ความลับในที่ทำงาน

กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูก คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินของคณะมนุษยศาสตร์ มันเป็นกลิ่นที่ศิลาคุ้นเคยดีตลอดหลายปีในฐานะอาจารย์มหาวิทยาลัย แต่ในยามวิกาลที่ตึกทั้งตึกเงียบสงัดราวกับป่าช้า กลิ่นเหล่านี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนซากศพที่กำลังรอวันเน่าเปื่อย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาร่างสูงโปร่งของเขาลงบนตู้เก็บแฟ้มเหล็กสีเทาเข้ม ศิลาป้องปากด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด มือข้างหนึ่งถือไฟฉายแรงสูงส่องกราดไปยังชั้นเอกสารที่ถูกรื้อค้นจนยุ่งเหยิง หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเรียบเรื่อย ทว่าสมองกลับทำงานอย่างเฉียบคมราวกับเครื่องจักรคำนวณ "อาจารย์ศิลา... ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้รับเชิญให้อยู่ที่นี่ตามลำพังเสียแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของรินรดา ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง เธอพิงสะโพกกับโต๊ะทำงานเก่าๆ มือเรียวบางกำลังควงมีดผ่าตัดเล่มเล็กเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาจับจ้องมาที่เขา สัญชาตญาณของนักสืบอิสระบอกเธอว่า คืนนี้มีกลิ่นอายบางอย่างที่แปลกประหลาด—ไม่ใช่กลิ่นของไสยเวทมนตร์ดำ แต่เป็นกลิ่นอายของความโลภและทรยศ "คุณไม่ควรตามลงมา รินรดา" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากแฟ้มตรงหน้า "ที่นี่อันตรายเกินกว่าที่นักสืบสนามอย่างคุณจะเข้าใจ... ไสยเวทไม่ใช่เรื่องของการสืบรอยนิ้วมือ" "แต่การหักหลังของมนุษย์ ใช้ตรรกะเดียวกันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นโลกของวิทยาศาสตร์หรือไสยเวท" รินรดาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ เจือจางกลิ่นอับในห้อง "คุณกำลังหาหลักฐานเพื่อยืนยันทฤษฎีที่ว่า เพื่อนร่วมงานแสนดีของคุณ... อาจารย์ภาคภูมิ มีส่วนเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมสังเวยในมหาวิทยาลัยนี้สินะครับ" ศิลาชะงักมือที่กำลังพลิกกระดาษแผ่นสุดท้าย เขากวาดสายตาอ่านข้อความลายมือหวัดๆ บนกระดาษบันทึกข้อความภายในของคณะ ซึ่งระบุยอดเบิกจ่ายงบประมาณลับสำหรับ "โครงการวิจัยโบราณวัตถุ" เมื่อสามเดือนก่อน วันที่ตรงกับคืนที่เหยื่อรายแรกถูกพบเป็นศพในสภาพถูกควักหัวใจพอดี "ลายมือนี้ไม่ใช่ของภาคภูมิ" ศิลาพึมพำ น้ำเสียงเจือความเย็นชา "แต่เป็นลายมือของคนที่ดูแลการเบิกจ่าย... ดร.วิภาดา" "ผู้หญิงคนนั้นน่ะหรือครับ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "คนที่ชอบทำบุญตักบาตรหน้าคณะทุกเช้า ปากอมพระ ยิ้มแย้มใจดีกับเด็กนักศึกษา แต่เบื้องหลังกลับถือฤกษ์ยามในการส่งมอบรายชื่อเหยื่อให้สำนักไสยเวทใต้ดินเพื่อแลกกับตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษ... ช่างเป็นวงจรอุบาทว์ที่งดงามเสียจริง" ศิลานิ่งเงียบ เขาปิดแฟ้มเอกสารลงเสียงดังสนั่น เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดินที่อับชื้น ความรู้สึกผิดบาปจากอดีต—วันที่เขาไม่สามารถช่วยชีวิตคนรักจากการทำคุณไสยได้—พรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือเชื้อเพลิงที่หล่อเลี้ยงความแค้นในใจของเขาให้ลุกโชน "เราประเมินความมืดในใจมนุษย์ต่ำเกินไปเสมอ" ศิลาหันมาเผชิญหน้ากับรินรดา ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "คุณคิดว่าเธอทำคนเดียวหรือ? มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นเพียงฉากหน้าขององค์กรใหญ่ที่มีรากลึกกว่าที่เราคิด" "ถ้าอย่างนั้น คุณกล้าพอที่จะเดิมพันกับผมไหมล่ะครับ อาจารย์ศิลา" รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้ ดวงตาสีเข้มสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของเขา "เรามีหลักฐานชิ้นนี้แล้ว แต่ถ้าเราก้าวขาออกไปจากตึกนี้ตอนนี้... เราอาจจะไม่มีชีวิตรอดไปจนถึงรุ่งสาง" ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน เสียงเหล็กกระทบกันเบาๆ คล้ายกับมีคนกำลังพกพาอาวุธ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นกดดันและอึดอัดอย่างฉับพลัน แสงไฟนีออนที่กะพริบอยู่ดับสนิทลง เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม และแสงไฟฉายจากมือถือของศิลาที่ส่องกระทบกับเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนปิดกั้นทางออกเดียวของห้อง รินรดาชักมีดผ่าตัดในมือขึ้นตั้งรับ สัญชาตญาณนักล่าของเธอตื่นตัวเต็มที่ ขณะที่ศิลากำลังควانหาแผ่นยันต์คุ้ม ภัยในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูเบาๆ จากด้านหลังตู้เอกสารทึบกลับดังขึ้นสามครั้ง... ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าที่จำแนกเพศไม่ได้ ลอยลอดรอยแตกของผนังปูนเข้ามา *"อาจารย์ศิลา... เอกสารที่คุณหากำลังเปิดอ่านอยู่... แต่วิญญาณของเจ้าของแฟ้มนี้ เขาไม่ได้อนุญาตให้คุณเอาออกไปนะครับ"* ศิลาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อส่องไฟฉายไปที่พื้น ฝุ่นละอองที่ควรจะสงบนิ่ง กลับก่อตัวเป็นรอยเท้าเปียกชื้นของคนเดินเท้าเปล่า ย่างก้าวเข้ามาประชิดหลังเขาอย่างเงียบเชียบ โดยที่เรดาร์สัมผัสพิเศษของรินรดากลับไม่ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ — อรุณมนตราขาว