ฮันเตอร์หน้าใหม่กับความลับของกลิ่นหอม

"ขยับอีกนิดเดียว... และไข่แดงตรงนั้นจะแตกสวยสมบูรณ์แบบพอดิบพอดีครับ" เสียงพึมพำของเรนดังแผ่วเบาแข่งกับเสียงคุกรุ่นของน้ำมันในกระทะเหล็กหล้าเคลือบเวทมนตร์ ภายในอุโมงค์ดันเจี้ยนชั้นที่สามที่ควรจะมืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนของกระเทียมเจียว ซีอิ๊วขาวคั่วกระทะ และข้าวสวยเม็ดร่วนที่สะท้อนแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากตะเกียงมานา เงาร่างมหึมาสูงกว่าสามเมตร ดวงตาทั้งแปดคู่บนใบหน้าของ 'ราชาแมงมุมมحลพิษ' จ้องมองตรงมาที่โต๊ะอาหารไม้สนเก่าๆ ของเรน มันอ้าเขี้ยวอันน่าสะพรึงกลัวจนน้ำลายเหนียวหนืดหยดลงบนพื้นหิน ส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงผนังถ้ำ แรงกดดันระดับมอนสเตอร์ชนชั้นนายกองแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนเศษหินรอบตัวสั่นไหว ทว่า เรMไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าสัตว์ประหลาดแปดขาตัวนั้นด้วยซ้ำ เขากลับกำลังใช้ตะหลิวไม้ไผ่ตวัดข้าวผัดไข่ในกระทะอย่างคล่องแคล่ว เมล็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไขมันสัตว์อสูรชั้นดีจนขึ้นเงางามราวกับอัญมณี "อย่าเข้ามาใกล้เกินรัศมีกลิ่นหอมของฉันนะครับคุณแมงมุม... ไม่งั้นข้าวของฉันจะเลอะฝุ่นจากตัวแกเอาได้" เรนเอ่ยเตือนด้วยน้ำสุภาพ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังคุยกับแขกผู้ไร้มารยาทในร้านอาหารริมทาง มากกว่าจะคุยกับอสูรกายที่พร้อมจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ *ฟรึ่บบบ!* ราชาแมงมุมไม่รอช้า มันดีดตัวพุ่งทะยานเข้าใส่ด้วยความเร็วดุจสายฟ้า เส้นใยพิษสีดำทมิฬพ่นออกมาจากส่วนท้องเพื่อพันธนาการเป้าหมายในพริบตาเดียว *แกร๊ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น แต่ไม่ใช่เสียงของอาวุธฮันเตอร์... เป็นเสียงของช้อนเงินโบราณที่กระทบกับจานกระเบื้อง เซร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมผ้าคลุมขาดวิ่น นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม มือขวาของเธอถือช้อนค้างไว้ ดวงตาสือกประกายสีเงินวาวโรจน์ภายใต้เงาฮู้ด "รบกวนเวลาอาหาร... โทษประหารสถานเดียว" เซร่ากล่าวสั้นๆ พտลางสะบัดปลายนิ้วเบาๆ อักขระเวทสีทองอร่ามหลายสิบวงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ บีอัดมิติรอบตัวราชาแมงมุมจนมันค้างเติ่งกลางอากาศ แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างมหึมานั้นให้ร่วงกระแทกพื้นหินจนแตกละเอียดเป็นJุงกระจาย แรงสั่นสะเทือนทำให้ซุปกระดูกมังกรในหม้อดินของเรนกระฉอกเล็กน้อย "อาจารย์เซร่าครับ! ผมบอกแล้วไงว่าอย่าใช้เวทมนตร์รุนแรงในรัศมีสามเมตรจากครัวของผม ฝุ่นมันตกลงไปในจานข้าวหมดแล้วเห็นไหมครับเนี่ย!" เรนถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย วางกระทะลงบนเตาถ่านเวทมนตร์อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมามองซากราชาแมงมุมที่นอนดิ้นกระפักกระเผกอยู่บนพื้น "ก็มันเสียงดัง... และเกะกะสายตาเวลาฉันกำลังจะกินของหวาน" เซร่าตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยเหลือบมองถ้วยเต้าฮวยน้ำขิงที่เรนเพิ่งตักเสร็จควันฉุย วางอยู่ตรงหน้าเธอ "เฮ้อ... เอาเถอะครับ ถือว่าได้วัตถุดิบชั้นดีมาเพิ่มก็แล้วกัน ขาหน้าของราชาแมงมุมย่างเกลือโรยพริกไทยดันเจี้ยน น่าจะทำเป็นเมนูกับแกล้มชั้นยอดต้อนรับลูกค้ากลุ่มใหม่ได้พอดี" เรนหันขวับไปมองยังปากทางเข้าอุโมงค์อีกครั้ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ และเสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยดังแว่วเข้ามา เสียงเหล็กกระทบกันของชุดเกราะฮันเตอร์สะท้อนก้องไปตามผนังถ้ำ "เฮ้ย... พวกนายได้กลิ่นอะไรวะ? กลิ่นมัน... หอมชะมัด เหมือนข้าวผัดกระเทียมร้อนๆ เลยไม่ใช่เหรอ?" เสียงทุ้มห้าวของชายฉกรรจ์ดังขึ้น ตามด้วยเสียงกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่ของใครบางคนในกลุ่มนั้น "บ้าน่า! ที่นี่มันดันเจี้ยนระดับ B นะเว้ย! ดันเจี้ยนที่มีแต่มอนสเตอร์กินคน จะมีกลิ่นอาหารมนุษย์ลอยมาได้ยังไง หรือว่าพวกเราจะสติหลอนเพราะพิษของมอนสเตอร์ไปแล้ว?" เสียงที่สองแย้งขึ้นด้วยความหวาดระแวง แต่จมูกกลับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมอย่างห้ามไม่อยู่ เรนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นพ่อค้าผู้มีรอยยิ้มเป็นมิตรทันที เขาหยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดมาเช็ดมือ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วตะโกนออกไปทางความมืดด้วยน้ำเสียงกังวานและอบอุ่น "ยินดีต้อนรับสู่ 'ภัตตาคารกลางดันเจี้ยน' ครับทุกท่าน! โต๊ะด้านในยังว่าง อาหารร้อนๆ เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เชิญแวะชิมล้างคราบเลือดกันก่อนได้นะครับ ราคาเป็นกันเอง รับทั้งเงินสดและวัตถุดิบระดับแรร์ครับ!" สิ้นเสียงของเรน แสงไฟจากคบเพลิงของกลุ่มฮันเตอร์หน้าใหม่ก็ปรากฏขึ้นที่โค้งอุโมงค์ เผยให้เห็นฮันเตอร์สี่คนที่อยู่ในสภาพสะביกสะบอม ชุดเกราะชุ่มไปด้วยเลือดสีเขียวของมอนสเตอร์และรอยฉีกขาดจากการต่อสู้ พวกเขาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เมื่อภาพเบื้องหน้าไม่ใช่รังมอนสเตอร์ที่น่ากลัวอย่างที่คิด แต่เป็นร้านอาหารติดแอร์ธรรมชาติที่มีโต๊ะไม้สะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมฟุ้ง และมีหญิงสาวลึกลับกำลังตักเต้าฮวยเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ฮันเตอร์หนุ่มหัวหน้าทีมกะพริบตาปริบๆ สมองของเขาหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อระบบแจ้งเตือนภารกิจปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ฮันเตอร์กลุ่มแรกก้าวเข้าสู่เขตให้บริการ] [เงื่อนไขการปลดล็อกระบบร้านค้าเลเวล 2: เริ่มต้นการบริการลูกค้ากลุ่มแรกสำเร็จ (0/4)] [คำเตือนจากระบบ: แขกผู้มาเยือนกลุ่มนี้ไม่ได้มามือเปล่า... และพวกเขากำลังซ่อนความลับบางอย่างที่อาจพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์กิลด์ฮันเตอร์!] เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่เป็นมิตรยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุดเมื่อเขาสังเกตเห็นตราสัญลักษณ์ประหลาดที่ปักอยู่บนปกเสื้อของฮันเตอร์หนุ่มผู้มาใหม่—ตราสัญลักษณ์ของกิลด์รุ่งอรุณที่ควรจะล่มสลายไปเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาลิ้มลองรสชาตินิยายตอนนี้ด้วยกันนะครับ