การมาเยือนของฮันเตอร์ระดับสูง

เสียงกระแทกของเกราะเหล็กกล้าชั้นดีระดับตำนานกระทบกับพื้นหินอ่อนเทียมในดันเจี้ยนชั้นที่สิบสอง ดังสะท้อนก้องกังวานจนเศษฝุ่นร่วงกราว มันไม่ใช่เสียงของการต่อสู้กับมอนสเตอร์ แต่เป็นแรงกดดันอันมหาศาลจากออร่ามานาสีครามเข้มข้น ที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของกลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงสามคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน "ครัวปักหมุด" ของผม "บอกว่าเต็มแล้วงั้นหรือ เจ้าเด็กหนุ่ม... รู้ไหมว่าพวกเราคือใคร?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากชายร่างกำยำสวมผ้าคลุมขนสัตว์สีเงิน นามของเขาคือ 'การ์เน็ต' หัวหน้ากิลด์ย่อย ‘โล่ห์อัสนี’ ผู้ครอบครองเลเวล 78 และสถิติการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S มาแล้วถึงเจ็ดครั้ง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปทั่วร้านขนาดกะทัดรัด ที่ตอนนี้โต๊ะไม้ทุกตัวถูกจับจองด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนของสตูว์เนื้อราชสีห์เพลิง ผม—เรน พ่อครัวและอดีตฮันเตอร์ตกอับที่ผันตัวมาจับตะหลิว ยืนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสีสะอาดอย่างใจเย็น ไม่มีความตื่นกลัวปรากฏบนใบหน้าแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สมองของผมกำลังคำนวณตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว... ลูกค้ากลุ่มนี้กระเป๋าหนักแน่นอน ค่าอาหารมื้อนี้คงทำให้ผมปลดหนี้ค่าปรับระบบดันเจี้ยนงวดนี้ได้สบายๆ แต่อย่าเพิ่งรีบขาย ง่ายเกินไปราคาจะตก ผมวางผ้าลง เงยหน้าขึ้นสบตาฮันเตอร์ระดับท็อปของประเทศด้วยรอยยิ้มสุภาพตามวิสัยพ่อค้า "ทราบครับว่าเป็นแขกผู้ทรงเกียรติ แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับความจุของร้านผมหรอกครับ เก้าอี้มีเจ็ดตัว และตอนนี้เต็มทุกที่นั่ง หากท่านต้องการลิ้มลองอาหารฝีมือผมจริงๆ เกรงว่าต้องรอคิว หรือไม่ก็..." ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยจิตสังหารระดับฮันเตอร์ที่ซ่อนไว้ออกมานิดหน่อยเพื่อให้รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น "ต้องรอให้โต๊ะริมหน้าต่างจัดการจานสุดท้ายให้เสร็จเสียก่อน" การ์เน็ตหรี่ตาลง แรงกดดันรอบตัวเข้มข้นขึ้นจนอากาศเริ่มบิดเบี้ยว แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *เคร้ง* เซร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมเสื้อคลุมคลุมศีรษะ นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดโดยไม่สนใจความตึงเครียดรอบตัว เธอเพิ่งซดน้ำซุปหยดสุดท้ายในชามกระเบื้องจนหมดเกลี้ยง ดวงตาสสีอำพันใต้ฮู้ดเงยขึ้นมองกลุ่มคนมาใหม่ด้วยความรำคาญระคนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการกิน "หนวกหู... เสียงพวกเจ้ามันรบกวนการย่อยอาหารของข้า" เซร่าเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเยือกเย็นจนการ์เน็ตถึงกับชะงัก "อาจารย์เซร่า!" รองหัวหน้ากิลด์ที่ยืนด้านหลังการ์เน็ตอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจำลวดลายอักขระเวทโบราณที่ชายเสื้อคลุมของหญิงสาวได้ "ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่? หรือว่าข่าวลือเรื่องอาหารที่เพิ่มบัฟถาวรจะเป็นความจริง..." การ์เน็ตหันขวับมามองผมทันที แววตาที่เคยมองด้วยความดูแคลนเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นและจริงจัง "จริงสินะ... แกคือคนที่ทำอาหารจากวัตถุดิบของ ‘ราชันย์อสรพิษเพลิง’ เมื่อสัปดาห์ก่อน และทำให้ฮันเตอร์กิลด์รุ่งอรุณเลเวลพุ่งพรวดถึงสองขั้นในคืนเดียว" ผมยิ้มรับบางๆ หยิบกระดานเมนูไม้ขึ้นมาเคาะเบาๆ สองที "ยินดีต้อนรับสู่ 'ครัวปักหมุด' ครับท่านฮันเตอร์ เรื่องบัฟพลังผมไม่กล้าการันตีว่าเป็นจริงตามข่าวลือหรือไม... แต่ถ้าพูดถึงรสชาติและความคุ้มค่ากับเงินที่จ่าย รับรองว่าคุ้มค่าทุกทองแดงแน่นอนครับ" โครงสร้างระบบดันเจี้ยนกำหนดไว้ชัดเจนว่า มอนสเตอร์ระดับสูงจะดรอปวัตถุดิบที่มีมานาบริสุทธิ์ แต่การจะนำมาปรุงโดยไม่ให้พิษหรือมานาตีกลับทำลายร่างทานคือนรกบนดินดีๆ นี่เอง ซึ่งนั่นคือจุดแข็งที่ผมมี ทักษะการจัดการวัตถุดิบระดับพระกาฬผสานกับเตาไฟเวทมนตร์ "ฉันต้องการจานที่ดีที่สุดของที่นี่" การ์เน็ตเดินดุ่มๆ เข้ามาตบโต๊ะเสียงดัง "ไม่ว่าวัตถุดิบจะราคาเท่าไหร่ และต่อให้ต้องใช้คอร์มอนสเตอร์ระดับ S สองก้อนแลกมา ฉันก็จ่าย ขอแค่เมนูที่เพิ่มพลังป้องกันเวทและพละกำลังโจมตี 30% เป็นเวลาสิบสองชั่วโมง... เหมือนที่แกทำให้กิลด์รุ่งอรุณ" สมาชิกอีกสองคนในกลุ่มพยักหน้ารับอย่างเคร่งเครียด พวกเขามีกำหนดการจะลงไปสำรวจดันเจี้ยนชั้นที่สิบห้าในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นเขตแดนของบอสใหญ่นอกตำรา การมีบัฟอาหารจากร้านนี้จึงเป็นความหวังเดียวที่จะรอดชีวิตกลับมา ผมถอนหายใจเบาๆ ทำทีเป็นหนักใจ ทั้งที่ในใจนี่คือกำไรก้อนโตที่จะทำให้ผมซื้อเครื่องปรุงนำเข้าจากเมืองหลวงได้ครบเซ็ต "วัตถุดิบระดับนั้น... ทางร้านมีครับ" ผมพูดพลางเปิดสมุดบัญชี "แต่การปรุงอาหารที่ให้ผลลัพธ์ระดับนั้น ต้องใช้สมาธิและเทคนิคขั้นสูง ซึ่งหมายถึง... ค่าบริการพิเศษที่นอกเหนือจากราคาอาหารปกติ" "เท่าไหร่ว่ามา!" การ์เน็ตไม่ต่อรองเลยแม้แต่น้อย "ห้าพันเหรียญทอง... และคอร์ราชันย์อสรพิษเพลิงที่ท่านเพิ่งได้มาเมื่อเช้า" กลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ราคานี้สูงลิ่วจนแทบจะเป็นการปล้น แต่เมื่อแลกกับโอกาสรอดชีวิตในชั้นที่สิบห้า มันก็คือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุด "ตกลง!" การ์เน็ตโยนถุงหนังบรรจุคอร์มอนสเตอร์ประกายแสงสีแดงฉานลงบนเคาน์เตอร์ เสียงวัตถุดิบกระทบเนื้อไม้หนักแน่น พร้อมกับเหรียญทองที่กองตามลงมา ผมก้มลงมองคอร์มอนสเตอร์ในมือ สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านเข้ามาในฝ่ามือ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "รับทราบครับ... กรุณารอสักครู่ เมนูพิเศษ 'ข้าวผัดไข่ราชันย์อสรพิษเพลิง' กำลังจะเริ่มบรรเลง ณ บัดนี้" ผมหันหลังกลับไปเตรียมวัตถุดิบ ไฟในเตาเวทมนตร์ถูกจุดขึ้นด้วยมานาบริสุทธิ์ กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและน้ำมันหอมระเหยเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความคาดหวังอันเปี่ยมล้น ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะตอกไข่ใบสุดท้ายลงในกระทะเหล็กหล่อ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานนับสัปดาห์ก็ดังขึ้นในหัวสมองอย่างกะทันหัน พร้อมกับตัวหนังสือสีแดงเลือดที่สั่นไหวรุนแรง [ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระดับ SSS จากดันเจี้ยนชั้นลึก...] [คำเตือน: วัตถุดิบ 'คอร์ราชันย์อสรพิษเพลิง' กำลังทำปฏิกิริยากับสิ่งแปลกปลอมภายนอก] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: "ผู้มาเยือนจากรอยแยกความมืด" กำลังก้าวผ่านประตูมิติชั้นที่สิบห้าขึ้นมาสู่ร้านอาหารของคุณ ณ วินาทีนี้!] ผมชะงักมือที่ถือตะหลิวทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองออกไปนอกกระจกหน้าร้าน ที่ซึ่งความมืดมิดของดันเจี้ยนกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาว พร้อมกับเงาร่างของบางสิ่ง—ที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนชั้นนี้—กำลังก้าวเท้าเหยียบลึกลงมาบนพื้นหินอ่อนของร้านอาหาร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความอร่อยและการต่อสู้ในดันเจี้ยนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ