เส้นแบ่งที่เริ่มเลือนหาย

กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและชาอู่หลงคั่วผสมผสานกันอยู่ในห้องทำงานกึ่งห้องเก็บสมบัติโบราณของศิลา แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะสไตล์วินเทจขับให้เงาทอดยาวของตู้หนังสือไม้มะฮอกกานีดูน่าเกรงขาม ค่ำคืนนี้ล่วงเลยเข้าสู่ยามวิกาล บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาโบราณบนผนังที่ดังสะท้อนราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจ บนโต๊ะทำงานไม้สักทอง เอกสารสำนวนคดีและแผ่นยันต์โบราณถูกกางเกงวางระเกะระกะ ท่ามกลางกองกระดาษเหล่านั้น รินรดากำลังนั่งอยู่บนขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีเข้มสวมทับเสื้อไหมพรมคอเต่าบางเบา ขาเรียวไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ แต่แววตาคมกริบของเธอกำลังจ้องมองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์ศรีเป็นถึงอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญไสยเวทอย่างไม่ลดละ "คุณกำลังใช้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์มากลบเกลื่อนสัญชาตญาณดิบของตัวเองอีกแล้วนะศิลา" น้ำเสียงของรินรดานุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด เธอยื่นปลายนิ้วเรียวแตะลงบนสันแฟ้มเอกสารที่ศิลากำลังถืออยู่ ใกล้จนปลายนิ้วของเธอเกือบจะสัมผัสโดนหลังมือของเขา ศิลาชะงัก ดวงตาคมปลาบหลังกรอบแว่นสายตาเงาใสเงยขึ้นสบตาเธอนิ่ง เขาไม่ได้ถอยหนี แต่เลือกที่จะขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้หญิงตรงหน้า—กลิ่นหอมเย็นของฝนปะปนกับกลิ่นอายอันลึกลับจากสัมผัสพิเศษที่เธอกำลังแบกรับ—แทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างจงใจ "สิ่งที่ผมทำคือการควบคุมความเสี่ยง รินรดา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างเคย แต่จังหวะการหายใจกลับลึกขึ้นกว่าปกติ "ไสยเวทไม่ใช่ของเล่น และการที่คุณเอาตัวเองไปเสี่ยงกับพิธีกรรมล้างอาถรรพ์ที่โกดังร้างเมื่อคืน... มันเกินขอบเขตของคำว่ามืออาชีพไปมาก" "แต่ฉันได้เบาะแสที่เราตามหากันมาสามเดือน" เถียงกลับทันควัน ใบหน้าของเธอขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นชาอู่หลงรดรินอยู่บริเวณปลายจมูกของเขา "หรือว่าคุณไม่ได้โกรธเพราะฉันทำนอกเหนือคำสั่ง... แต่คุณกลัวว่าฉันจะหายไปจากโลกนี้เหมือนกับคนรักเก่าของคุณกันแน่ล่ะ ศิลา?" คำพูดนั้นราวกับใบมีดคมกริบที่กรีดลงบนแผลเป็นลึก ศิลานิ่งงึมไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความโกรธผสมผสานกับแรงดึงดูดทางกายที่ถูกกดทับไว้ภายใต้กรอบของจรรยาบรรณและอุดมการณ์กำลังปะทุขึ้นอย่างเงียบงัน เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วที่อบอุ่นและแข็งแกร่งจับเข้าที่คางอิ่มของเธอ บังคับให้เงยขึ้นสบตาตรงๆ แรงกดที่กระทำนั้นไม่ถึงกับเจ็บ แต่เต็มไปด้วยอำนาจการครอบครองที่ปฏิเสธไม่ได้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความท้าทายที่ไร้ความกลัว "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ตัวเองก็รู้ว่าดับยาก รินรดา" ศิรากระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย "ความใกล้ชิดในห้องสี่เหลี่ยมนี้... มันไม่ได้ช่วยให้คดีคลี่คลายเร็วกว่าเดิมหรอกนะ" "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิคะ ว่าคุณเก่งกาจในการควบคุมสติแค่ไหน... อาจารย์ศิลา" เธอท้าทายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ อุณหภูมิในห้องทำงานที่เคยเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศกลับร้อนรุ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ศิลาโน้มใบหน้าลง โน้มเข้าหาความเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่อาจหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ใดมาหักห้ามสัญชาตญาณดิบที่ตื่นขึ้นได้อีกต่อไป ริมฝีปากของเขากำลังจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่มของเธอ ทว่า— *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์ฉุกเฉินบนโต๊ะทำงานแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในเสี้ยววินาที รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวسเบาๆ ในลำคออย่างนึกสนุก ขณะที่ศิลาหลับตาลงพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของตนเองกลับคืนมาอย่างยากลำบาก ศิลาผละตัวออกช้าๆ ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แม้แววตาจะยังคงเจือประกายระอุอยู่จางๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยมือที่มั่นคง ทว่าทันทีที่เสียงปลายสายเอ่ยรายงานสถานการณ์ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความลุ่มหลงเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุดในทันที "อาจารย์ครับ... ทีมสำรวจที่ลงพื้นที่เก็บกวาดคราบอาถรรพ์ที่ลานพิธีเก่าตอนหัวค่ำ ขาดการติดต่อจากสถานีสนามไปแล้วครับ... และตอนนี้ ทางเราเพิ่งกู้สัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ติดตั้งไว้ได้... สิ่งที่ปรากฏในจอตอนนี้ ไม่ใช่ร่างของทีมงานเราครับอาจารย์..." เสียงปลายสายสั่นเครือและขาดห้วงด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด "แต่มันคือร่างของใครบางคน... ที่ถูกเย็บติดไว้กับผนังศาลาร้างด้วยสายสิญจน์อาคมสีเลือด... และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของศพนั้น มีสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'อาจารย์ศิลา' ถูกกรีดสลักไว้อย่างชัดเจนครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ — อรุณมนตราขาว