พ่อค้าเร่พเนจรกับดีลแลกวัตถุดิบ

เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนอยู่เหนือกรอบประตูไม้สนอัดแน่นด้วยเวทมนตร์แรงดันต่ำดังขึ้น *กริ๊ง...* มันไม่ใช่เสียงของลูกค้ากระเป๋าหนักที่เดินทอดน่องเข้ามาหาโต๊ะอาหารในยามค่ำคืน แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนอัตโนมัติจากเขตอาคมระดับสี่ที่เรนเป็นผู้ลงมือขุดร่องร่ายด้วยตนเองตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน "ยินดีต้อนรับสู่ 'ครัวเคลื่อนที่แห่งบูรพาทิศ' ครับ... หรือถ้าท่านเป็นพวกชอบความแปลกใหม่ จะเรียกว่าหลุมหลบภัยเฉพาะกิจก็ไม่ผิดนักหรอกนะครับ" เรนเอ่ยต้อนรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงบรรจงใช้มีดแล่เนื้อสเต이크วากิวจากราชาเบียสต์เทียร์ระดับ 5 ด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ใบมีดเคลือบเกลือเวทมนตร์สะท้อนแสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกมานาบนเพดานดันเจี้ยนชั้นที่ 12 เผยให้เห็นกล้ามเนื้อบริเวณสันหลังที่เกร็งตัวรับน้ำหนักอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าผู้มาเยือนในยามวิกาลนี้กลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจกลิ่นหอมหวนของเครื่องเทศที่เคี่ยวจนงวดอยู่บนเตาไฟเลยแม้แต่น้อย ร่างของชายสวมผ้าคลุมสีเทาเข้มจนเกือบกลืนไปกับความมืดของผนังหินปูนชื้นแฉะก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ รองเท้าหนังหุ้มข้อไม่ส่งเสียงกระทบพื้นหินแม้แต่น้อย บ่งบอกถึงทักษะการเคลื่อนไหวระดับสูงที่ถูกขัดเกลามาจากการเดินทางข้ามเขตแดนอันตรายนับไม่ถ้วน "ข้าไม่ได้มาเพื่อหาอาหารใส่ท้อง... พ่อครัวเรน" เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสีดังลอดออกมาจากฮู้ดที่ดึงต่ำจนบังใบหน้าเกือบหมด "ข้าได้ยินมาว่า เจ้าคือมนุษย์คนเดียวในรอบทศวรรษที่สามารถเปลี่ยน 'เนื้ออสูรคลั่ง' ให้กลายเป็นอาหารที่รักษาอาการธาตุไฟเข้าแทรกได้โดยไม่ต้องพึ่งพาน้ำยาฟื้นฟูระดับตำนาน" เรนหยุดมือที่กำลังหั่นเนื้อ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยในขณะที่ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองสำรวจรูปลักษณ์ภายนอกของผู้มาเยือนอย่างรวดเร็ว ระบบวิเคราะห์ฮันเตอร์และไอเทมที่ฝังอยู่ในเรตินาของเขาปรากฏตัวอักษรสีแดงเรืองรองขึ้นเบาๆ [ตรวจพบ: พ่อค้าเร่ต่างมิติ (Merchant of the Void)] [ระดับอันตราย: ไม่สามารถประเมินได้ (ซ่อนเร้นสถานะ)] [สถานะพิเศษ: ครอบครองไอเทมระดับตำนานจากหุบเขาแห่งกาลเวลา] "ข่าวลือในดันเจี้ยนนี้มักจะเกินจริงไปสามส่วนเสมอครับท่านพ่อค้าเร่" เรนวางมีดลงบนเขียงไม้มะเกลืออย่างใจเย็น ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือ ลากเก้าอี้ไม้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดออกมาผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มสุภาพตามวิสัยพ่อค้าผู้รักสงบ "แต่ถ้าท่านหมายถึงเมนู 'สเต이크เนื้อวากิวตุ๋นไวน์แดงสมุนไพรเจ็ดราตรี' เมื่อวานนี้... เกรงว่าหม้อนั้นจะถูกกวาดเกลี้ยงโดยอาจารย์สาวผู้หิวโหยประจำร้านผมไปจนหยดสุดท้ายแล้วล่ะครับ" บรรยากาศภายในร้านเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของซุปกระดูกมังกรไฟในหม้อดินเผาที่ส่งเสียงคุกกรุ่น เซร่า ซึ่งกำลังนั่งกอดอกหลับตาพริ้มอยู่ที่มุมมืดสุดของร้าน ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีมรกตเปิดขึ้นช้าๆ เปล่งประกายวาววับในความมืด นางไม่ได้หันไปมองแขกผู้มาใหม่ แต่มือเรียวบางข้างที่วางอยู่บนโต๊ะกลับกดลงบนลวดลายอักขระโบราณที่สลักไว้ใต้เนื้อไม้โดยอัตโนมัติ เป็นการเตือนกลายๆ ว่าอาณาเขตตรงนี้มีเจ้าของและนางไม่ชอบให้ใครมาขัดจังหวะเวลาพักผ่อนหลังมื้ออาหาร "ข้าไม่ได้มาแย่งส่วนแบ่งของแม่นางน้อยคนนั้นหรอก" ชายสวมผ้าคลุมหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก "ข้าแค่นำ 'สินค้า' ที่สมน้ำสมเนื้อมาแลกเปลี่ยนกับสูตรลับของเจ้า... เรน" ซองหนังสีดำสนิทถูกโยนลงบนเคาน์เตอร์ไม้ เสียงกระทบหนักหน่วงราวกับมันไม่ได้บรรจุแค่กระดาษหรืออัญมณีธรรมดา เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้รีบเอื้อมมือไปเปิดดูทันที ความฉลาดรอบคอบสอนเขาว่า ของฟรีหรือของที่ได้มาง่ายดายเกินไปในดันเจี้ยนระดับลึกมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยวิญญาณเสมอ "เชิญตรวจดูได้" พ่อค้าต่างมิติกวาดมือเป็นเชิงอนุญาต "นั่นคือ 'เข็มทิศดาราพิภพ' ไอเทมระดับ S ที่สูญหายไปจากหอคอยแห่งการหยั่งรู้เมื่อสามร้อยปีก่อน มันสามารถชี้ทางไปยังวัตถุดิบระดับพระเจ้าที่ซ่อนอยู่รอยต่อระหว่างมิติได้... แลกกับ 'ข้าวผัดไข่' ฝีมือเจ้าสามจาน และสูตรการหมักเนื้ออสูรคลั่งนั่น" เรนเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงความสุภาพไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แต่ในใจกำลังคำนวณต้นทุนและกำไรด้วยความเร็วสูง *เข็มทิศดาราพิภพ? ของแบบนั้นมีค่ามากกว่าทองคำทั้งดันเจี้ยนชั้นนี้รวมกันเสียอีก ทำไมไอ้พ่อค้าเร่พเนจรนี่ถึงยอมเอามาแลกกับข้าวผัดไข่จานเดียวกับสูตรหมักเนื้อธรรมดา? มันต้องมีเงื่อนไขซ่อนอยู่... หรือไม่ก็วัตถุดิบที่เข็มทิศนั้นจะพาไปหา มันอันตรายจนแม้แต่พวกมันก็ไม่กล้าแตะต้องด้วยตัวเอง* "ข้อเสนอน่าสนใจมากครับ..." เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับเลื่อนซองหนังกลับไปเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว "แต่การค้าขายของผมมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง... 'วัตถุดิบต้องบริสุทธิ์ และผู้ซื้อต้องรับความเสี่ยงจากรสชาติที่แท้จริง' เข็มทิศนี่มีประโยชน์จริง แต่มันคงไม่มีความหมายอะไรถ้าผมต้องเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในรอยต่อมิติที่ท่านพูดถึง โดยที่ท่านยังไม่ได้บอกเงื่อนไขเบื้องหลังทั้งหมด" พ่อค้าต่างมิติชะงักไปเล็กน้อย ใต้ฮู้ดสีเทานั้นดูเหมือนจะมีดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งกำลังจ้องมองทะลุผ่านตัวเรนไป "เจ้าเด็กนี่... รอบคอบเสียจริง สมกับที่เป็นอดีตฮันเตอร์ผู้รอดชีวิตจากมหันตภัยหลุมดำชั้นที่ 50" "ขอบพระคุณที่ชมครับ ผมแค่อยكونมีชีวิตรอดกลับไปเปิดร้านสาขาที่สองบนพื้นดินก็เท่านั้นเอง" เรนยิ้มรับก่อนจะหยิบกระทะเหล็กหล่อขึ้นมาตั้งบนเตาไฟ ปริมาณไฟมานาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงซ่า "แต่ในเมื่อท่านมาเยือนถึงที่ และวัตถุดิบที่ท่านพกติดตัวมามันส่งกลิ่นหอมยั่วยวนเสียยิ่งกว่าเนื้อวากิว... ผมว่าเรามาตกลงกันด้วยวิธีของพ่อครัวดีกว่า" เรนหยิบไข่ไก่สีทองอร่ามออกจากช่องเก็บของมิติ มันคือไข่ของ 'ฟีนิกซ์ปฐพี' ที่เขาเพิ่งดรอปได้จากบอสลับเมื่อวานนี้ พร้อมกับข้าวสวยที่หุงด้วยน้ำแร่บริสุทธิ์จากยอดเขาอัคคี เมล็ดข้าวเรียงตัวสวยงามเป็นเงางาม "ข้าวผัดไข่สูตรพิเศษ... หนึ่งจานแลกกับข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับรอยต่อมิติที่เข็มทิศนี่จะพาไป" เรนเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ "ตกลงไหมครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง พ่อค้าต่างมิติก้มมองไข่ฟีนิกซ์ปฐพีที่เรนกำลังตอกลงบนกระทะ เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นหอมหวนที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนแม้แต่เซร่าที่นั่งนิ่งอยู่มุมห้องยังต้องขยับจมูกสูดกลิ่นเข้าปอดลึกๆ "ตกลง..." เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "ข้าจะบอกทุกอย่างที่เจ้ารู้... และของแถมพิเศษอีกชิ้นหนึ่ง" เรนตวัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว เมล็ดข้าวสีขาวเคลือบด้วยไข่สีทองสุกกำลังดี กระโดดโลดเต้นอยู่บนกระทะเหล็กส่งเสียงกุ๊กกักชวนฟัง จังหวะนั้นเองที่เซร่าลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ด้วยสายตาดุดัน "เรน... ถ้าจานนี้รสชาติไม่ถึงเกณฑ์ที่ฉันตั้งไว้ เจ้าเตรียมตัวย้ายร้านไปอยู่ชั้นใต้ดินลึกสุดได้เลย" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นเอ่ยขึ้นขู่ เรนเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบาๆ ตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ลงใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต กลิ่นหอมของเนยและไข่คั่วทะลักเข้าจมูกจนแทบหยุดหายใจ [ท่านได้ทำอาหารระดับตำนาน: "ข้าวผัดทองคำแห่งปฐพีพเนจร"] [เอฟเฟกต์พิเศษ: เพิ่มความต้านทานแรงโน้มถ่วงต่างมิติ 50% เป็นเวลา 24 ชั่วโมง] [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณจากบุคคลภายนอก... คำเตือน! ประตูมิติชั้นที่ 13 กำลังถูกเปิดออกโดยไม่ทราบฝ่าย!] เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นซ้อนทับกันรัวๆ ในหัวของเรน พร้อมกับพื้นที่ใต้พื้นร้านที่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแก้วน้ำบนโต๊ะล้มคว่ำ พ่อค้าต่างมิติหัวเราะลั่นออกมา เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามของอสูรทรงพลัง "ฮìฮìฮì... ดูเหมือนว่าแขกอีกคนของพวกเรา จะรอชิมฝีมือเจ้าไม่ไหวแล้วเหมือนกันนะ พ่อครัวเรน!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความตื่นเต้นไปกับร้านอาหารในดันเจี้ยนของเราด้วยกันนะครับ