การตัดสินใจครั้งแรก

“คุณกำลังเล่นเกมที่ไม่มีวันชนะ รินรดา” ศิลาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า เสียงกระทบของมันเบาหวิว แต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึกของคนในห้อง แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวสาดกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของเขาจนดูเหมือนรูปปั้นที่แกะสลักจากความเยือกเย็น ในขณะที่รินรดายืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ กลิ่นฝนและควันบุหรี่จางๆ จากตึกฝั่งตรงข้ามลอยเข้ามาปะทะกับกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันหอมระเหยในห้องทำงานของเขา รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้นที่ศิลาคุ้นเคยดี มันเป็นความดื้อรั้นแบบเดียวกับที่เคยทำให้เขาใจสั่น… และหวาดกลัวในคราวเดียวกัน “ถ้าไม่ลองเล่นให้สุดทาง เราจะรู้ได้ยังไงว่าหมากตัวไหนคือจุดตายของมัน” เธอโต้กลับ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้า “คุณเห็นหลักฐานในแฟ้มนั้นแล้ว ศิลา เรามีเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนที่ร่องรอยพวกนี้จะถูกล้างทิ้งโดยผู้มีอิทธิพลที่คุณก็รู้ว่าใคร” “ถ้าผมโทรแจ้งสารวัตรธนาตอนนี้ เรื่องทุกอย่างจะจบลงในกระบวนการยุติธรรม” ศิลาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้เธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป มันมีความกดดันแบบที่คนสองคนซึ่งต่างมีอีโก้สูงมักจะมีให้กัน “คุณจะปลอดภัย และผมจะไม่ต้องคอยกังวลว่าคืนนี้คุณจะหายไปที่ไหนอีก” “ปลอดภัย?” รินรดาเลิกคิ้ว สายตาของเธอไล่สำรวจใบหน้าของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “คุณเรียกการส่งเรื่องให้ตำรวจที่ถูกซื้อตัวไปแล้วว่า ‘ปลอดภัย’ งั้นหรือคะ? หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัวว่าถ้าฉันทำสำเร็จโดยไม่พึ่งกฎหมายของคุณ อำนาจที่คุณพยายามควบคุมอยู่มันจะสั่นคลอน?” “ผมไม่ได้กลัวอำนาจ ผมกลัวความสูญเสีย” ศิลาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของเธอทำให้สมาธิที่เขาสั่งสมมานับสิบปีแทบพังทลาย “โลกของไสยเวทที่คุณกำลังก้าวเข้าไป มันไม่มีเส้นแบ่งสีขาวสีดำที่ชัดเจนเหมือนในตำราหรอกนะรินรดา ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่าตัวเองควบคุมมันได้ จนกระทั่งผมเสียสิ่งที่รักที่สุดไป” รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเธออ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มคดีที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วขยับตัวเข้าใกล้เขาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “เพราะคุณกลัวอดีต คุณเลยเลือกที่จะหยุดก้าวเดิน” เธอกระซิบ น้ำเสียงนั้นสั่นประสาทเขาอย่างร้ายกาจ “แต่ฉันไม่ใช่คุณ ศิลา ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อดึงพวกมันออกมาจากความมืด ถ้าคุณจะแจ้งตำรวจเพื่อขัดขวางฉัน ก็เชิญ… แต่จงจำไว้ว่าศพถัดไปที่จะถูกพบในแม่น้ำ อาจจะเป็นชื่อของคนที่คุณพยายามปกป้องด้วยกฎหมายฉบับห่วยๆ นั่นแหละ” ศิลาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่สวยนั้น เขาเห็นความบ้าคลั่ง ความมุ่งมั่น และ… ความโหยหาบางอย่างที่เขาก็ไม่กล้าเรียกชื่อมัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานเป็นเวลานานจนเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นอย่างเชื่องช้า เขามองดูโทรศัพท์ที่หน้าจอยังเปิดค้างไว้ที่เบอร์โทรศัพท์ของสารวัตรธนา มือของเขาเอื้อมไปแตะหน้าจอ กด ‘ลบ’ เบอร์นั้นทิ้งอย่างเด็ดขาด “ไปซะ” เขาพูดเสียงแหบพร่า “ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ” รินรดาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้แสดงถึงความดีใจ แต่มันคือการยอมรับใน ‘สัญชาตญาณ’ ของกันและกัน เธอเก็บแฟ้มคดีลงในกระเป๋าสะพายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองเขาอีกครั้ง “อย่าได้คิดว่าฉันจะขอบคุณที่คุณไม่แจ้งตำรวจนะ” เธอพูดทิ้งท้ายพลางหมุนตัวเดินไปที่ประตู “เพราะถ้าฉันรอดกลับมาได้ เราต้องคุยกันยาวเรื่อง ‘ความปลอดภัย’ ที่คุณว่า” “รินรดา” ศิลาเรียกชื่อเธอไว้ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือจับลูกบิดประตู “ถ้าสิ่งนั้นมันปรากฏตัวขึ้น… อย่าใช้สัมผัสของคุณดึงมันเข้ามาหาตัวเด็ดขาด” เธอเพียงหันกลับมาสบตาเขา แววตานั้นเป็นประกายลึกลับก่อนจะเปิดประตูออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ ศิลาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางนวดขมับ เขาเพิ่งตัดสินใจทำสิ่งที่ขัดต่อจรรยาบรรณของตัวเองอย่างร้ายแรงที่สุด เพียงเพื่อจะให้ผู้หญิงที่อันตรายที่สุดในชีวิตเขาได้ทำตามอุดมการณ์ที่เขาไม่เห็นด้วย เขาถอนหายใจยาว พลางก้มลงมองกระดาษแผ่นหนึ่งที่รินรดาทำร่วงไว้ตอนที่เธอเดินออกไป มันไม่ใช่บันทึกคดี แต่มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่ถูกฉีกครึ่ง เป็นรูปของเขาในชุดพิธีการยืนอยู่หน้าศาลเก่าแห่งหนึ่ง ที่ด้านหลังรูปเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *‘คุณยังจำคนที่คุณช่วยไม่ได้คนนั้นได้ไหม ศิลา? เขาไม่ได้ตายเพราะอาคม... เขาตายเพราะความขลาดเขลาของคุณต่างหาก’* ศิลาตัวชาวาบ มือที่ถือรูปถ่ายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ฝั่งตรงข้าม แต่ในเงาสะท้อนนั้น แทนที่จะเห็นเพียงใบหน้าของตนเอง เขากลับเห็นเงามืดรูปร่างคล้ายคนยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเขาในกระจกนั้น... เงาสูงใหญ่ที่มีดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างหิวกระหาย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ — อรุณมนตราขาว