วันตรวจงานที่ปั่นป่วน

"ถ้าจุดนี้ผ่านไม่ผ่าน ผมบอกเลยว่าสัญญางวดหน้าบริษัทคุณเตรียมตัวรับจดหมายบอกเลิกจ้างได้เลย" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นของท่านประธานใหญ่แห่งกลุ่มอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงล็อบบี้หลักของอาคารโครงการ 'The Luminary' ที่กำลังอยู่ในช่วงเก็บรายละเอียดโค้งสุดท้าย บรรยากาศรอบตัวรัศมีอำนาจแผ่พุ่งจนเหล่าโฟร์แมนและวิศวกรซับย่อยหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบราวกับกระดาษสา รตา กัดริมฝีปากล่างเบาๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรติดเทอร์โบ เธอยืนขวางหน้าแผงควบคุมระบบไฟอัจฉริยะที่กำลังมีปัญหาขัดข้องทางเทคนิคพอดิบพอดีอย่างไม่ได้นัดหมาย การตรวจงานกะทันหันแบบไม่บอกกล่าวล่วงหน้าของท่านประธานในวันนี้ ถือเป็นวิกฤตเลเวลสิบที่ไม่มีใครคาดคิด โดยเฉพาะเมื่อมีนารา สถาปนิกสาวจากบริษัทคู่แข่งแอบทำทีท่าเข้ามาเดินตรวจร่วมกับบอร์ดบริหารด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "ท่านประธานครับ ระบบตรงนี้ทางเราได้ทำการเทสต์รันไปรอบหนึ่งแล้วเมื่อคืน..." "ผมไม่ได้มาฟังคำแก้ตัวเรื่องเมื่อคืนครับ คุณรตา" ประธานหนุ่มใหญ่ยกมือขึ้นตัดบท นัยน์ตาดุคมกริบมองไล่ตั้งแต่หน้าจอแสดงผลลงมาถึงเอกสารแปลนในมือ "ผมมองเห็นความผิดพลาดของระยะการเดินสายไฟที่เบี่ยงเบนไปจากแบบสถาปัตยกรรมหลักเกือบสามเซนติเมตร นั่นหมายความว่าฝ้าเพดานที่สั่งทำพิเศษจะประกบไม่ลงล็อก และถ้าฝ้าประกบไม่ลงล็อก งานฉลองเปิดตึกเดือนหน้าก็คือฝันร้ายดีๆ นี่เอง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกคนในทีมต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มีนาราที่ยืนอยู่ข้างท่านประธานกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน หล่อนจงใจก้าวเท้าเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนแต่แฝงพิษสง "แหม... น่าเสียดายจังนะคะ สำหรับโครงการระดับเรือธงแท้ๆ แต่กลับปล่อยให้เกิดความผิดพลาดพื้นฐานแบบนี้ สงสัยทีมผู้จัดการโครงการคงจะทำงานกันแบบ... ตามมีตามเกิดเกินไปหน่อย" รตาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปฏิกิริยาโต้ตอบของเธอไม่ใช่การเหวี่ยงวีน แต่เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้สวนกลับด้วยวาทศิลป์เชือดเฉือน ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มเนี้ยบกริบของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับกลุ่มผู้บริหารเสียก่อน กรณ์ (กรณิศ) สถาปนิกหนุ่มมือรางวัลประจำโครงการ ปรับสีหน้านิ่งสนิท ปราศจากความหวาดหวั่นใดๆ เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองหน้าจอระบบและแปลนงานสถาปัตยกรรมสลับกันอย่างรวดเร็วด้วยความแม่นยำระดับมืออาชีพ "สามเซนติเมตรที่คุณท่านประธานพูดถึง... เป็นความจงใจปรับแก้ตามหน้างานจริงเพื่อหลบแนวท่อดับเพลิงหลักที่ถูกติดตั้งผิดสเปกจากฝ่ายวิศวกรรมโครงสร้างต่างหากล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบข้างหยุดชะงัก ท่านประธานหันขวับมามอง "คุณกรณ์? คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า ถ้าเราดึงระยะกลับไปตามแบบเป๊ะๆ ตามที่คุณมีนาราและทีมโครงสร้างชุดเดิมวางไว้ ท่อดับเพลิงแรงดันสูงเส้นนั้นจะชนกับแนวสายไฟหลัก และมีความเสี่ยงสูงมากที่จะเกิดการลัดวงจรเมื่อเปิดใช้งานเต็มระบบ" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดหน้าจอ คว้าแท็บเล็ตในมือผู้ช่วยวิศวกรขึ้นมาทัชสกรีนเปิดภาพจำลอง 3D ให้ดูอย่างคล่องแคล่ว "ทีมเราไม่ได้ทำงานตามมีตามเกิดครับท่านประธาน แต่เรากำลังแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเพื่อความปลอดภัยสูงสุดในระยะยาว ซึ่งแปลนแก้ไขฉบับนี้ถูกส่งเข้าระบบอนุมัติออนไลน์ตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมาแล้ว... เพียงแต่ท่านประธานอาจจะยังไม่ได้เปิดดูอีเมลท่ามกลางกองเอกสารนับร้อยฉบับ" ประธานบริษัทชะงักไปเล็กน้อย เมื่อก้มลงเปิดแท็บเล็ตดูตามคำบอกเลศ ก็พบว่าเอกสารการขออนุมัติปรับแก้ระยะสายไฟถูกส่งมาจริงตามที่สถาปนิกหนุ่มกล่าวอ้าง สีหน้าที่เคยตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลง ความตึงเครียดในอากาศมลายหายไปในพริบตา มีนาราหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดหมูทันทีที่ความตั้งใจจะเหยียบย่ำทีมของรตาล่มไม่เป็นท่า "เอ่อ... ถึงอย่างนั้น การเปลี่ยนแปลนโดยไม่แจ้งวาจาก่อนก็..." "การทำงานระดับมืออาชีพเขาคุยกันด้วยเอกสารและระบบดิจิทัลครับคุณมีนารา ไม่ใช่การยืนวิจารณ์ลอยๆ เพื่อดิสเครดิตคนอื่น" กรณ์หันไปมองสถาปนิกสาวรุ่นพี่ด้วยสายตาเย็นเยียบไร้เยื่อใย คำพูดเชือดเฉือนแบบนิ่มๆ แต่เจ็บจี๊ดถึงกระดูกดำทำเอาอีกฝ่ายเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง พูดไม่ออก ท่านประธานพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจในที่สุด "อืม... ถ้าเป็นเรื่องความปลอดภัยและมีเอกสารรองรับชัดเจน ผมก็ไม่มีอะไรจะติดใจ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าทำได้ดีมาก คุณกรณ์... แล้วก็คุณรตาด้วย" เมื่อคณะผู้บริหารเดินตรวจงานไปยังโซนอื่นต่อ ความวุ่นวายเมื่อครู่ก็คลี่คลายลง เหลือเพียงพนักงานในโครงการที่แอบถอนหายใจโล่งอกกันเป็นแถว รตากลืนน้ำลายลงคอ ลอบผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกทางปากอย่างโล่งอก เธอหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย "เกือบไป... นึกว่าจะโดนเชือดคาตึกซะแล้ว" รตาพึมพำเบาๆ กรณ์หันมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนแสงลงครึ่งหนึ่ง แต่ปากเจ้ากรรมก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมตามนิสัยซึนเดระประจำตัว "รู้ตัวว่าเกือบไม่รอด ทำไมไม่รอบคอบตรวจสอบหน้าจอให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ หรือมัวแต่ยืนทำหน้าเอ๋อให้คนอื่นเขามาขุดหลุมฝังอยู่ได้" "นี่! ฉันก็กำลังจะอธิบายเหมือนกันไหมล่ะคะคุณสถาปนิกปากร้าย ขอบคุณก็ไม่ได้แถมยังมาว่าอีก" รตาเท้าสะเอว เชิดหน้าใส่อย่างไม่ยอมแพ้ เคมีที่คุ้นเคยเริ่มทำงานอีกครั้ง ท่ามกลางความใกล้ชิดที่ระอุขึ้นทีละน้อย "ผมไม่ได้ว่า ความจริงคือความจริง... แล้วก็นะ" กรณ์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าว จนรตาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบของห้องโถง ช่องว่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศผ่าน รตาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ก้มลงมองเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกเนี้ยบๆ ของเขาทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ "ค... คุณกรณ์ จะทำอะไรคะ ที่นี่มันกลางไซต์งานนะ" กรณ์ไม่ตอบ เขายื่นมือหนาผ่านไหล่บางไปกดปิดสวิตช์ไฟชั่วคราวบริเวณนั้น เพื่อบังคับให้มุมอับสายตานี้มืดลงจากแสงไฟรอบข้างพอดี ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน เสียงทุ้มกระซิบต่ำชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความหวงแหนที่เก็บกดไว้ "คราวหน้า... ถ้ามีใครกล้ามาหาเรื่องคุณแบบนี้อีก จำไว้เลยว่าอย่าเพิ่งไปเถียงเขา..." กรณ์หยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมกวาดมองริมฝีปากบางที่กำลังเม้มเข้าหากัน "ให้ถอยมาข้างหลังผม... เข้าใจไหมครับคนเก่ง" รตาชะงักงัน หัวใจเต้นรำระรัวจนแทบทะลุดูอก คำพูดปากร้ายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เธอเม้มปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นตรงกันในระยะห่างเพียงแค่คืบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงเรียกของธนัตถ์เพื่อนสนิทตัวแสบก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมเสาด้านนอก "เฮ้ย! กรณ์ รตา! ประธานเรียกประชุมด่วนที่ห้อง..." ธนัตถ์ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มประดา "อุ๊ย! กูมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย... เชิญพวกมึงต่อได้นะ กูมองไม่เห็นจริงๆ" รตาหน้าแดงก่ำรีบดันอกแกร่งของกรณ์ให้ออกห่างทันที ส่วนสถาปนิกหนุ่มถอนหายใจฮึดฮัดด้วยความขัดเคือง หันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทตัวดีแทบจะทันที "มึงเงียบปากไปเลยนะไอ้ธนัตถ์!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ