หลักฐานชิ้นที่สาม

กลิ่นฟอร์มาลินในห้องผ่าศพยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน มันคือกลิ่นอายของความตายที่ถูกอาบด้วยน้ำยาเคมีเพื่ออำพรางความเน่าเฟะ ช่างเป็นภาพสะท้อนที่ตรงกับสังคมมนุษย์เสียจริง ธันวากดใบมีดสแตนเลสลงบนหน้าท้องของศพชายหนุ่มนิรนาม แรงกดที่สม่ำเสมอและมั่นคงบอกถึงความเชี่ยวชาญ คมมีดกรีดผ่านผิวหนังชั้นนอก ไขมันใต้ผิวหนัง และเปิดช่องท้องออกเป็นรูปตัววาย (Y-incision) อย่างไร้ความลังเล "คุณกำลังผ่าตัดศพ หรือกำลังชำแหละความลับของผมกันแน่ครับ คุณหมอธันวา" เสียงทุ้มต่ำและติดจะเยาะหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร ร.ต.อ. ศิลายืนกอดอกพิงตู้เก็บเครื่องมือแพทย์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของแพทย์นิติเวชรุ่นน้องด้วยความระแวงระวังตามสัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มือขวาของสารวัตรหนุ่มเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอว ราวกับมันคือเครื่องดนตรีบรรเลงเพลงมรณะ ธันวาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากซากศพ เขาใช้คีมถ่างซี่โครงออกเพื่อเผยให้เห็นอวัยวะภายในที่ถูกความเย็นสตาฟไว้ "ถ้าคุณศิลาใช้เวลากับการตรวจดูสำนวนคดีให้ละเอียดเท่ากับที่มายืนจับผิดผม ป่านนี้เราคงปิดคดีฆาตกรรมนี่ไปได้ตั้งแต่สามวันก่อนแล้วครับ" "หลักฐานในที่เกิดเหตุมันสะอาดเกลี้ยงเกลาเกินไป ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีเส้นผม ไม่มีแม้แต่คราบดีเอ็นเอแปลกปลอม... เหมือนฝีมือของผีสาง" ศิลาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะสแตนเลส กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดตัวนายตำรวจหนุ่มลอยปะปนกับกลิ่นสารเคมี "แต่คุณก็รู้ว่าผมไม่เชื่อเรื่องผี ผมเชื่อเรื่องฝีมือมนุษย์ และมนุษย์ที่สะอาดไร้รอยต่อขนาดนั้น... มักจะเป็นคนที่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับกฎหมาย หรือไม่ก็คนที่อยู่เหนือมัน" ธันวาชะลอปลายมีดในมือเล็กน้อย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคหลัง เขารู้ดีว่าศิลากำลังหมายถึงใคร—หรือหมายถึงตัวเขาเอง "กฎหมายเป็นเพียงกรอบที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อจำกัดความโกลาหลครับสารวัตร แต่ความจริงทางวิทยาศาสตร์ต่างหากที่ไม่เคยโกหกใคร" ธันวาใช้ช้อนตักตัวอย่างเนื้อเยื่อลงในภาชนะแก้ว "และตอนนี้ ความจริงชิ้นแรกกำลังจะบอกเราว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ตายเพราะขาดอากาศหายใจอย่างที่รายงานเบื้องต้นระบุ" ศิลาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว โน้มตัวลงมองช่องท้องที่ถูกเปิดออก "หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า ฆาตกรไม่ได้แค่สังหารเขาครับ แต่กำลัง 'ส่งสาร' บางอย่าง" ธันวาใช้คีมปลายแหลมคีบอวัยวะชิ้นสำคัญขึ้นมา—กระเพาะอาหารที่บวมเป่งผิดปรกติ "คุณลองดูขนาดของกระเพาะนี่สิครับ มันถูกขยายจนผิดรูป ทั้งที่อาหארมื้อสุดท้ายควรจะย่อยสลายไปหมดแล้วตามระยะเวลาการเสียชีวิต" เสียงถุงมือยางเสียดสีกันดังขึ้นเบาๆ ในห้องที่เงียบงัน ธันวาบรรจงใช้กรรไกรผ่าผนังกระเพาะอาหารออกอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ทำลายวัตถุแปลกปลอมที่ซ่อนอยู่ภายใน ทันใดนั้น ของเหลวสีเข้มข้นพร้อมกลิ่นฉุนรุนแรงก็ทะลักออกมาปะปนกับน้ำหล่อลื่น สีหน้าของศิลาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อกลิ่นนั้นเตะจมูก "กลิ่นนี่มัน..." ศิลาขมวดคิ้วมุ่น "น้ำมันสนผสมสารเคมีอุตสาหกรรม?" "ถูกต้องครับ" ธันวาใช้อุปกรณ์คีบบางสิ่งออกมาจากกองเศษอาหารที่ย่อยไม่หมด มันไม่ใช่เศษเนื้อหรือผัก แต่มันคือวัตถุแข็งสีดำสนิทที่มีพื้นผิวขรุขระและแวววาวเมื่อกระทบกับแสงไฟนีออนในห้องผ่าศพ แพทย์นิติเวชหนุ่มวางวัตถุปริศนานั้นลงบนถาดสแตนเลส เสียงกระทบดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วโสตประสาทของคนทั้งคู่ ศิลาจ้องมองมันด้วยแววตาที่เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สีหน้าของนายตำรวจมือปราบที่ผ่านคดีโชกโชนมานับไม่ถ้วนกลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากของเขาเผยอค้างราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "นี่มัน..." ศิลาพึมพำเสียงแหบพร่า "เหรียญตราสัญลักษณ์สำนักงานอัยการสูงสุด... รุ่นพิเศษที่ทำจากโลหะผสมคาร์บอนดำ" ธันวาหยิบผ้าก๊อซมาเช็ดคราบของเหลวบนเหรียญตรานั้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยสลักตัวเลขสามหลักที่ด้านหลังอย่างชัดเจน รอยขูดขีดบนเนื้อโลหะดูจงใจทำให้เสียหาย แต่ร่องลึกนั้นยังคงพอบ่งบอกตัวเลขได้ *“0 8 9”* บรรยากาศในห้องผ่าศพดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงนับสิบองศา ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับศิลา แววตาของแพทย์หนุ่มไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความนิ่งงันที่ลึกซึ้งและอันตราย "คุณจำตัวเลขนี้ได้ใช่ไหมครับสารวัตร" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอ่านรายงานสภาพอากาศ "ตัวเลขชุดเดียวกับที่สลักไว้บนกระสุนปืนในคดีฆาตกรรมยกครัวเมื่อสิบห้าปีก่อน... คดีที่พ่อของผมถูกตราหน้าว่าเป็นแพะรับบาป และจบชีวิตลงในห้องขังอย่างไร้ความยุติธรรม" ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่เคยเคาะด้ามปืนนิ่งค้างไปสนิท เขามองหน้าธันวาด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันระหว่างความตกใจ ความสงสัย และความหวาดกลัวที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในอก ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องผ่าศพ ตามด้วยเสียงเคาะรัวเร็วกระชั้นชิดราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้นข้างนอก *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงของนายร้อยเวรหน้าตื่นตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามา "กองพิสูจน์หลักฐานเพิ่งส่งรายงานด่วนที่สุด... เราเพิ่งเจอศพคนที่สองในสภาพเดียวกันเป๊ะ และในกระเพาะของเขาก็มีเหรียญแบบเดียวกัน... แต่นี่คือหมายเลข *0 9 0* ครับ!" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถุงมือยางเปื้อนเลือดถูกถอดออกอย่างไร้ความอาลัย เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา และเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ศิลาต้องหนาวสะท้านถึงสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่า... เกมการล่าที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นสินะครับสารวัตร" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - พยานปากเอก