อดีตของเซร่าที่ถูกซ่อนไว้

"ความเข้มข้นระดับนี้... เกลือทะเลทรายสีครามผสมกับรากมานդราโกร่าย่างไฟอ่อน เก้าส่วนต่อหนึ่ง... ฝีมือการดองผักแบบนี้ ข้าไม่ได้ลิ้มรสมาตั้งแต่ก่อนยุคคลาวด์เบรกแล้วนะครับ" เสียงพึมพำที่ลอดผ่านหน้ากากหนังสีซีดของเซร่าดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของชั้นที่สี่สิบสาม ภายในดันเจี้ยนระดับกลางที่เหล่านักผจญภัยต่างขนานนามว่า 'สุสานไร้เงา' ทว่า ณ มุมหนึ่งของซากปรักหักพังโบราณ กลับมีกลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกมังกรเคี่ยวกับขิงแก่ลอยฟุ้ง ตัดกับกลิ่นอายความตายของมอนสเตอร์รอบด้านอย่างสิ้นเชิง เรนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้พับที่ถูกอัญเชิญออกมาจากแหวนมิติ มือซ้ายถือทัพพีไม้กวนน้ำซุปในหม้อดินเผาขนาดใหญ่ มือขวาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยผ้าขนหนูสะอาด สายตาคมกริบมองไปยังหญิงสาวในชุดคลุมยาวสีเข้มที่กำลังซดน้ำซุปจนหมดเกลี้ยง ชามกระเบื้องเคลือบราคาแพงสั่นระริกด้วยแรงสั่นสะเทือนจากปลายนิ้วที่ยังคงสั่นเทา "อยากกินเพิ่มเหรอครับ? ต่อแถวสิครับคุณลูกค้า... คิวที่สี่สิบสาม!" เรนเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มธุรกิจอันเป็นเอกลักษณ์ แม้ในใจจะคำนวณต้นทุนวัตถุดิบและกำไรสุทธิจากเหรียญทองแดงที่เพิ่งกวาดเข้ากระเป๋าเมื่อครู่ไปเรียบร้อยแล้ว เซร่าชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบชามใบที่สาม ดวงตาสีฟ้าครามใต้ฮู้ดกว้างหรี่ลงเล็กน้อย นางไม่ได้สนใจคิวที่ยาวเหยียดของพวกฮันเตอร์ระดับสูงที่ยืนกลืนน้ำลายเอื้อมคอรอคอยอาหารฝีมือพ่อค้าสติเฟื่องคนนี้แม้แต่น้อย สิ่งที่ดึงดูดสมาธิทั้งหมดของอาจารย์สาวผู้หิวโหยตลอดกาลในตอนนี้ คือเศษซากเครื่องปรุงรสบางอย่างที่ติดอยู่ก้นชาม "เจ้า... ไปได้สูตรน้ำซุปนี้มาจากไหน" น้ำเสียงของเซร่าราบเรียบ แต่แฝงแรงกดดันระดับมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นอย่างฉับพลัน ฮันเตอร์ระดับ A ที่ยืนต่อแถวอยู่คิวถัดไปถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นโดยไม่ทราบสาเหตุ เรนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาววางทัพพีลงอย่างใจเย็น ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าแม้แต่น้อย ในฐานะอดีตฮันเตอร์ที่ผันตัวมาเป็นพ่อค้าผู้พึ่งพาระบบ 'ดันเจี้ยนกูร์เมต์' เรนผ่านศึกมามากพอที่จะรู้ว่า เมื่อใดที่ลูกค้ารายนี้เริ่มซักไซ้เรื่องสูตรอาหาร นั่นหมายความว่าความลับบางอย่างในอดีตกำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา "สูตรอาหารของผมเป็นความลับทางการค้าครับคุณลูกค้า... แต่ถ้าสนใจอยากร่วมลงทุนเปิดสาขาที่ชั้นห้าสิบ ผมอาจจะยอมกระซิบบอกสัดส่วนเกลือมานդราโกร่าให้ฟังเป็นกรณีพิเศษนะครับ" เรนตอบด้วยน้ำพักน้ำแรงของพ่อค้าหน้าเงิน รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อกลบเกลื่อนความสงสัยที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก เซร่าไม่ตอบ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงระหงภายใต้ชุดคลุมขยับเข้าใกล้เคาน์เตอร์ทีละก้าว กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่ถูกสะกดไว้เริ่มรั่วไหลออกมาทีละน้อยจนเกิดเสียงซ่าเบาๆ ในอากาศ รอบตัวนาง เศษฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศถึงกับหยุดนิ่ง นี่ไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือ 'อาณาเขตสะกดอักขระ' ระดับสูงที่หลงเหลือจากยุคบรรพกาล "ไม่ใช่แค่สูตรอาหาร..." เซร่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีครามจ้องลึกลงไปในดวงตาของเรนราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปถึงจิตวิญญาณ "วิธีที่เจ้าลับมีด... จังหวะในการแล่เนื้อสคัลลอซซาร์... และแม้แต่รอยบากบนเขียงไม้ไผ่มรดกนั่น... มันไม่ใช่สไตล์ของฮันเตอร์ยุคนี้" เรนหุบยิ้มลงช้าๆ ความรู้สึกเยือกเย็นแล่นริ้วขึ้นตามสันหลัง แม้ระบบจะช่วยปกปิดสถานะและทักษะของเขาจากเนตรประเมินส่วนใหญ่ แต่เซร่าไม่ได้ใช้เนตรประเมินทั่วไป นางกำลังใช้ความทรงจำ... ความทรงจำที่เก่าแก่อาจจะนับร้อยปี "คุณกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าครับ? ผมก็แค่พ่อค้าเร่ธรรมดาที่บังเอิญมีฝีมือทำอาหารติดตัวนิดหน่อย..." เรนเอ่ยปฏิเสธเสียงเรียบ มือขวาแอบกดใช้งานทักษะ [ตรวจจับอันตรายระดับวิกฤต] ใต้เคาน์เตอร์อย่างเงียบเชียบ *ติ๊ง! ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานอักขระโบราณประเภท 'สืบเสาะความทรงจำ' ระดับความอันตราย: SSS* *คำเตือน: จิตวิญญาณของผู้ใช้ระบบกำลังถูกเชื่อมโยงกับเป้าหมาย โปรดใช้ความระมัดระวังในการเจรจา* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวในหัวจนเรนต้องขบกรามแน่น เขาสنใจมอฃไปที่รอยแผลเป็นรูปกากบาทบนหลังมือซ้ายของเซร่าที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมาวูบหนึ่ง รอยแผลนั้น... มันคือร่องรอยของการใช้เวทมนตร์อักขระต้องห้ามที่ถูกบันทึกไว้ในตำราโบราณที่สูญหายไปแล้ว และที่สำคัญที่สุด... เรนเคยเห็นร่องรอยการโจมตีลักษณะเดียวกันนี้บนซากผนังหินของดันเจี้ยนชั้นที่หกสิบ ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่มนุษย์ไม่ควรไปถึง "รอยแผลนั่น... กับร่องรอยการต่อสู้ที่หลงเหลืออยู่บนซากเสาหินเมื่อสามปีก่อนตอนที่ผมสำรวจดันเจี้ยนนี้ครั้งแรก..." เรนตัดสินใจสวนกลับด้วยข้อมูลที่สร้างความประหลาดใจให้แก่หญิงสาว "รอยดาบที่เฉือนมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติขาดครึ่งในดาบเดียว... ไม่น่าจะใช่ฝีมือของนักเวทสายซัพพอร์ตอย่างที่คุณพยายามแสดงให้คนอื่นเห็นนะครับ อาจารย์เซร่า" บรรยากาศรอบตัวนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ฮันเตอร์คนอื่นๆ ที่ต่อแถวอยู่ต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกพวกเขาว่า จุดยืนตรงนี้กำลังจะกลายเป็นสนามรบ เซร่ายืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ มือที่ถือไม้เท้าสั่นน้อยๆ ก่อนที่ริมฝีปากภายใต้หน้ากากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและความโหยหาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "เจ้าเด็กนี่... ปากดีเหมือนหมอนั่นไม่มีผิดเพี้ยน..." เซร่าพึมพำเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาสีครามฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาที่สะท้อนแสงไฟจากเตาถ่านของเรน ทว่า ในวินาทีที่ความลับในอดีตกำลังจะถูกเปิดเผยออก พื้นดินเบื้องล่างของดันเจี้ยนชั้นที่สี่สิบสามก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหม้อน้ำซุปกระเด็นคว่ำ! *โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาทจนแก้วหูแทบแตกดังขึ้นจากรอยแยกมิติที่เพิ่งเปิดออกเบื้องหลังเคาน์เตอร์ แรงกดดันระดับที่ทำให้อากาศกลายเป็นของแข็งแผ่พุ่งออกมา พร้อมกับเงาสีดำมหึมาของบอสลับประจำชั้นที่ควรจะปรากฏตัวในอีกสามเดือนข้างหน้า... กลับลืมตาตื่นขึ้นก่อนกำหนดเพราะกลิ่นหอมของน้ำซุปของเรน! เซร่าหันขวับไปมอง รอยยิ้มในอดีตหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตานักรบผู้กระหายเลือด "ดูเหมือนว่า... แขกไม่ได้รับเชิญของเราจะทนกลิ่นอาหารของเจ้าไม่ไหวแล้วล่ะนะ พ่อค้าเรน!" เรนสบถในใจเบาๆ มือซ้ายคว้ากระทะเหล็กกล้าเคลือบพิเศษขึ้นมาควงอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่มือขวากดรับภารกิจเร่งด่วนจากระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวหนังสือสีแดงฉาน *ติ๊ง! [ภารกิจลับระดับ SSS: ปกป้องร้านอาหารและเปิดเผยอดีต]* *เงื่อนไข: กำจัดหรือทำให้บอสลับ 'ราชันย์อสูรเงาพันปี' สยบด้วยเมนูอาหารพิเศษภายใน 10 นาที* *บทลงโทษหากล้มเหลว: ดันเจี้ยนล่มสลาย และสูญเสียความทรงจำทั้งหมด* เรนมองหน้าบอสลับที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา พร้อมกับหันไปสบตากับอาจารย์สาวผู้ซ่อนอดีตไว้เบื้องหลังหน้ากาก... เกมนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดครัวรบแล้วสินะครับ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" ในตอนนี้นะครับ