อีเมลฉบับลับตอนเที่ยงคืน

แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบสันกรามคมสันของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สติ๊กเกอร์เตือนใจสีเหลืองแปะอยู่ริมจอ แต่วันนี้มันไม่ได้ช่วยให้กรณิศมีสมาธิขึ้นเลยแม้แต่น้อย ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือถูกหมุนวนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนหน้าจอคือไฟล์แบบแปลนส่วนฟาซาดของโครงการรีสอร์ทหรู ที่ถูกแก้ไปรอบที่สี่สิบเจ็ด—ไม่ใช่เพราะมันผิดหลักวิศวกรรม แต่เป็นเพราะเขากำลังหาเรื่อง "จับผิด" รายละเอียดปลีกย่อยที่คนอื่นมองข้าม "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอน..." กรณิศพึมพำกับความว่างเปล่า ปากหนาทิมลงเล็กน้อยอย่างขัดใจ เมื่อเหลือบไปเห็นสถานะออนไลน์ในโปรแกรมแชทงานที่ยังสว่างวาบ รตา ผู้จัดการโครงการสาวตัวแสบคนนั้นยังคงทำงานอยู่เช่นกัน ทั้งที่ควรจะกลับไปนอนเอาแรงตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน นิ้วเรียวยาวตัดสินใจกดพิมพ์ข้อความด้วยความรวดเร็ว โทนเสียงในตัวอักษรถูกปรับให้แข็งกระด้างและเป็นทางการที่สุดตามวิสัยของสถาปนิกจอมเนี๊ยบ *[กรณิศ]: แบบแปลนชั้นสาม ตรงจุดเชื่อมต่อระเบียงกระจก ค่าความลาดเอียงผิดไป 0.5 มิลลิเมตร พรุ่งนี้เช้าก่อนเก้าโมง ผมต้องการเห็นฉบับแก้ไขวางบนโต๊ะทำงาน* เขากดส่งด้วยความสะใจเล็กๆ คิดว่าอีกฝ่ายคงจะหัวเสียไม่น้อยที่ต้องมาแก้แบบหยิบumหยิมยามเที่ยงคืนแบบนี้ แต่ผ่านไปไม่ถึงสิบวินาที เครื่องหมาย "อ่านแล้ว" ก็ปรากฏขึ้นทันที ชนิดที่เรียกว่านั่งเฝ้าหน้าจอยังไม่เร็วเท่านี้ *[รตา]: โอโห คุณกรณิศคะ/ครับ? นี่คุณเอาไม้บรรทัดแสงหรือเอาตลับเมตรวัดผ่านจอเนี่ยคะ? 0.5 มิลลิเมตรนี่ ถ้ามดเดินผ่านสะดุดขาตัวเอง ความลาดเอียงก็เปลี่ยนแล้วค่ะ* กรณิศขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นคำตอบกวนประสาทนั้น รอยยิ้มบางๆ ที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังปรากฏขึ้นที่มุมปาก ถูกซ่อนไว้ใต้มาดขรึมอย่างรวดเร็ว เขาพิมพ์ตอบกลับไปทันควัน *[กรณิศ]: ผมไม่ได้จ้างคุณมาเลี้ยงมด รตา ถ้าทำงานละเอียดเท่าปากที่คุณเถียงผม โปรเจกต์นี้คงเสร็จก่อนกำหนดไปนานแล้ว รีบแก้ซะ อย่าหาข้ออ้าง* *[รตา]: แหม ปากร้ายจังเลยนะคะระวัง "ใจ" จะพังก่อนกำหนดนะสถาปนิกหนุ่ม... อ้อ ส่วนเรื่องแบบแปลน ไว้ฉันฝันเห็นคุณมากอดอกสั่งเมื่อไหร่ เดี๋ยวตื่นมาแก้ให้ตอนตีสามนะคะ ฝันดีค่ะ (ส่งสติกเกอร์น้องหมาแลบลิ้น)* กรณิศชะوัดค้างไปชั่วขณะ ข้อความนั้นทำให้ลมหายใจของเขากระตุกวูบ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพาลกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขากำสมาร์ทโฟนในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ประโยคยียวนกวนประสาทนั้นวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับภาพใบหน้ายิ้มRเยาะของหญิงสาวที่ลอยเข้ามาในมโนสำนึก "ยัย... ยัยผู้จัดการตัวดีนี่กล้าดียังไง..." เขาสบถเบาๆ กับตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ห้องทำงานเปิดแอร์เย็นฉ่ำ กรณิศพยายามบังคับตัวเองให้ละสายตาจากหน้าจอ แต่สุดท้ายก็เผลอกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของเธออยู่อย่างนั้น ร่างสูงทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง แหงนหน้ามองเพดานห้องทำงานพลางถอนหายใจยาวเหยียด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินความนิ่งสงบที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ปากร้ายใจแข็งแค่ไหน แต่สุดท้ายภาพรอยยิ้มกวนๆ ของรตากก็ตามมาหลอกหลอนแม้ในยามวิกาลแบบนี้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนอีเมลฉบับใหม่ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด กรณิศขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ใครกันที่ส่งอีเมลเข้ามาตอนเที่ยงคืนสี่สิบห้า นาที? เขาเลื่อนสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ชื่อผู้ส่งปรากฏหราในกล่องข้อความ—*มีนารา* สถาปนิกสาวรุ่นพี่จากบริษัทคู่แข่ง และอดีטיคนเคยใกล้ชิดที่เขาเลือกจะเดินถอยห่างออกมา หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความหงุดหงิดจากเรื่องรตาเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นในทันที นิ้วเรียวคลิกเปิดอีเมลฉบับนั้นอย่างไร้ความลังเล แสงสีฟ้าส่องกระทบแววตาที่หรี่แคบลงของชายหนุ่ม ภาพถ่ายแนบไฟล์ในอีเมลคือแบบร่างโครงสร้างฟาซาดโครงการรีสอร์ทเดียวกัน... แต่มีลายเซ็นและเส้นสายที่เป็นเอกลักษณ์ของมีนาราปรากฏอยู่ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่แนบมาท้ายอีเมล *[มีนารา]: แบบแปลนที่คุณกำลังแก้ให้อยู่ตอนนี้... ฉันมีต้นฉบับที่สมบูรณ์กว่าและตอบโจทย์กว่า อยู่ที่คุณกรณิศแล้วล่ะค่ะว่าจะเลือก "ของแท้" หรือจะทนทำกับ "มือสมัครเล่น" ต่อไปพรุ่งนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ กรณ์* กรณิศแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบโต๊ะทำงานลดฮวบ เขากำลังจะปิดอีเมลฉบับนั้นทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ทว่าเสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องทำงานกลับดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ในยามวิกาลที่ตึกสำนักงานปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากโต๊ะทำงานของเขาเท่านั้นที่สว่างอยู่ กรณิศเงยหน้าขึ้นมองเงาสลัวผ่านบานประตูกระจกฝ้า ร่างเพรียวบางของใครบางคนยืนรออยู่ตรงนั้น โดยที่มือถือโทรศัพท์มือถือสว่างวาบคาไว้ที่หู สายเรียกเข้าบนหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะของเขากะพริบถี่รัว พร้อมกับชื่อผู้โทรที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับอะไรง่ายๆ ถึงกับนิ่งงัดไปชั่วขณะ *[สายเรียกเข้า: รตา]* "ดึกป่านนี้... ยังไม่กลับบ้านอีกหรือไง" กรณิศพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าความเงียบ ก่อนที่เสียงเคาะประตูครั้งที่สี่จะดังขึ้น พร้อมกับเสียงหวานใสที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามาอย่างชัดเจน "เปิดประตูให้หน่อยสิคะ คุณสถาปนิก... พอดีฉันลืม0.5 มิลลิเมตรไว้ในห้องคุณค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ