เซร่าโชว์ของ อักขระเวทปรุงรส

เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้านสะเทือนโครงสร้างหินบะซอลต์ของดันเจี้ยนชั้นที่สี่ แรงดันอากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเรนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของออกซิเจนในกระแสเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมของชายหนุ่มทันที ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของอดีตฮันเตอร์กำลังกรีดร้องเตือนภัยว่าสิ่งกำลังเคลื่อนตัวออกจากความมืดนั้น... อยู่คนละชั้นกับมอนสเตอร์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง "ถอยไปซะ เรน" เสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยกระแสพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากด้านหลัง เซร่าไม่ได้ขยับตัวด้วยซ้ำ นางยังคงยืนกอดอกพิงผนังถ้ำ ดวงตาสีเพลิงใต้ฮู้ดสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังเงาร่างมหึมาที่กำลังก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในรัศมีแสงสลัวของกองไฟ "อาจารย์... นั่นมัน 'โกล렘เหล็กกล้าโบราณ' ระดับแม่ทัพเชียวนะครับ แรงดันมานาขนาดนั้น ถ้าเตาไฟของเราพังขึ้นมา..." เรนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้สมองจะคำนวณต้นทุนความเสียหายของวัตถุดิบในกระเป๋าเป้ไปด้วยอย่างรวดเร็ว "ถ้าเตาไฟพัง แกก็แค่ทำใหม่ส-ะ" ยังไม่ทันที่เซร่าจะเอ่ยจบประโยค เงาร่างสูงใหญ่เกือบสามเมตรในชุดเกราะเหล็กสนิมเขรอะก็พุ่งทะยานเข้าประชิดด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ รัศมีสีแดงฉานแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง แรงปะทะของลมหายใจจักรกลทำให้เศษหินรอบด้านแตกละเอียดเป็นผุยผง เรนเบิกตากว้าง ไหวพริบระดับฮันเตอร์ชั้นแนวหน้าทำงานในเสี้ยววินาที ร่างกายขยับไปก่อนความคิด มือซ้ายคว้ากระทะเหล็กกล้าเคลือบพิเศษขึ้นตั้งรับ แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้เท้าทั้งสองข้างของชายหนุ่มไถลไปกับพื้นหินเป็นทางยาว เลือดสดๆ ซึมออกที่มุมปากเล็กน้อย แต่นัยน์ตาของพ่อครัวหนุ่มกลับเป็นประกายคมกริบ "เกะกะ" เซร่าพึมพำเบาๆ นางก้าวเท้าออกมาเพียงก้าวเดียว นิ้วเรียวยาวดึงถุงมือหนังสีดำออก เผยให้เห็นรอยสักอักขระเวทโบราณที่สลักไว้บนฝ่ามือ แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นในความมืด อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะราวกับกระจกแตกร้าว *ฟึ่บ!* เพียงแค่ปลายนิ้วเรียววาดผ่านอากาศเบาๆ คลื่นอักขระเวทสีทองก็พุ่งเข้าพันธนาการร่างของโกล렘เหล็กกล้าโบราณไว้อย่างแน่นหนา แรงกดดันมหาศาลถูกกดทับลงบนตัวมอนสเตอร์จนพื้นดินใต้ร่างยุบตัวลงเป็นหลุมลึก มอนสเตอร์ยักษ์ส่งเสียงกรีดร้องด้วยคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูแทบแตก ก่อนที่ร่างทึบตันนั้นจะสลายกลายเป็นละอองมานาสีฟ้าพราวระยับ เรนหอบหายใจเบาๆ พลางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตาเหลือบมองซากมานาที่หลงเหลืออยู่ "เป็นการควบคุมมานาที่สมบูรณ์แบบมากครับอาจารย์... ว่าแต่ ที่ท่านลงมือเองเนี่ย เพราะเป็นห่วงผม หรือเพราะกลัวว่ามันจะมาทำลายวัตถุดิบมื้อค่ำกันแน่ครับ?" เซร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเพลิงเบือนหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยกลบเกลื่อน "38.5 เปอร์เซ็นต์... ข้าแค่รำคาญเสียงน่ารำคาญของมัน และอีกอย่าง... เตาไฟของเจ้าเมื่อกี้ มันควบคุมความร้อนได้ไม่เสถียรเอาเสียเลย อาหารที่จะทำหลังจากนี้รสชาติคงตกลงไปฮวบฮาบ" ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ยอมรับแต่โดยดีว่าข้อสังเกตของอาจารย์สาวนั้นถูกต้อง เตาไฟสนามที่เขาประดิษฐ์ขึ้นจากแกนมานาของก็อบลินนั้นมีข้อจำกัดเรื่องการกระจายความร้อน ทำให้การควบคุมอุณหภูมิในการผัดข้าวให้ออกมาเม็ดร่วนสวยงามทำได้ยากเต็มที "ถ้าอย่างนั้น..." เรนเดินไปหยิบเตาไฟหินมาวางตรงหน้าเซร่า พร้อมกับผายมืออย่างสุภาพ "ในฐานะที่ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอักขระเวทโบราณ คงจะไม่รังเกียจที่จะช่วย 'ปรับปรุง' เตาไฟเครื่องนี้ให้มีประสิทธิภาพสมกับฝีมือระดับปรมาจารย์หน่อยนะครับ?" เซร่ามองเตาไฟหินเก่าๆ สลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของพ่อครัวหนุ่ม นางถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนใจ "เรื่องมากเสียจริง... ส่งวัตถุดิบมา" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเซร่าเริ่มลงมือ อาจารย์สาวนั่งยองลงเบื้องหน้าเตาไฟหิน นิ้วเรียวยาวจุ่มลงในน้ำยามานาบริสุทธิ์ที่เรนเตรียมไว้ให้ จากนั้นจึงเริ่มวาดอักขระเวทโบราณลงบนผิวหินอย่างประณีตและรวดเร็ว ทุกเส้นสายที่ปรากฏขึ้นเปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบและซึมลึกเข้าไปในเนื้อหิน ราวกับอวัยวะสังเคราะห์ที่ถูกปลุกให้มีชีวิต โครงสร้าง World-building ของระบบอักขระเวทในโลกนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพวาดลวงตา แต่เป็นการปรับแต่ง "โครงสร้างมานาพื้นฐาน" ของวัตถุ เมื่ออักขระตัวสุดท้ายถูกเติมเต็ม สมوكความร้อนสีขาวบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นมาจากเตาไฟทันที โดยปราศจากควันหรือกลิ่นไหม้รบกวน "เสร็จแล้ว" เซร่ายืดตัวขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามอาภรณ์เล็กน้อย สีหน้าของนางดูเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อยจากการใช้สมาธิขั้นสูง "เตาไฟนี่ตอนนี้ถูกผูกเข้ากับวงจรมานาคายความร้อนระดับสูง มันจะดึงพลังงานจากแกนมานามาแปรรูปเป็นเปลวเพลิงสีฟ้าที่มีอุณหภูมิสูงกว่าเดิมสามเท่าตัว และที่สำคัญ..." นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองเรนด้วยแววตาคาดหวัง "มันจะทำให้ข้าวทุกเม็ดที่โดนความร้อนนี้ สุกพร้อมกันในเสี้ยววินาที... อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ เรน" เรนทดสอบระบบโดยการโยนก้อนหินมานาลงไป เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่ทรงพลัง แรงสั่นสะเทือนจากการเผาไหม้แทบไม่มีเลย เสียง "ฟู่" เบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาอย่างสม่ำเสมอ นี่คือการยกระดับอุปกรณ์ทำอาหารครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่เขาเข้ามาในดันเจี้ยน "ยอดเยี่ยมมากครับอาจารย์ ด้วยเตาไฟนี้... 'ข้าวผัดไข่ทองคำอัคคี' ที่ผมตั้งใจจะทำ จะต้องสมบูรณ์แบบไร้ที่ติอย่างแน่นอนครับ" เรนกล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจ มือทั้งสองข้างเริ่มหยิบจับวัตถุดิบชั้นยอดที่เตรียมไว้ออกมาวางเรียงราย ข้าวสวยที่หุงจากน้ำแร่ดันเจี้ยนเม็ดอ้วนกลม ไข่ไก่ราชสีห์เพลิงสีส้มสด และต้นหอมป่าที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ท่ามกลางแสงสลัวของชั้นดันเจี้ยนที่ลึกลงไปเรื่อยๆ กลิ่นหอมกรุ่นเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความอยากอาหารจนแม้แต่เซร่ายยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบๆ ทว่า ในขณะที่เรนกำลังจะตั้งกระทะเพื่อเริ่มบรรเลงฝีมือการทำอาหาร เสียงเตือนอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นในหัวสมองของชายหนุ่มกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในทันที *[ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของมานาในรัศมี 500 เมตร]* *[คำเตือน: เขตแดนอาคมลับถูกปลดล็อกโดยไม่ทราบสาเหตุ]* *[ระบบภารกิจระดับ SSS: "งานเลี้ยงต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" เริ่มต้นขึ้นแล้ว]* เรนชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้น ผนังหินด้านหลังเตาไฟก็เกิดรอยร้าวขนาดมหึมาขึ้นพร้อมกับเสียงกรอบแกรบราวกับกระดูกที่กำลังหักสะบั้น และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว มือสีดำสนิทนับสิบข้างก็พุ่งทะลวงทะลุผนังปูนออกมา คว้าจับข้อเท้าของเซร่าและเรนเอาไว้แน่นในพริบตา! "อาจารย์... ดูเหมือนว่ามื้อค่ำของเราวันนี้ จะมีแขกมาร่วมโต๊ะเพิ่มเสียแล้วนะครับ" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกราบกวาดมองเงาร่างนับร้อยที่กำลังคลานออกมาจากรอยแยกของมิติด้วยความเย็นเยียบ... *ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" ครับ*