งานเลี้ยงฉลองในห้องบอส

เสียงระเบิดตูมสนั่นครั้งสุดท้ายของดันเจี้ยนชั้นที่ 12 ยังไม่ทันจางหายจากโสตประสาท คราบเขม่าสีดำและเศษซากของ 'ราชาโกเล็มศิลาทมิฬ' ก็ยังคงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ บรรดาฮันเตอร์ระดับแนวหน้าของกิลด์รุ่งอรุณต่างหอบหายใจโยนดาบและโล่ทิ้งลงกับพื้นด้วยความอ่อนระโหยโรยแรง กล้ามเนื้อทุกมัดสั่นเทาจากความตึงเครียดตลอดสามชั่วโมงเต็มของการต่อสู้เป็นตาย "ให้ตายเถอะ... นึกว่าจะไม่รอดเสียแล้ว ขาข้าแทบจะก้าวไม่ออกอยู่แล้วเนี่ย" ฮันเตอร์ร่างยักษ์ผู้ใช้ขวานใหญ่ทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นอย่างไร้มาด พร้อมกับปาดเหงื่อที่ไหลย้อยเข้าตา ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังและความเหนื่อยล้ากำลังกัดกินจิตใจของทุกคน กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์—กลิ่นหอมของเนยแท้ที่กำลังละลายคลุกเคล้ากับกระเทียมสับละเอียดและข้าวสวยเม็ดเรียงตัวสวย—ก็โชยมาแตะจมูกราวกับปาฏิหาริย์ "ยินดีต้อนรับสู่ 'ครัวเคลื่อนที่แห่งดันเจี้ยน' รอบพิเศษหลังศึกหนักครับ ทุกท่าน... เชิญผ่อนคลายได้ตามสบายเลยนะครับ" เรนกวาดสายตามองเหล่าฮันเตอร์ที่สภาพสะินธรด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ในมือของเขาคือกะทะเหล็กหล่อขนาดใหญ่ที่ยังคงมีควันร้อนพวยพุ่ง เมนูในวันนี้ไม่ใช่แค่อาหารประทังชีวิต แต่มันคือ 'ข้าวผัดมันปูมอนสเตอร์ระดับ A คลุกไข่กุ้งดันเจี้ยนและทรัฟเฟิลดำป่าลึก' อาหารที่ถูกออกแบบมาเพื่อฟื้นฟูค่าความเหนื่อยล้าทางจิตใจและเติมเต็มพลังเวทที่สูญเสียไปโดยเฉพาะ โครงสร้าง World-building ของระบบดันเจี้ยนในยุคนี้ไม่ได้มีแค่การฆ่าฟันเพื่อแย่งชิงไอเทม แต่มันคือความกดดันทางจิตวิทยาที่สะสมมาเนิ่นนาน ฮันเตอร์หลายคนต้องเผชิญกับอาการ PTSD หรือภาวะเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญจากการสูญเสียสหายร่วมรบ เรนเข้าใจจุดนี้ดี เขาจึงใช้ทักษะการทำอาหารระดับมาสเตอร์พีซผสานกับพลังของวัตถุดิบเรืองแสงเพื่อสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้นมากลางดันเจี้ยนที่มืดมิด "เฮ้ เรน... เจ้ารemember หรือเปล่าว่าข้าชอบกินรสจัดแค่ไหน จัดจานนี้ให้ข้าเผ็ดๆ เลยนะ!" ฮันเตอร์สาวมือธนูเอ่ยปากแซوةด้วยน้ำเสียงอิดโรย แต่ดวงตากลับเป็นประกายทันทีที่มองเห็นควันร้อนๆ ลอยขึ้นมาจากจานกระเบื้อง "รับทราบครับสำหรับความเผ็ดระดับสิบ แต่ก่อนอื่น... ขอให้ทุกท่านดื่มน้ำซุปกระดูกมอนสเตอร์ตุ๋นยาจีนล้างคอกันก่อนนะครับ เพื่อปรับสมดุลธาตุในร่างกายไม่ให้กระเพาะอาหารทำงานหนักจนเกินไปหลังจากผ่านศึกหนักมา" เรนตักน้ำซุปใสแจ๋วแต่เต็มไปด้วยคอลลาเจนและสมุนไพรดันเจี้ยนแจกจ่ายให้ทีละคนด้วยความใส่ใจ ในมุมหนึ่งของห้องบอส เซร่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมผ้าคลุมสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างอยู่บนแท่นหินอัขระโบราณ ดวงตาสสีนิลของเธอนิ่งสนิท ทว่า นิ้วมือเรียวยาวกลับเคาะเบาๆ ลงบนคทาเวทอย่างกระวนกระวาย สัญชาตญาณนักเวทระดับสูงบอกเธอว่าอาหารจานนี้มีโครงสร้างพลังงานเวทที่เสถียรอย่างเหลือเชื่อ มันไม่ใช่แค่การปรุงอาหารเพื่อความอร่อย แต่มันคือการหลอมรวมมานาบริสุทธิ์เข้ากับโครงสร้างโมเลกุลของอาหารอย่างแม่นยำ "เรน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกเบาๆ ขณะที่เรนเดินถือจานข้าวผัดร้อนๆ เข้ามาใกล้ "ครับ อาจารย์เซร่า? ดูท่าทางวันนี้ท่านจะใช้พลังงานไปเยอะทีเดียว อักขระป้องกันภัยรอบห้องบอสเมื่อครู่สวยงามไร้ที่ติเลยนะครับ" เรนกล่าวชมด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "ข้าไม่ได้ต้องการคำชม... ข้าต้องการ 'ความรับผิดชอบ' ต่อท้องที่ว่างเปล่าของข้าตอนนี้" เซร่าปรายตามองจานข้าวผัดในมือเรนด้วยสายตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่อ "เจ้าใส่ผงมานาคริสตัลลงไปในสัดส่วนเท่าไหร่? ทำไมกลิ่นอายของมันถึงกระตุ้นจุดรับรสของข้าได้รุนแรงขนาดนี้" "ความลับทางการค้าครับท่านอาจารย์ แต่รับรองว่าทานแล้วค่าพลังมานาของท่านจะฟื้นฟูเร็วกว่าปกติถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์แถมไม่มีผลข้างเคียงแน่นอนครับ" เรนวางจานกระเบื้องลงตรงหน้าเธออย่างนุ่มนวล พร้อมกับส่งช้อนเงินด้ามยาวให้ เซร่าไม่รอช้า เธอตักข้าวผัดคำโตเข้าปากทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความกรุบกรอบของไข่กุ้งที่แตกเปรี๊ยะในปาก ผสมผสานกับความมันกลมกล่อมของมันปูและกลิ่นหอมฟุ้งของเห็ดทรัฟเฟิล ทำให้สมองของเธอกลวงขาวโพลนไปชั่วขณะ ความเครียด ความเหนื่อยล้า และความกังวลจากอักขระเวทที่ซับซ้อนเมื่อครู่ มลายหายSไปสิ้นราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน บรรยากาศภายในห้องบอสที่เคยตึงเครียดและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวการต่อสู้ และเสียงเคี้ยวอาหารอย่างมีความสุขของเหล่าฮันเตอร์ ทุกคนลืมเลือนความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสุขเรียบง่ายตรงหน้า เรนยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยความพึงพอใจ ระบบแจ้งเตือนในหัวของเขาทำงานอย่างต่อเนื่อง คะแนนความพึงพอใจของลูกค้าพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่วินาทีที่เขากำลังจะหันไปหยิบกะทะชุดต่อไปเพื่อเติมเสบียงให้ฮันเตอร์ที่ยังคงรอคอย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและแปลกประหลาดก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดมิดเบื้องล่าง—อุโมงค์ส่วนลึกที่ระบบระบุว่าเป็นเขตหวงห้ามระดับ EX ตึง... ตึง... ตึง... เสียงนั้นไม่ได้มาพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนธรรมดา แต่มันมาพร้อมกับคลื่นความกดอากาศที่ทำให้เปลวไฟเวทมนตร์รอบห้องบอสถึงกับดับวูบลงในพริบตา ฮันเตอร์ทุกคนหยุดชะงัก ช้อนในมือของเซร่าค้างกลางอากาศ ดวงตาของอาจารย์สาวหรี่แคบลงทันทีด้วยความระแวดระวัง เรนขมวดคิ้วแน่น สายตาคมกริบมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ขณะที่หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าเข้มสว่างวาบขึ้นตรงหน้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่] [คำเตือน: บอสลับแห่งชั้นที่ 13 'จักรพรรดิมังกรศิลาโบราณ' ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นก่อนกำหนด เนื่องจากปฏิกิริยามานาเข้มข้นจากอาหารของคุณ] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เสิร์ฟความตายหรือรับการพิพากษา" ถูกเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความตื่นเต้นไปกับร้านอาหารในดันเจี้ยนของเราด้วยกันนะครับ