สมาชิกกองทัพผีล็อตแรก

"ถ้าแกกล้าวางโครงกระดูกทับซ้อนกันแบบนั้นอีกแม้แต่โครงเดียว แม่จะจับแกยัดใส่หม้อต้มวิญญาณแล้วเคี่ยวให้เป็นน้ำซุปกระดูกเข้มข้นเจ็ดวันเจ็ดคืนเลยไอ้หนู!" เสียงคำรามแหบพร่าแต่ทรงพลังของเซร่าดังสะท้อนก้องทั่วห้องโถงกิลด์ร้าง วิญญาณอดีตนักดาบหญิงในร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามกำลังกอดอกลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ดวงตากลมโตที่เคยคมกริบในยามศึกบัดนี้หรี่ลงด้วยความหงุดหงิด ขณะจ้องมองเด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิงที่กำลังนั่งเช็ดเหงื่ออยู่บนลังไม้เก่าๆ เรย์หัวเราะแห้งๆพลางยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ เขายิ้มรับคำดุด้วยท่าทีสบายๆราวกับกำลังฟังเสียงบ่นของพี่สาวข้างบ้าน มากกว่าจะหวาดกลัวคำขู่เรื่องน้ำซุปกระดูก "ใจเย็นก่อนสครับคุณเซร่า การจัดเรียงโครงกระดูกเวทมนตร์มันต้องมีพื้นที่เผื่อให้อณูมานาไหลเวียนด้วยนะครับ ถ้าอัดแน่นเกินไป เดี๋ยวพวกมันจะเดินชนกันเองจนสะดุดหัวทิ่มตอนวิ่งเข้าสนามรบเอาได้นะคร้าบ" เรย์อธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มที่เป็นมิตรประดับอยู่บนใบหน้าเปื้อนฝุ่นอย่างไม่เสแสร้ง "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดมากเลย! ไอ้วิธีกระจายกำลังพลแบบนั้น มันเหมาะกับกองทัพมดงาน ไม่ใช่กองทัพแห่งความตายที่สง่างามของฉัน!" เซร่าลอยเข้าประชิดตัวเรย์ ใบโปร่งแสงยื่นเข้าไปใกล้จนแทบจะชนกับจมูกของเด็กหนุ่ม "จำไว้ว่าสมาชิกกองทัพผีล็อตแรกที่เรากำลังจะเกณฑ์เข้ามาวันนี้ ต้องมีระเบียบวินัย ไม่อย่างนั้น... นายได้เห็นดีกันแน่" เรย์ยิ้มรับโดยไม่โต้เถียง เขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทีดุดันและปากร้ายของเซร่านั้นซ่อนความใส่ใจเอาไว้เต็มเปี่ยม ตั้งแต่ที่กิลด์ "รุ่งอรุณทมิฬ" ของพวกเขาเหลือแค่ผีกับคนเป็นอย่างเขา เซร่าก็ทำหน้าที่เป็นทั้งครูฝึก แม่ทัพ และพี่เลี้ยงคอยประคับประคองกิลด์ระดับล่างสุดแห่งนี้ให้รอดพ้นจากการถูกยุบโดยสมาคมนักผจญภัย เป้าหมายของวันนี้ตามแผนการที่เรย์ร่างไว้ในสมุดหนังเก่าๆ คือการ "เกณฑ์สมาชิกเพิ่ม" เนื่องจากลำพังโครงกระดูกระดับล่างสามตัวกับวิญญาณเซร่า คงไม่เพียงพอต่อการลงดันเจี้ยนระดับ D เพื่อหาวัตถุดิบมาซ่อมแซมตัวอาคารกิลด์ที่ผุพัง เรย์จึงต้องมองหาแรงงานเสริม—ที่ไม่ใช่แค่แข็งแกร่ง แต่ต้อง "ประหยัดค่าใช้จ่าย" และ "ใช้งานง่าย" เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามกางเกงผ้าเนื้อหยาบ ก่อนจะหยิบไม้เท้ากระดูกหัวกะโหลกขึ้นมาหมุนควงเล่นเบาๆ "ถ้าอย่างนั้น... ได้เวลาไปเดินตลาดนัดวิญญาณกันแล้วล่ะครับ" เรย์กล่าวด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "ห๊ะ? ตลาดนัดวิญญาณอะไรของนายอีก?" เซร่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "ป่าสนหมอกขาวทางทิศตะวันตกไงครับคุณเซร่า... ตามบันทึกของกิลด์เก่าบอกไว้ว่า ที่นั่นเป็นจุดรวมตัวของพวกภูติตัวน้อยตกอับกับดวงวิญญาณเร่ร่อนที่หาทางไปจุติไม่ได้ แถมช่วงนี้ใกล้เวลาเปลี่ยนกะของยมทูตภาค, น่าจะมีวิญญาณตกค้างหลงเหลืออยู่เพียบเลยล่ะครับ" เซร่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลอยตามหลังเด็กหนุ่มที่เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกจากประตูห้องโถง แม้ปากจะบ่นอุบอิบว่าเด็กนี่เพี้ยนเกินเยียวยา แต่เธอก็ยอมพกดาบวิญญาณคู่ใจตามติดออกไปอย่างเงียบๆ บรรยากาศยามบ่ายของเขตชานเมืองกิลด์ร้างปกคลุมด้วยไอหมอกจางๆ พื้นดินสองข้างทางเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของอาคารโบราณที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ เรย์ก้าวเดินอย่างมั่น and ชำนาญทาง แม้จะเป็นพื้นที่อันตรายที่นักผจญภัยทั่วไปมักหลีกเลี่ยง แต่สำหรับเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดอย่างเขา ที่นี่คือ "ขุมทรัพย์" ดีๆ นี่เอง "หยุดก่อนเรย์" เสียงกระซิบเตือนของเซร่าดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างโปร่งแสงของเธอพุ่งมาขวางหน้าเด็กหนุ่ม เรย์หยุดเดินทันที สายตาสีดำสนิทกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ เบื้องหลังกลุ่มต้นสนโบราณที่ถูกย้อมด้วยหมอกสีขาวหนาทึบ มีเงาร่างเล็กกระจิรฤทธิ์นับสิบกำลังวิ่งวุ่นส่งเสียงเอะอะโวยวาย "ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! โดนปล้นสะดมหมดแล้ว!" เสียงแหลมเล็กดั่งเสียงกระดิ่งแก้วดังระงม ภูติตัวน้อยขนาดเท่าฝ่ามือ ปีกใสราวกับแมลงปอและสวมชุดทำจากใบไม้แห้งกำลังบินหนีหัวซุกหัวซุน โดยมีเงากลุ่มใหญ่ของ "สไลม์โคลน" และ "แรคคูนผีดิบ" ไล่กวดตามมาติดๆ เรย์หันไปสบตากับเซร่า ทั้งคู่ยิ้มมุมปากโดยไม่ต้องนัดหมาย "โอกาสทองมาแล้วครับคุณเซร่า... แขกรับเชิญล็อตแรกของเรา" เรย์กระซิบเสียงเบา เด็กหนุ่มไม่รอช้า ยกไม้เท้าขึ้นแตะพื้นเบาๆ พลังมานาสีดำทมิฬแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ทักษะพื้นฐานของเนโครแมนเซอร์ *[คำสั่งแห่งความตาย (Command of Death)]* ถูกร่ายออกอย่างแนบเนียนและรวดเร็ว *พรึ่บ!* พื้นดินบริเวณใต้ฝูงแรคคูนผีดิบยุบตัวลงเล็กน้อย ก่อนที่ซากโครงกระดูกมือเปล่าสามตัวจะผุดขึ้นมาคว้าขาของพวกมันไว้แน่นจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า เสียงคำรามต่ำๆ ของโครงกระดูกปลุกเร้าความตื่นตระหนกให้แก่เหล่ามอนสเตอร์ชั้นต่ำพวกนั้นทันที ในจังหวะเดียวกัน เซร่าพุ่งทะยานผ่านร่างเรย์ด้วยความเร็วสูง ร่างโปร่งแสงพาดาบวิญญาณฟาดฟันเข้าใส่ฝูงสไลม์โคลนจนแตกกระจายกลายเป็นหยดน้ำสีเขียวขุ่นในดาบเดียวอย่างงดงามและเด็ดขาด "อย่าส่งเสียงดังตอนคุณแม่เขาทำงานนะไอ้พวกสวะ!" เซร่าเอ็ดตะโรเสียงดังจนภูติตัวน้อยที่กำลังวิ่งหนีถึงกับหยุดชะงัก หันมามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของเรย์และละอองมานาสีฟ้าที่ค่อยๆ จางหายไป เหล่าภูติตัวน้อยนับสิบตัวค่อยๆบินมารวมกลุ่มกันหลังพุ่มไม้ สั่นเทาด้วยความกลัวผสมความงุนงง พวกมันมองเด็กหนุ่มมนุษย์ผู้ถือไม้เท้าหัวกะโหลกกับวิญญาณนักดาบสาวที่ยืนถือดาบเรืองแสงอยู่ตรงหน้าสลับกันไปมา เรย์ลดไม้เท้าลง ปรับสีหน้าให้ดูอบอุ่นและเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขานั่งยลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับภูติตัวจิ๋วเหล่านั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง "สวัสดีครับเหล่าภูติตัวน้อย... ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราไม่ใช่คนร้ายหรอกครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง "ว่าแต่... สนใจมาสมัครงานพาร์ทไทม์ที่กิลด์ของเราไหมครับ? ค่าแรงวันละเศษมานา ข้าวปลาอาหารครบถ้วน รับประกันความปลอดภัยจากพวกสัตว์ประหลาดด้วยนะครับ" ภูติตัวหัวหน้าซึ่งมีหนวดเรืองแสงบนหัวกระพริบตาปริบๆ มันมองหน้าลูกน้องตัวอื่นๆ แล้วหันกลับมามองเรย์ที่ยิ้มแป้นให้อย่างใจดี ขณะที่สถานการณ์กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นและดูเหมือนจะได้สมาชิกใหม่เข้ากิลด์ตามแผน ทันใดนั้น... อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหันจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว *กรอบ... แกรบ...* เสียงฝ่าเท้าหนักๆเหยียบย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งดังมาจากความมืดมิดของหมอกหนาเบื้องหลัง เรย์หุบยิ้มทันที ดวงตาคมกวาดมองฝ่าความมืด เซร่าเองก็ยกดาบขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อม สัญชาตญาณนักรบของเธอร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น เงาร่างมหึมา สูงใหญ่กว่าสองเมตร ค่อยๆก้าวออกมาจากหมอก ร่างนั้นสวมชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิมเขรอะ มือข้างหนึ่งถือขวานยักษ์ที่หยาดหยดด้วยของเหลวสีดำส่งกลิ่นคละคลุ้ง แต่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... บริเวณหน้าอกของมัน ไม่มีหัวใจ มีเพียงอัญมณีสีแดงฉานที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉาดปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์ด้วยตัวอักษรกระพริบถี่รัว พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังเสียดแก้วหู *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคามพิเศษ 'แม่ทัพศพไร้หัว' ปรากฏตัว!]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: บอสลับแห่งป่าสนหมอกขาวตื่นจากการหลับใหล เนื่องจากตรวจพบพลังเนโครแมนเซอร์ระดับ SSS!]* เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เซร่าหันมามองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ไอ้เด็กบ้า... นี่นายบอกว่าแถוניนี้มีแต่วิญญาณเร่ร่อนไม่ใช่เรอะ?!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดดิเตอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโต (และชะตากรรมอันน่าลุ้น) ของเรย์และกองทัพผีนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!