เหยื่อรายถัดไป

กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บศพใต้ดินและคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ ศิลาขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นแตะรอยแผลเป็นรูปอักขระโบราณบนลำคอของร่างไร้วิญญาณตรงหน้า แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวที่บิดเบี้ยวบนผนังปูนเปลือย นี่คือ "เขตหวงห้าม" ชั้นในสุดของสถาบันนิติเวชศาสตร์—สถานที่ซึ่งแม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับสูงยังต้องใช้รหัสผ่านถึงสามชั้นในการเข้าถึง ทว่าเวลานี้ กลับมีร่างของนายแพทย์วิศรุต ผู้เชี่ยวชาญด้านพันธุศาสตร์ชื่อดัง นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลส ร่างกายถูกตรึงด้วยตะปูสังฆạt (ตะปูตอกโลงศพโบราณ) ทั้งสี่มุม ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะประตูแม้แต่น้อย "คุณกำลังคิดว่านี่เป็นฝีมือของคนใน... หรือไสยเวทสายดำที่ทรงพลังจนกล้องวงจรปิดสี่ตัวในสนามบินยังจับภาพไม่ได้กันแน่ครับ, อาจารย์ศิลา" เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามา รินรดาปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้ม ผมยาวถูกรวบเก็บอย่างลวกๆ เผยให้เห็นกรามคมชัดและแววตาที่ฉายประกายความตื่นตัวอย่างดิบเถื่อน เธอกวาดสายตามองศพตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "ความเงียบในห้องนี้ดังเกินไป รินรดา" ศิลาตอบเสียงเรียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงความเฉียบคม "และฆาตกรไม่ได้ใช้แค่คาถาอาคม... เขารู้จักระบบความปลอดภัยของที่นี่ดียิ่งกว่าตัว ผอ. สถาบันเสียอีก" "นั่นหมายความว่าเรากำลังไล่ล่าใครบางคนที่สวมสูทในเวลากลางวัน และใช้มนต์ดำในเวลากลางคืนสินะครับ" รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้ศพ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าเจือจางปะปนกับกลิ่นฟอร์มาลีน เธอใช้แหนบโลหะคีบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่สอดอยู่ระหว่างซี่โครงของศพขึ้นมา "ดูนี่สิ... มันไม่ได้ถูกฆ่าด้วยความแค้น แต่มันคือ 'การสังเวย'" ศิลาเอี้ยวตัวมามองกระดาษแผ่นนั้น บนกระดาษสาเก่าคร่ำคร่ามีอักขระขอมโบราณเขียนด้วยหมึกสีแดงเข้ม ซึ่งเมื่อดมกลิ่นใกล้ๆ แล้ว มันไม่ใช่หมึก... แต่มันคือเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท "ยันต์ตรึงวิญญาณเจ็ดป่าช้า" ศิลาขมวดคิ้วมุ่น แววตาหลังเลนส์แว่นไหววูบไปชั่วขณะ "คนที่ใช้คาถานี้ต้องมีตบะแก่กล้าพอสมควร และที่สำคัญ... มันเป็นวิชาต้องห้ามที่ผมเคยบันทึกไว้ในตำราลับของคณาจารย์สายขาวเท่านั้น" "อุ๊ย... เริ่มสนุกแล้วสิครับ" รินรดาหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย เธอขยับเข้าไปประชิดตัวเขาจนไหล่แทบชนกัน ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้ศิลาได้กลิ่นอายเฉพาะตัวจากตัวเธอ ความเย้ายวนที่อันตรายราวกับดอกไม้พิษ "อาจารย์กำลังบอกว่า... ฆาตกรคนนี้อาจจะเป็นศิษย์น้องที่แอบขโมยวิชา หรืออาจจะเป็นเงาในอดีตที่อาจารย์สร้างขึ้นมาเองกันแน่?" ศิลาไม่ถอยหนี เขากลับหันมาเผชิญหน้ากับเธอ สายตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความตึงเครียดระหว่างความเป็นเหตุเป็นผลทางวิทยาศาสตร์กับสัญชาตญาณไสยเวทปะทะกันจนเกิดประกายไฟในอากาศ "อย่าล้ำเส้นรินรดา คุณกำลังเล่นกับไฟที่อาจจะแผดเผาแม้กระทั่งตัวคุณเอง" ศิลาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ใบหน้าห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ "ไฟเหรอครับ?" รินรดายิ้มเยาะ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ถ้าไฟมันอุ่นพอที่จะทำให้หัวใจที่ตายด้านของคุณเต้นแรงขึ้นได้... ผมก็ยินดีจะยอมโดนเผานะครับ อาจารย์ศิลา" ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะก้าวล้ำไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วห้องเก็บศพ เสียงกริ่งดังลั่นสนั่นตึก พร้อมกับหน้าจอมอนิเตอร์ระบบรักษาความปลอดภัยหลักที่กะพริบเตือนข้อความรหัสฉุกเฉิน *‘Warning: Sector 7 Containment Breach’* ศิลาผละออกจากรินรดาทันที สัญชาตญาณมืออาชีพตื่นตัวเต็มที่ เขาวิ่งไปที่หน้าต่างกระจกนิรภัยที่มองออกไปยังโถงทางเดินมืดสนิท นอกกระจกนั้น... ท่ามกลางหมอกควันสีขาวที่พวยพุ่งจากระบบดับเพลิงอัตโนมัติ มีเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้อยู่ มือเรียวยาวของเงาลึกลับนั้นกำลังถือวัตถุบางอย่าง ซึ่งเมื่อเพ่งมองผ่านความมืดและควันจางๆ แล้ว มันคือเส้นผมสีดำยาวที่ถูกถักเปียไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์เปื้อนเลือด—และเส้นผมนั้น... เป็นของรินรดา! รินรดาก้าวตามมาหยุดยืนข้างๆ ศิลา รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเธอหายวับไปทันที แทนที่ด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นสิ่งของในมือของคนแปลกหน้า เงาร่างในชุดคลุมช้าๆ หันกลับมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมสะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดง ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะขยับเอמהคำพูดไร้เสียงผ่านกระจกหนาที่ทำให้ศิลาต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ *"เหยื่อรายถัดไป... อยู่ใกล้ตัวกว่าที่คุณคิดนะ อาจารย์"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ — อรุณมนตราขาว