อุบัติเหตุใต้โครงสร้างเหล็ก

"แบบแปลนโครงสร้างจุดนี้มีปัญหา ถ้าคุณยังดันทรันจะใช้เหล็กเกรดนี้ตามที่ผู้รับเหมาเสนอมา ผมเกรงว่าตึกนี้คงได้พังลงมาก่อนที่จะได้เปิดประมูลเสียอีกครับคุณรตา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ กรณิศ ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงมาใส่หลังคาร้านกาแฟชั่วคราวริมไซต์งานอย่างบ้าคลั่ง พายุฤดูร้อนโหมกระหน่ำจนทัศนวิสัยข้างนอกแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากม่านน้ำสีเทาทึบ แต่ความตึงเครียดภายในห้องพักคนงานกลับร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาหลอม รตา ตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและปากร้าย เธอกอดอกแน่น ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันอย่างไม่คิดจะยอมก้มหัวให้แม้แต่น้อย "คุณกรณ์คะ—อ้อ ขอโทษทีครับ พอดีติดปาก... คุณกรณ์ช่วยกรุณาเข้าใจใหม่ด้วยว่า งบประมาณมันจำกัด ถ้าฉันไม่รีดเค้นทุกบาททุกสตางค์ให้คุ้มค่า โปรเจกต์นี้ก็โดนผู้บริหารตัดงบกลางคันพอดี คุณเป็นสถาปนิกอยู่บนหอคอยงาช้าง มองแต่ความสวยงามสมบูรณ์แบบ แต่ฉันสิครับที่ต้องแบกรับความเป็นจริงของหน้างาน!" รตาเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' กลับคืนด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่แต่แฝงประกายไฟในแวตา เธอจงใจยียวนกวนประสาทเขากลับ เพื่อปิดบังความจริงที่ว่า หัวใจดวงน้อยของเธอกำลังเต้นแรงผิดจังหวะทุกครั้งที่สถาปนิกหนุ่มคนนี้ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดแบบนี้ กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้จัดการโครงการสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหงุดหงิดปนระอา ปากคอเราาะร้ายเหลือเกินผู้หญิงคนนี้ รั้นเสียยิ่งกว่าม้าพยศ ตัวก็แค่เปี๊ยกเดียวแต่พยศได้โล่ ทว่าลึก and ลับในอกข้างซ้าย ความห่วงใยโง่เง่าบางอย่างกลับกำลังแผดเผาจนเขาต้องรีบซ่อนมันไว้ใต้หน้ากากความเย็นชา "ปากเก่งนักนะรตา หวังว่าเวลาตึกถล่มลงมาจริงๆ คุณยังจะปากดีแบบนี้ได้อยู่" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานจนรตาต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารโดยไม่รู้ตัว "อ๊ะ!" รตาร้องอุทานเบาๆ เมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับความแข็งกระด้าง แต่เธอก็ยังเชิดหน้าสู้ สายตาดื้อรั้นไม่มีทีท่าจะหลบ "ถ้าตึกจะถล่ม อย่างน้อยคนแรกที่ฉันจะลากลงไปฝังด้วยก็คือคุณนั่นแหละ สถาปนิกจอมจู้จี้!" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ช่างเปราะบางราวกับแผ่นกระจกที่โดนหินขว้างใส่ ไดอะล็อกคมคายและจังหวะหยอกล้อที่ซ่อนความรู้สึกอันร้อนรุ่มทำให้หัวใจเต้นโครมคราม แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปะทะคารมกันต่อ เสียงวิทยุสื่อสารบนโต๊ะก็ดังแทรกขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของหัวหน้าคนงาน *(เปรี้ยง! ครืนนน—!)* เสียงฟ้าผ่าสนั่นหวั่นไหวตามด้วยแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากภายนอกโครงสร้างหลัก ทำให้เสาเหล็กชั่วคราวขนาดยักษ์หน้าไซต์งานที่กำลังตั้งค้ำยันโครงสร้างคอนกรีตเกิดการทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน! "เฮ้ย! โครงสร้างเหล็กโซน C ทรุด!" เสียงตะโกนผ่านวอวิทยุดังลั่นประสานกับเสียงเหล็กขูดขีดกันแสบแก้วหู รตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหันไปมองนอกหน้าต่างกระจกใส เธอก็เห็นเสาเหล็กน้ำหนักหลายตันกำลังโน้มเอียงลงมาตรงจุดที่เธอยืนอยู่พอดี แรงเหวี่ยงและน้ำหนักมหาศาลทำให้โครงสร้างเหล็กพังถล่มลงมาทับโซนพักคนงานอย่างรวดเร็วจนไม่มีเวลาแม้แต่จะก้าวขาหนี "รตา! ระวัง!" ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที กรณิศไม่ทันได้คิดคำนวณอะไรทั้งสิ้น สัญชาตญาณดิบและการปกป้องผู้หญิงตรงหน้าสั่งให้ร่างกายพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู ร่างสูงโปร่งกระโจนเข้าโอบกอดร่างบางของรตาไว้แนบอก ก่อนจะพุ่งตัวหลบไปยังมุมอับใต้คานคอนกรีตเสริมเหล็กที่แข็งแรงที่สุดได้อย่างหวุดหวิด *(โครมมม—!)* ฝุ่นคละคลุ้ง เศษปูนและเศษเหล็กกระเด็นกระจัดกระจาย เศษกระจกแตกละเอียดโปรยปรายลงมาราวกับหิมะสีดำ เสียงโลหะบิดงอส่งเสียงคำรามก้องน่ากลัว ความมืดมิดและฝุ่นผงปกคลุมไปทั่วบริเวณจนแทบมองไม่เห็นทาง ในอ้อมอกแกร่งของกรณ์ รตานิ่งอึ้ง สมองขาวโพลน ชั่วขณะนั้นเธอรู้สึกได้เพียงอ้อมแขนที่โอบกอดรัดแน่นปกป้องเธอจากภันอันตราย ความอบอุ่นและกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ ของชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ทั้งหมด แผ่นหลังกว้างของกรณ์รับแรงกระแทกจากเศษปูนที่ร่วงหล่นลงมาแทนเธอจนเกิดเสียงอู้อี้ในลำคอด้วยความเจ็บปวด "คุณ... คุณกรณ์!" รตารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กสั่นเทาทาบลงบนอกเสื้อเชิ้ตชุ่มเหงื่อและฝุ่นผงของเขา "คุณเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!" กรณ์ขบกรามแน่น ขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเจ็บแปลบที่หัวไหล่ขวาจากการโดนเศษคานกระแทก แต่เขากลับฝืนยิ้มมุมปากและส่งสายตาดุๆ ดั่งเช่นเคย แม้ว่าเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มหน้าผากก็ตาม "ถ้าผมตายไปจริงๆ คุณคงดีใจมากสินะ ที่ไม่ต้องโดนผมบ่นเรื่องแบบแปลนอีก" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยแซวด้วยความถือดี ทั้งที่หัวใจข้างในกำลังเต้นระรัวด้วยความโล่งอกที่เธอปลอดภัย รตาขอบตาร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงพายุข้างนอก ความเย็นชาและกำแพงที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง พังทลายลงในพริบตาภายใต้ซากปรักหักพังนี้ เธอเม้มปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "ใครใช้ให้คุณมาช่วยเล่า... คนบ้า..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ยามที่ปลายนิ้วเรียวเผลอยื่นไปแตะรอยแผลถลอกที่ข้างแก้มของเขาอย่างลืมตัว กรณ์ชะงักไป ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส เคมีที่พวยพุ่งระหว่างคนทั้งสองในระยะประชิดนี้รุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวราวกับจะเบาบางลง เขาก้มหน้าลงช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ท่ามกลางความเงียบงันของซากโครงสร้างเหล็กที่สงบลงชั่วขณะ *ก๊อก... ก๊อก...* "คุณกรณ์! คุณรตา! อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ!" เสียงตะโกนเรียกและเสียงเคาะเหล็กดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของซากเหล็กเข้ามาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอันตรายนี้ กรณ์ดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว เขารีบผละตัวออกจากร่างบางอย่างเสียดาย พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมทันที แม้ว่าสายตาที่มองรตาจะยังคงไหวระริกด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด รตากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อครู่ทิ้งไป เธอกำหมัดแน่นเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ก่อนจะเอ่ยปากตอบออกไปเสียงดัง "พวกเราปลอดภัยดี! ธนัตถ์... รีบหาทางเคลียร์ซากตรงนี้แล้วพาพวกเราออกไปที!" ทว่า ในจังหวะที่ธนัตถ์กำลังตะโกนตอบรับและพยายามใช้เครื่องมือตัดถ่างเคลียร์ทางเข้า เสียงฝีเท้ารีบร้อนของใครอีกคนก็ดังแทรกเข้ามาใกล้ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นตรงช่องแสงไฟฉาย รตากับกรณ์หันไปมองพร้อมกัน และในวินาทีที่แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของผู้มาใหม่ กรณ์ก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจระคนสงสัย มีนารา... รุ่นพี่สถาปนิกและคู่แข่งทางธุรกิจ ยืนถือร่มเปียกปอนส่งยิ้มหวานหยดมาให้พวกเขาจากรอยแตกของซากปรักหักพัง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนหรือเปล่าคะเนี่ย? แต่แย่จัง... สงสัยคุณกรณ์คงต้องรีบออกมาดูเอกสารฉุกเฉินนี่เสียก่อนแล้วล่ะค่ะ... เพราะ 'แบบแปลนตัวจริง' ที่คุณเก็บไว้ในเซฟ กำลังถูกเปิดเผยออกไปข้างนอกแล้วค่ะ" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ