จัดระเบียบดันเจี้ยนด้วยเมนูจานด่วน

"ตราสัญลักษณ์นั่น... คุณได้มาจากซากปรักหักพังเขตเจ็ด หรือว่าไปขุดคุ้ยมาจากหลุมศพของใครเข้าล่ะครับ?" เสียงของเรนราบเรียบ แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย บรรยากาศภายในร้านอาหารชั่วคราวกลางชั้นสามของดันเจี้ยนดงอสูรพลันลดฮวบลงจนอุณหภูมิแทบจะติดลบ ไอร้อนจากกระทะเหล็กที่เพิ่งทำความสะอาดส่งเสียง 'ซ่า' เบาๆ เมื่อหยดน้ำกระทบผิวโลหะ ฮันเตอร์หนุ่มในชุดคลุมสีเทาเข้มสะดุ้งเฮือก รอยยิ้มพยายามตีมึนบนใบหน้าแข็งค้างไปทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ไร้ซึ่งประกายความล้อเล่นของพ่อค้าหนุ่ม กิลด์รุ่งอรุณ—สถาบันนักล่าสมบัติที่ประกาศยุบตัวอย่างกะทันหันเมื่อสามปีก่อน พร้อมกับข่าวลือหนาหูเรื่องการกวาดล้างลับๆ และงบประมาณก้อนโตที่หายเข้ากลีบเมฆ ไม่มีฮันเตอร์คนไหนในสมาคมปัจจุบันกล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อนี้ออกมาโต้งๆ เนื่องจากเกรงกลัวอำนาจมืดเบื้องหลัง แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับสวมเข็มกลัดโลหะรูปดวงอาทิตย์สีเลือดสลักลายหนามกุหลาบ—เครื่องหมายของหน่วยสืบสวนพิเศษระดับสูงอย่างเปิดเผย "ฮะ... หา? พูดเรื่องอะไรของคุณน่ะ พ่อค้า? ผมก็แค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเลื่อนขั้นมาถึงชั้นนี้..." ฮันเตอร์หนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อน มือขวาขยับเข้าใกล้ด้ามจับดาบสั้นข้างเอวอย่างเนียนตา แต่วินาทีนั้นเอง ปลายมีดทำครัวสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียมก็ปักลงบนไม้โต๊ะห่างจากนิ้วมือของเขาเพียงมิลลิเมตรเดียว ความเร็วระดับที่สายตาแทบมองไม่ทันทำให้ลมกรรโชกวูบหนึ่งปะทะใบหน้า "ผมเป็นคนใจดีครับ... กับลูกค้าที่จ่ายเงินตรงเวลาและไม่สร้างภาระ" เรนโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์ไม้ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในม่านตาของอีกฝ่าย "แต่ผมเกลียดที่สุดคือพวกสายลับกะโหลกะลาที่ใช้ร้านอาหารของผมเป็นจุดนัดพบสายตรวจดันเจี้ยน... เอาล่ะ เลือกเอาครับ ว่าจะจ่ายค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจด้วย 'คริสตัลอัคคีบริสุทธิ์' สามก้อน หรือจะให้ผมเสิร์ฟคุณเป็นเมนูพิเศษให้ฝูงหมาป่าเงาเพลิงด้านนอกแทนดี?" บรรยากาศตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงเหงื่อหยดกระทบพื้น ก่อนที่เสียงถอนหายใจยาวเหยียดจะดังขึ้น ฮันเตอร์หนุ่มยอมยกมือสองข้างขึ้นเหนือหัวอย่างจำยอม เขาหัวเราะแห้งๆ ออกมาพร้อมกับดึงเข็มกลัดเจ้าปัญหาโยนลงบนเคาน์เตอร์ "ยอมแพ้ครับ ยอมแพ้... ข่าวลือเรื่องพ่อครัวปากหมาฝีมือฉกาจแห่งชั้นสามนี่ท่าจะจริงแฮะ คุณเรน" เขาถอดฮู้ดคลุมหัวออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวคมและดวงตาสีฟ้าใส "ผมชื่อ 'ลูคัส' ยอมรับก็ได้ว่าผมแอบตามร่องรอยบางอย่างมา... และบังเอิญได้กลิ่นข้าวผัดไข่ของคุณเข้าพอดี" เรนดึงมีดกลับมา เช็ดด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น "ถ้างั้นก็เข้าเรื่องครับ ลูคัส คุณต้องการอะไรจากผม? ข้าวผัดไข่จานละห้าหมื่นวอนหมดสิทธิ์สั่งถ้าไม่มีวัตถุดิบมาแลกเปลี่ยน" ลูคัสยิ้มแห้งๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเวทมนตร์มิติ แล้วหยิบกล่องไม้สนสลักลายประหลาดวางลงบนโต๊ะ "ผมไม่ได้มามือเปล่าหรอกน่า... นี่คือ 'หัวใจพฤกษาทมิฬ' วัตถุดิบระดับหายากที่ดรอปจากบอสลับชั้นสี่ แลกกับข้าวผัดไข่สูตรพิเศษของคุณหนึ่งชุด... และข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับดันเจี้ยนชั้นลึกที่คุณน่าจะสนใจ" เรนหรี่ตามองกล่องไม้สนนั้น สมองคำนวณมูลค่าและผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว วัตถุดิบระดับนี้ในตลาดมืดมีราคาสูงลิ่ว แถมยังจำเป็นต่อการอัปเกรดเตาไฟเวทมนตร์ของระบบร้านอาหารในระยะยาว การเจรจานี้ถือว่าคุ้มค่าเกินคุ้ม ทว่า... ก่อนที่เรนจะทันได้เอ่ยปากตกลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับช้างสารก็ดังขึ้นจากบันไดวนหินแกร่งที่เชื่อมระหว่างชั้นสองและชั้นสาม ตึง! ตึง! ตึง! "เรน! ข้าวผัดไข่! ด่วนที่สุด! ไม่งั้นฉันจะเผาร้านนายทิ้งซะตอนนี้!" ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทพุ่งพรวดเข้ามาในร้าน เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเพราะแรงลม ดวงตาสีม่วงเข้มเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความหิวกระหาย เธอกวาดสายตาไปรอบร้านก่อนจะหยุดนิ่งที่กล่องไม้สนบนเคาน์เตอร์ และวัตถุดิบชิ้นนั้นก็ทำให้อาจารย์เซร่าถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าหมับทันทีโดยไม่สนิทกาลเทศะ "เดี๋ยวครับอาจารย์! นั่นไม่ใช่ของกิน!" เรนร้องเตือนเสียงหลง พยายามจะยื้อยุด "ส่งมานะ! เจ้าเด็กบ้า! ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว! ของในกล่องนี้กลิ่นหอมชวนกินชะมัด หรือนี่คือเมนูใหม่ที่นายซ่อนไว้!" เซร่าโวยวาย ดวงตาฉายแววอาฆาตมาดร้ายใส่ลูคัสที่นั่งอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ๆ ก็มีแม่มดบ้าพลังพุ่งเข้ามาแย่งของรักของหวง ดันเจี้ยนดงอสูรในยามนี้ไม่ได้มีแค่ความอันตรายจากมอนสเตอร์ด้านนอกอีกต่อไปแล้ว แต่กฎระเบียบของร้านอาหารชั่วคราวแห่งนี้กำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยความวุ่นวายจากความหิวโหยของอาจารย์สาวสายเวทโบราณ เรนสูดหายใจเข้าลึกๆ กดขมับที่เริ่มตุบๆ ของตัวเองด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดัง 'ปัง!' เรียกสติของทั้งสองคนให้หันกลับมามอง "ฟังให้ดีนะครับทุกท่าน... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร้าน 'ครัวดันเจี้ยนของเรน' มีกฎเหล็กอยู่สามข้อ" เรนกวาดสายตามองหน้าลูกค้าจำยอมและอาจารย์สาวจอมตะกละด้วยรอยยิ้มการค้าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืด "ข้อหนึ่ง: ห้ามใช้กำลังหรืออาวุโสข่มเหงวัตถุดิบและพ่อครัว ข้อสอง: การแลกเปลี่ยนทุกอย่างต้องผ่านระบบประเมินราคาของผมเท่านั้น และข้อสาม..." เรนเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มกว้างขึ้นจนเห็นฟันขาวสะอาด "...ใครที่ฝ่าฝืน จะถูกแบนจากการกินอาหารฝีมือผมตลอดกาล" สิ้นคำพูดนั้น อาจารย์เซร่าชะงักกึก มือที่กำลังจะแกะกล่องไม้สนค้างเติ่งทันที ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อจินตนาการถึงโลกที่ไม่มีข้าวผัดไข่ของเรนหลงเหลืออยู่ ในจังหวะที่บรรยากาศในร้านกำลังชุลมุนวุ่นวาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเรน [ติ๊ง! ตรวจพบเจตจำนงในการจัดระเบียบดันเจี้ยนและการควบคุมความสงบเรียบร้อยของฮันเตอร์ระดับสูง] [เงื่อนไขภารกิจลับ: 'เจ้าถิ่นผู้ทรงเกียรติ' ถูกกระตุ้น!] [เป้าหมาย: ควบคุมสถานการณ์และเปลี่ยนดันเจี้ยนชั้นสามให้กลายเป็นเขตปลอดสงครามภายใน 24 ชั่วโมง] [รางวัลความสำเร็จ: สูตรลับเมนูระดับ SSS 'ข้าวผัดไข่มังกรเพลิง' และสิทธิ์ในการปลดล็อกประตูสู่ชั้นสี่] เรนมองหน้าจอดิจิทัลสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด... เกมธุรกิจในดันเจี้ยนแห่งนี้ กำลังจะสนุกขึ้นอีกเยอะเลยทีเดียวครับ *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มรสความมันส์ในร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้นะครับ)*