ปากดี vs ปากจัด

“บอกแล้วไงคะว่าจังหวะนั้นต้องปาระเบิดควัน ไม่ใช่เดินไปให้เขาเอาสナイパー(สไนเปอร์) ส่องกะโหลกเล่นแบบนั้น! พี่เล่นเกมหรือไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะคะเนี่ย!” เสียงโวยวายปนเสียงกระแทกคีย์บอร์ดดังลั่นห้องสตรีมจนไมโครโฟนเกือบแตก นับดาวแทบจะเอาหัวโขกโต๊ะคอมพิวเตอร์ให้รู้แล้วรู้รอด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสีใสตอนนี้เบิกกว้างด้วยความหัวร้อน หน้าตาบูด bึ้งจนแก้มป่องเป็นปลาปักเป้า ในจอคอมพิวเตอร์สตรีมมิ่ง ยอดผู้ชมหลักหมื่นคนกำลังพิมพ์ข้อความแซวความหัวร้อนของเธอกันอย่างสนุกสนาน แต่มีคอมเมนต์หนึ่งที่สะดุดตาและทำให้นับดาวอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ *[ผู้ใช้งาน Q_Kirin ส่ง Super Chat 500 บาท]*: *“ก็คนมันคิดถึงสมาธิ เลยเดินไปให้เขายิงจะได้รีบเกิดมาเจอหน้าเธองัย ยัยขี้โวยวาย”* ให้ตายเถอะค่ะ! ผู้ชายคนนี้คือภัยต่อสุขภาพจิตของเธออันดับหนึ่ง! นับดาวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อไม่ให้เผลอสบถคำหยาบคายออกอากาศ ตั้งแต่ที่เธอพลาดท่าไปรับข้อเสนอให้โปรเพลเยอร์หนุ่มฟอร์มจัดอย่าง ‘คิริน’ หรือ ‘คิว’ มาเป็นดูโอ้จำเป็นในการซ้อมทัวร์นาเมนต์การกุศล ชีวิตสงบสุขของสตรีมเมอร์สาวสายฮาคนนี้ก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย เขาทั้งกวนประสาท ปากจัด และชอบหยอดคำพูดเลี่ยนๆ ใส่เธอแบบไม่ทันตั้งตัวตลอดเวลา “ใครอยากเจอหน้าคุณฟะ! ออกจากเกมไปเลยนะไอ้คนปากเสีย!” นับดาวตะโกนใส่ไมค์ด้วยความหมั่นไส้ ขณะที่เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลชวนฝันของอีกฝ่ายหัวเราะร่ออกมาเบาๆ ผ่านทางDiscord (ก็พูดความจริงนี่ครับ… ว่าแต่วันนี้เสียงบ่นชัดแจ๋วระดับ HD เลยนะ สงสัยไมค์ใหม่จะแพงสินะครับคุณสตรีมเมอร์) เสียงของคิวลากยาวอย่างกวนประสาท ยิ่งจินตนาการถึงใบหล่อเหลานิ่งสนิทแต่แววตาระยิบระยับของเขาตอนพูดประโยคนี้ ยิ่งทำให้นับดาวรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างไรก็ไม่รู้ “ยุ่งน่า! เลิกเล่นแล้ว รีบกดเริ่มตาใหม่ซะทีค่ะ ฉันจะแก้แค้นให้ตาเมื่อกี้ให้ดู!” นับดาวรีบเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความประหลาดใจที่จู่ๆ หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ บรรยากาศการซ้อมเกมในค่ำคืนนี้ดำเนินไปท่ามกลางเสียงปะทะฝีปากที่ไม่เคยแผ่วลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว นับดาวทำหน้าที่เป็นสตรีมเมอร์สายลุยที่มักจะพุ่งตัวออกไปก่อนแล้วโดนเก็บเป็นคนแรก ส่วนคิว… โปรเพลเยอร์หนุ่มผู้เย็นชาในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็นสไนเปอร์จอมเจ้าเล่ห์ที่คอยเก็บกวาดศัตรูที่มารุมรังแกเธอ พร้อมกับหยอดคำหวานแกมบังคับให้เธอต้องเขินจนหน้าดำหน้าแดงอยู่ตลอดเวลา *‘ปัง!’* เสียงเอฟเฟกต์ในเกมดังขึ้น พร้อมกับตัวละครของคิวที่จัดการเก็บศัตรูตัวสุดท้ายในแมพคว้าชัยชนะมาครองได้อย่างสวยงามตามคาด (เห็นไหมครับ? มีผมแบกอยู่แบบนี้ ต่อให้คุณเดินไปให้เขายิงอีกสบรอบ เราก็ชนะอยู่ดี) คิวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอวดดีไว้อย่างเต็มเปี่ยม “ค่ะ! เก่งมากค่ะพ่อคุณโปรเพลเยอร์ผู้ยิ่งใหญ่!” นับดาวเบะปากใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้ในใจจะแอบยอมรับลึกๆ ว่าฝีมือการเล่นเกมของเขามันน่าทึ่งจริงๆ จนเธอแทบหาข้อติไม่ได้เลย (ปากดีจังนะเรา…) คิวเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงและจริงจังขึ้นจนแปลกหู (แต่ถึงปากจะจัดแค่ไหน… ผมก็ชอบฟังอยู่ดีนะ) ตึ้บ! เหมือนมีค้อนทอนใหญ่มาทุบเข้าที่กลางอก นับดาวชะงักค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยบูดบึ้งเมื่อครู่ตอนนี้ร้อนผ่า2จนลามไปถึงใบหู สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะหยอดแบบไม่ทันตั้งตัวของคนปลายสาย เธอลืมไปสนิทเลยว่านี่คือการสตรีมสดที่มีผู้ชมดูอยู่เป็นหมื่นคน! “นะ… นี่คุณ! พูดบ้าอะไรเนี่ย คนดูอยู่เป็นหมื่นนะ!” นับดาวแหวลั่นด้วยความเขินจัดจนเสียงหลง รีบหันไปกดปิดไมค์สตรีมชั่วคราวอย่างลนลาน มือเล็กๆ สั่นเทาจนแทบจับเมาส์ไม่มั่น (หึ… เขินแล้วเหรอครับ ยัยตัวแสบ) เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของคจุดประกายความหมั่นไส้ผสมความเขินจนเธอกลั้นหายใจ (งั้นผมไปก่อนนะครับ ไว้พรุ่งนี้เจอกันใหม่… ตัวจริงนะ) *คลิก!* สายใน Discord ถูกตัดขาดไปดื้อๆ ทิ้งให้นับดาวนั่งหน้าแดงก่ำอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ลำพัง เธอกำลังจะอ้าปากโวยวายใส่หน้าจอต่อ แต่ทว่า… *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องนอนของเธอ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท นับดาวสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนของตัวเองด้วยความตกใจระคนมึนงง ในยามวิกาลแบบนี้ ใครจะมาเคาะประตูห้องเธอได้ล่ะคะ? หรือว่าแม่จะเอานมมาให้? แต่ทว่า… เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานของเธอกลับสว่างวาบขึ้นมาเสียก่อน **Q_Kirin**: *เปิดประตูให้หน่อยสิครับ… พอดีผมอยู่หน้าห้องคุณแล้วเนี่ย* นับดาวตาค้าง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อตระหนักได้ว่าคำว่า 'ตัวจริงนะ' ที่เขาพูดก่อนตัดสายไปเมื่อกี้… มันไม่ได้หมายถึงในจอเกมค่ะ! ขอตัวไปจิกหมอนข้างรอตอนหน้าแป๊บนะคะ พีชชี่เบอร์รี่เขินจนหน้าดำหน้าแดงหมดแล้วค่ะคุณรี้ดขา!