ในห้องทดลองที่มืดมิด

กลิ่นอายของกระดาษเก่า คละเคล้ากับกลิ่นฉุนจางๆ ของฟอร์มาลินและสารเคมีในห้องทดลองยามวิกาล ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายอย่างแท้จริงครับ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มหนา หน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้เต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ ของรินรดา ตัวเลขพิกัด อาคมโบราณที่ถูกถอดรหัส และชื่อของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายในคดีล่าสุด ถูกบันทึกไว้ด้วยหมึกสีแดงฉานคล้ายรอยเลือด ปลายนิ้วเรียวยาวของศิลาหยุดชะงักลงที่บรรทัดสุดท้าย เขากำลังพลิกหน้ากระดาษเพื่อค้นหาบางสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมพิธีกรรมไสยเวทที่ตำรวจยังมืดแปดด้าน แต่ทว่า... "คุณกำลังทำอะไรในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน, อาจารย์ศิลา" น้ำเสียงราบเรียบแต่เยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องทดลอง รินรดาปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี เธอพิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน กอดอกมองเขาด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกน แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความประหลาดใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความผิดหวังและความระแวงที่ฉายชัดอยู่หลังม่านตาคู่สวย ศิลาไม่สะดุ้งสะเทือน เขายืดตัวขึ้นช้าๆ จัดระเบียบเสื้อเชิ้ตสีเข้มของตนเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีที่สุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตามองสตรีตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ "ผมแค่กำลังหาคำตอบ... ในสิ่งที่บันทึกของคุณพยายามจะซ่อนเอาไว้" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่นิ่งสนิท "การใช้อาคมสายดำสะกดวิญญาณผู้ตายเพื่อให้ได้มาซึ่งเบาะแส มันไม่ใช่การสืบสวน รินรดา... มันคือการทำลายหลักจรรยาบรรณวิชาชีพที่คุณควรจะยึดถือ" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันแห้งแล้งและเย็นชา เธอผละตัวออกจากโต๊ะ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสานกับกลิ่นอายความตายลอยแตะจมูก "จรรยาบรรณเหรอคะ? อาจารย์ศิลาผู้สูงส่ง คุณพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงในขณะที่คุณกำลังแอบลักลอบอ่านสมุดบันทึกของคนอื่น" "ผมทำเพื่อป้องกันไม่ให้คุณก้าวข้ามเส้น" ศิลาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อน "คุณกำลังใช้เหยื่อเป็นเครื่องมือทดลองทางจิตวิญญาณ คุณไม่ได้ต่างอะไรจากฆาตกรที่คุณกำลังไล่ล่าเลยสักนิด" คำพูดนั้นบาดลึก รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด มือเรียวของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความโกรธเกรี้ยวและความดึงดูดทางจิตวิญญาณปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศที่อัดแน่นด้วยความตึงเครียด "คุณไม่เข้าใจหรอก... ศิลา" เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแต่เต็มไปด้วยรอยร้าว "คนที่ตายไปแล้วเขาไม่ได้รอให้คุณมานั่งอธิบายทฤษฎีจิตวิทยาหรือหลักการทางเคมี พวกเขากำลังกรีดร้องขอความช่วยเหลือในความมืด และถ้าการใช้อาคมดำมันแลกมากับการกระชากหน้ากากฆาตกรได้... ฉันยอมขายวิญญาณให้ซาตานด้วยซ้ำ" ศิลาเงียบไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยช่วยชีวิตคนรักไม่ได้ผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาสั่งให้เถียง แต่หัวใจกลับเข้าใจความเจ็บปวดเบื้องหลังความบ้าบิ่นนั้นอย่างลึกซึ้ง "ความโกรธและอารมณ์ชั่ววูบจะทำให้คุณกลายเป็นเหยื่อเสียเอง" ศิลาเปลี่ยนน้ำเสียงให้ผ่อนคลายลง มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนไหล่บางเพื่อปลอบประโลม แต่รินรดากลับปัดมันออกอย่างไรเยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือคู่นี้... มือที่เอาแต่ปฏิเสธความจริง" รินรดาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชี้ไปยังสมุดบันทึกเล่มนั้น "และถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิดนัก ทำไมคุณถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะ? ทำไมไม่เอาหลักฐานทั้งหมดไปแจ้งตำรวจ หรือว่าลึกๆ แล้ว... คุณก็อยากรู้เหมือนกันว่าวิญญาณดวงนั้นบอกอะไรกับฉัน" บรรยากาศในห้องทดลองเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องมือวิทยาศาสตร์ที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง ศิลานิ่งง้ำ เขาไม่สามารถปฏิเสธคำพูดนั้นได้เลย เพราะลึกๆ ในใจ เขาก็กำลังค้นหาคำตอบแบบเดียวกัน ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาทำลายความเงียบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก เป็นเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและไม่ควรจะเกิดขึ้นในยามวิกาลแบบนี้ รินรดากับศิลาสบตากันโดยสัญชาตญาณ ความขัดแย้งเมื่อครู่อันตรธานหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมืออาชีพ เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องทดลอง... ตามมาด้วยเสียงกุญแจกระทบกัน และเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านใน ทั้งๆที่กุญแจสำรองควรจะมีแค่เธอกับภารโรงเท่านั้น และในวินาทีที่ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายของธูปโบราณที่โชยทะลักเข้ามา ศิลาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเหยื่อในคดีฆาตกรรมที่เพิ่งถูกฝังไปเมื่อสามวันก่อน... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมนและงดงามนี้ด้วยกันนะครับ อรุณมนตราขาว