จบองค์แรก: ดันเจี้ยนชั้นที่ 1 กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว

"ถ้าแกย่างเนื้อตรงนั้นเกินส้าวินาที... ค่าลิขสิทธิ์ความอร่อยของฉันจะลดลงครึ่งหนึ่งทันทีนะ เรน!" เสียงตวาดก้องที่มาพร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเวท ทำเอาอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น เรนไม่0ได้หันไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้ลังสุดท้ายของร้าน เขากำลังใช้ด้ามมีดสเตนเลสเกรดฮันเตอร์ตบกระเทียมป่าสีทองคำขาวด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดัง *ป้าบ!* ติดต่อกันสามครั้ง ในมิติสายตาของระบบ เมนูเบื้องหน้าคือ 'ข้าวผัดไข่ราชันย์มังกรเพลิง' ซึ่งใช้วัตถุดิบหลักเป็นเกล็ดหางของบอสลับชั้นที่ 1—อสูรโลกันตร์ 'โวลคาโนอิค แอตลาส' ที่เพิ่งถูกสยบลงด้วยกลิ่นหอมของซีอิ๊วขาวหมักบ่มสามร้อยปี ไม่ใช่ด้วยดาบเวทมนตร์หรือคทาศักดิ์สิทธิ์อันใด "ใจเย็นๆ ก่อนครับอาจารย์เซร่า เกล็ดหางของเจ้าตัวนี้น่ะมีความหนาแน่นของมานาธาตุไฟสูงถึงแปดหมื่นยูนิต ถ้าไม่ใช้เทคนิคการคั่วไฟกลางผสมน้ำมันหางวัวกระทิงน้ำแข็งเพื่อปรับสมดุลอุณหภูมิ ข้าวเม็ดนี้คงกลายเป็นถ่านดำปี๋ก่อนที่จะได้ตักเข้าปากคุณหรอกครับ" เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มือซ้ายกลับตอกไข่ไก่สีมุกสามฟองลงในกระทะเหล็กหล่อที่กำลังส่งเสียงฉู่ฉ่าได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ดันเจี้ยนชั้นที่ 1 ซึ่งเคยเป็นสุสานอันมืดมิดและเต็มไปด้วยซากศพของฮันเตอร์ผู้เคราะห์ร้าย บัดนี้กลับถูกแปรสภาพให้กลายเป็น 'ย่านการค้า' กลายๆ ไปเสียแล้ว หลังจากที่ข่าวลือเรื่อง *ร้านอาหารเคลื่อนที่ริมผา* แพร่สะพัดออกไปผ่านทางกิลด์สำรวจ ดันเจี้ยนระดับ E ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและอัตราการตายสูงลิ่ว กลับถูกลดทอนสถานะให้เหลือเพียงแค่ "จุดแวะพักผ่อนหย่อนใจวันหยุด" ของเหล่าฮันเตอร์เลเวลต้นๆ ไปโดยปริยาย เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของปาร์ตี้ฮันเตอร์กลุ่มใหญ่ สวมชุดเกราะเหล็กกล้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและคราบเขม่าจากมอนสเตอร์ระดับล่าง ทว่าแววตาของพวกเขากลับไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เฮ้ย เรน! วันนี้ขอเมนูเดิมสองที่วะ เอาไข่ดาวกรอบๆ น้ำปลาพริกเยอะๆ หน่อย เมื่อกี้เกือบเอาชีวิตไม่รอดตรงทางแยกโซนหินอัคคี ดีนะที่นึกถึงกลิ่นข้าวผัดนาย ไม่งั้นฉันคงยอมแพ้คาดันเจี้ยนไปแล้ว" หัวหน้าปาร์ตี้ร่างยักษ์นามว่า 'บารอน' ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สนที่เรนเพิ่งต่อขึ้นมาใหม่ด้วยทักษะช่างฝีมือระดับสูง พร้อมกับวางถุงเงินเหรียญทองแดงหนักอึ้งลงบนโต๊ะเสียงดัง *ตุบ* "ยินดีต้อนรับครับคุณบารอน วันนี้พิเศษหน่อย เรามีซุปกระดูกมอนสเตอร์ตุ๋นยาจีนแถมให้ฟรีหนึ่งถ้วย เพื่อชดเชยที่คุณต้องเจอฝูงกิ้งก่าไฟรบกวนระหว่างทางนะครับ" เรนยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้เซร่าช่วยยกถาดน้ำชาสมุนไพรไปเสิร์ฟให้โต๊ะมุมห้อง เซร่าถอนหายใจยาวอย่างไว้ท่าที นางสวมฮู้ดสีดำสนิทปกปิดใบหน้าครึ่งบนไว้เช่นเคย แต่รังสีความอยากอาหารที่แผ่ออกมาจากตัวนางนั้นรุนแรงเสียจนทำให้เทียนไขบนโต๊ะสั่นไหว นางวางถาดลงกระแทกโต๊ะเบาๆ ก่อนจะพึมพำด้วยเสียงอันแผ่วเบา "เจ้าเด็กนี่... นับวันยิ่งทำตัวเหมือนเจ้าของโรงเตี๊ยมริมทางเข้าไปทุกที ที่นี่มันดันเจี้ยนนะเรน ดันเจี้ยนอันตรายที่สมาคมฮันเตอร์จัดเรตไว้ว่าห้ามประมาทเด็ดขาด... ทำไมตอนนี้มันถึงมีกลิ่นอายของร้านอาหารตามสั่งข้างทางไปได้ล่ะฟะ" "โลกเปลี่ยนไปแล้วครับอาจารย์ ความรุนแรงแก้ปัญหาได้แค่เฉพาะหน้า แต่ความหิวต่างหากที่ขับเคลื่อนอารยธรรม" เรนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ขณะที่กระทะในมือสะบัดขึ้นลงสามครั้งจนเกิดเป็นเปลวไฟสีฟ้าพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานหินย้อย กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียวและข้าวสวยเม็ดร่วนที่เคลือบด้วยไข่แดงสีทองสว่างไสว แผ่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 จนมอนสเตอร์ตามซอกหินถึงกับหยุดนิ่งและพากันยื่นหัวออกมาสูดดมกลิ่นอายความอร่อยนี้อย่างงومงาย ในมิติของระบบหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเรน ตัวเลขสถิติกำลังพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง: [แจ้งเตือนระบบ: สถานะดันเจี้ยนชั้นที่ 1 เปลี่ยนแปลงจาก "เขตอันตรายระดับสูง" สู่ "เขตปลอดภัยพิเศษ (Safe Zone)" อย่างเป็นทางการ] [จำนวนผู้เข้าใช้บริการในรอบ 24 ชั่วโมง: 142 คน] [แต้มชื่อเสียงร้านอาหารทะยานสู่ระดับ: 1,200 แต้ม] [ปลดล็อกทักษะลับ: "อาณาเขตแห่งความอิ่มหนำ" — มอนสเตอร์ภายในรัศมี 500 เมตรรอบร้านจะไม่สามารถโจมตีสิ่งมีชีวิตใดๆ ได้ หากอยู่ในสภาวะกำลังรับประทานอาหาร] เรนกวาดสายตามองไปรอบร้าน ฮันเตอร์หลายคนกำลังตักข้าวเข้าปากด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม บางคนถึงกับน้ำตาซึมออกมาด้วยความซาบซึ้งในรสชาติที่ตัดกับความโหดร้ายของโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกอีกต่อไปแล้ว แต่มันคืออาณาจักรเล็กๆ ที่เขากำลังสร้างขึ้นด้วยตะหลิวและเตาถ่าน ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและครึกครื้นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเรนก็ค่อยๆ จางหายไปเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากกระแสมานาที่ไหลวนอยู่ใต้พื้นดิน *คร... ครก...* แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เริ่มต้นขึ้นจากผนังหินด้านทิศเหนือ ซึ่งเป็นเขตแดนรอยต่อระหว่างชั้นที่ 1 และชั้นที่ 2 ที่ยังไม่มีใครเคยสำรวจลงไปถึง บารอนที่กำลังจะตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากถึงกับชะงักมือ ใบหน้าของฮันเตอร์ร่างยักษ์ซีดเผือดลงทันทีเมื่อเขารับรู้ได้ถึงแรงกดดันระดับที่ทำให้หายใจไม่ออก "เรน... เสียงบ้าอะไรวะน่ะ? หรือว่าบอสลับตัวที่สองกำลังจะ..." เซร่าลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำประกายแสงสีครามวาบ นางยกมือขึ้นวาดอักขระเวทโบราณกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างบาตรคุ้ม1กันรอบร้านอาหาร "ไม่ใช่บอสธรรมดา... มีบางอย่างกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากชั้นที่ลึกกว่านั้น และมันกำลังพุ่งตรงมาที่กลิ่นอายมานาของอาหารจานนี้!" เรนวางตะหลิวลงบนขอบกระทะอย่างใจเย็น เขาเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านช่องหน้าต่างหินไปยังความมืดมิดเบื้องล่างที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นประกายตาของพ่อค้าผู้มองเห็นโอกาสทองในวิกฤต "ดูท่าทาง... ลูกค้ารายใหญ่จากชั้นใต้ดินคงจะได้กลิ่นหอมของข้าวผัดเราเข้าแล้วสินะครับ" ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากทักท้วง ผนังหินแกรนิตหนากว่าสามเมตรเบื้องหน้าก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างเงาทมิฬขนาดมหึมาที่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในร้าน พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และแสงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้าเรน— [แจ้งเตือนเร่งด่วนระดับ SSS: ผู้มาเยือนนิรนามปรากฏตัว ณ เขตบริการ — 'ราชันย์อสูรบรรพกาล' ต้องการสั่งอาหารชุดพิเศษ!] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความอร่อยในดันเจี้ยนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ