทีที่เขามองตรงไปยังบ้านไม้สองชั้นที่ดูเงียบเหงา “วิน... ถ้าการกลับมาที่นี่มันทำให้คุณเจ็บปวด ฟ้าว่าเรา...” “ไม่ครับ” เขาขัดขึ้นเบาๆ มือหนาที่เย็นเฉียบเอื้อมมาจับมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป “การมาที่นี่คนเดียวมันทรมานเกินไป แต่ถ้ามีคุณอยู่ด้วย... ผมถึงจะกล้าเผชิญหน้ากับเศษซากพวกนั้นเพื่อจะทิ้งมันไปจริงๆ” เขาจูงมือเธอเดินผ่านสนามหญ้าที่รกร้างไปตามทางเดินหินที่เริ่มมีตะไคร่เกาะ เพียงฟ้าสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในมัดกล้ามเนื้อของธาวิน เขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่ฝังรากลึกในใจ เธอไม่พูดอะไรทำเพียงแค่กระชับมือเขาตอบ เป็นความเงียบที่สื่อสารกันได้มากกว่าถ้อยคำใดๆ ภายในบ้าน อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ธาวินพาเธอเดินตรงไปยังห้องทำงานที่ฝุ่นจับหนา เขายืนนิ่งอยู่หน้าตู้ไม้โอ๊คเก่า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปที่คว่ำหน้าเอาไว้ขึ้นมา “ผู้หญิงในรูปนี้...” เพียงฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อเห็นภาพถ่ายหญิงสาวใบหน้าอ่อนหวานที่ดูละม้ายคล้ายกับรอยยิ้มของเธอเองในยามที่เผลอไผล “คือเหตุผลที่ทำให้คุณไม่ยอมเปิดใจให้ใครมาตลอดหลายปีใช่ไหมครับ?” ธาวินละสายตาจากรูปถ่าย มองสบตาเธอด้วยแววตาที่สั่นไหว “เธอคือคนที่ผมไม่เคยมีโอกาสบอกลา... และเป็นคนที่ทำให้ผมทำลายความสุขของตัวเองมาตลอดเพราะความรู้สึกผิดที่ว่า ผมไม่คู่ควรที่จะรักใครใหม่” เขาค่อยๆ วางรูปภาพลงในกล่องกระดาษที่เตรียมมา ก่อนจะหันมาหาเธอเต็มตัว ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หนักหน่วงของเขา “ฟ้าครับ... ผมพาคุณมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อจะรื้อฟื้นอดีต แต่มันคือการประกาศก้องกับตัวเองว่า พื้นที่ตรงนี้ที่เคยมีแต่ความโศกเศร้า ผมอยากให้คุณเข้ามาเปลี่ยนมันให้เป็นอย่างอื่น... คุณพอจะให้โอกาสคนที่ไม่สมบูรณ์แบบคนนี้ไหมครับ?” เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวที่เคยมีว่าตนเองจะเป็นเพียง 'ตัวแทน' เริ่มถูกกัดกินด้วยความอบอุ่นที่เขาส่งผ่านมาทางสายตา “คุณมั่นใจจริงๆ ใช่ไหมครับ ว่าที่ทำไปทั้งหมดนี้... ไม่ใช่เพราะภาพหลอนจากอดีต?” “ผมไม่เคยชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองเท่าครั้งนี้มาก่อนเลยครับ” เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้บรรยากาศในห้องที่เคยเย็นเยียบกลับร้อนผ่าว ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง เสียงฝีเท้าหนักๆ จากระเบียงด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน ตามด้วยเสียงเคาะประตูไม้ที่ดังปัง! จนทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว “ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น ธาวิน!” เสียงของกรณ์ ดังแทรกเข้ามาด้วยความกราดเกรี้ยวที่ปิดไม่มิด “ออกมาคุยกับผมให้รู้เรื่อง อย่าคิดว่าจะหนีความจริงในอดีตได้ด้วยการพาผู้หญิงคนนี้มาที่นี่ เพราะสิ่งที่เธอต้องรู้จริงๆ มันไม่ใช่แค่ความรักที่ตายไปแล้ว... แต่มันคือความผิดที่เธอยังไม่ได้รับรู้จากปากของคุณ!” ธาวินชะงักไปทันที สีหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว มือที่เคยจับมือเธอสั่นเทาจนเห็นได้ชัด เพียงฟ้าหันไปมองธาวินด้วยความสับสน ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวเมื่อครู่พังทลายลงกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อเห็นแววตาของธาวินที่เปลี่ยนจากความรักเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขารู้ว่ากรณ์กำลังจะพูดอะไร... และเรื่องนั้นอาจทำลายทุกอย่างที่เขากำลังสร้างขึ้นกับเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอมานะครับ สายลมแผ่วเบา