ลูกค้าคนแรกที่ไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าเจ้ายังไม่เลิกทำตัวให้เสียของด้วยการย่างเนื้อก้อนนั้นทิ้งไว้จนแห้งกรัง ข้าจะถือว่านั่นคือการประกาศสงครามกับนักปรุงอาหารที่แท้จริง" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งดังขึ้นมาจากเงามืดภายในมุมอับของดันเจี้ยนชั้นที่ 1 เรนชะงักมือที่กำลังคีบเนื้อกระต่ายเขาสีครามวางลงบนตะแกรงย่าง ไอความเย็นที่เกาะตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งรอบๆ ก้อนหินบ่งบอกว่าผู้มาเยือนไม่ได้ตั้งใจจะมาดี หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ไม่ใช่ลูกค้าที่พกเงินมาเต็มกระเป๋า เรนไม่ได้หันกลับไปทันที เขาใช้คีมเหล็กพลิกเนื้อกระต่ายช้าๆ กลิ่นหอมของเครื่องเทศสูตรพิเศษที่เขาประยุกต์มาจากสมุนไพรในดันเจี้ยนฟุ้งกระจายกลบกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างอยู่ในอากาศ "คุณผู้หญิงครับ ร้านอาหารแห่งนี้เปิดบริการให้ผู้หิวโหย ไม่ใช่ห้องรับแขกสำหรับนักฆ่าที่ชอบแอบอยู่ในที่มืด ถ้าอยากกิน ก็นั่งลงที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วควักเงินออกมาเสียดีๆ" เงาสีดำเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ หญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มที่ดูเก่าคร่ำคร่าก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีเงินยาวสลวยขัดกับความมืดมิดของดันเจี้ยน ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอกวาดมองไปที่เตาถ่านที่เรนทำขึ้นเองอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่เนื้อกระต่ายที่กำลังส่งเสียงฉ่าชวนน้ำลายสอ เธอคือเซร่า... อาจารย์สาวผู้ลึกลับที่เรนเคยพบเจอผ่านข้อมูลในฐานระบบ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นตัวจริงในระยะประชิด กลิ่นอายพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเธอนั้นรุนแรงจนเส้นผมของเรนลุกชัน "ข้าไม่ต้องการกระต่ายชั้นต่ำพวกนี้" เซร่าก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ไม้ที่เรนเพิ่งต่อเติมขึ้นมา เธอหยิบวัตถุดิบชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติแล้ววางกระแทกลงบนเขียงไม้ เสียงของหนักๆ ทำให้เรนถึงกับเลิกคิ้ว มันคือ 'หัวใจของแมงมุมทมิฬระดับบอสชั้นที่ 5' วัตถุดิบที่แม้แต่นักล่าระดับสูงยังไม่กล้าแลกด้วยชีวิต เพราะความเหนียวและพิษที่ซึมลึกถึงแก่นกระดูก "ปรุงให้ข้าที... ถ้ามันไม่อร่อยล่ะก็ ข้าจะฝังเจ้าไว้กับสูตรอาหารพวกนี้เสีย" เรนเลิกคิ้วสูง ความตระหนี่ในใจถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของพ่อครัว เขาไม่ได้กลัวคำขู่ แต่มองเห็นโอกาสในการทำกำไรมหาศาล เขาหยิบมีดคู่ใจที่ตีขึ้นจากเหล็กน้ำพี้ผสมแร่ดันเจี้ยนขึ้นมา ปลายมีดจรดลงบนหัวใจแมงมุมอย่างแม่นยำ "ระดับบอสชั้นที่ 5? น่าสนใจครับ แต่วัตถุดิบนี้มีพิษตกค้างสูงเกินไป ถ้าปรุงแบบธรรมดา คุณอาจจะหลับยาวถาวร การจะรีดรสสัมผัสที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นพิษ ต้องใช้การสไลด์แบบ 'เซียนเฉือนอักขระ' ที่คุณน่าจะถนัดมากกว่าใคร..." เซร่าชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความสนเท่ห์ เธอไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะรู้จักเทคนิคการทำอาหารที่ผสานเวทมนตร์อักขระที่สาบสูญไปแล้ว "เจ้า... รู้จักสิ่งนี้ได้อย่างไร?" "ในฐานะพ่อค้า ผมรู้ทุกอย่างที่ทำให้ผมรวยขึ้นได้" เรนยิ้มมุมปาก เขาเริ่มจัดการวัตถุดิบด้วยความเร็วที่เหนือชั้น การสะบัดมีดแต่ละครั้งเกิดประกายไฟจางๆ จากการเสียดสีของพลังเวทที่เขาประจุลงไปในมีด เขาใช้ทักษะ [วิเคราะห์โครงสร้างอาหารระดับสูง] สแกนจุดที่พิษเข้มข้นที่สุดแล้วลอกออกอย่างประณีต ภายในดันเจี้ยนที่อุณหภูมิต่ำจนน้ำค้างแข็งเกาะผนัง กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในเนื้อสัมผัสของหัวใจแมงมุม เรนใช้เทคนิค 'การย่างแบบสุญญากาศ' โดยอาศัยอักขระเวทของเซร่าที่เขากระตุ้นให้เธอเผลอปล่อยพลังออกมาเพื่อควบคุมความร้อน เมื่อชิ้นเนื้อถูกจัดวางลงบนจานหิน เซร่าที่เคยถือตัวนิ่งสงบกลับเริ่มหายใจหอบแรง กลิ่นหอมนั้นมันไม่ใช่แค่เรื่องของรสชาติ แต่มันคือการรวมตัวของพลังงานบริสุทธิ์ที่ร่างกายของเธอโหยหามานานนับปี "กินสิครับ... ก่อนที่รสสัมผัสระดับเทพเจ้านี้จะจืดจางไป" เซร่าไม่รอช้า เธอใช้ส้อมเงินจิ้มชิ้นเนื้อเข้าปาก ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อความอบอุ่นไหลผ่านลำคอลงไปสู่แกนกลางพลังเวทที่แห้งเหือด ความรู้สึกเหมือนได้เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปทำให้เธอไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป แต่ในขณะที่เซร่ากำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งรสชาติ เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบที่เรนรอคอยมานานก็ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติเข้าสู่พื้นที่ร้านค้า!] [คำสั่งลับ: ลูกค้าวีไอพีลำดับที่ 1 ได้เปิดประตูมิติของดันเจี้ยนชั้นที่ 100 โดยไม่ได้ตั้งใจ] [เงื่อนไขภารกิจ: หากคุณไม่สามารถเสิร์ฟอาหารจานที่สองให้ 'เขา' ภายใน 3 นาที ความตายคือรางวัลเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับ] เงาดำมืดมิดทอดยาวมาจากทางเข้าประตูร้านที่ควรจะว่างเปล่า เสียงฝีเท้าหนักอึ้งราวกับภูเขากำลังเคลื่อนที่ผ่านเข้ามาทำให้ทั้งร้านสั่นสะเทือน เซร่าหยุดชะงักกลางคัน ส้อมในมือของเธอร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นซีดเผือด "หนีไป... เรน... บอสตัวนั้นไม่ได้มาเพื่อกิน แต่มันมาเพื่อกวาดล้าง!" ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีเลือดก้าวเข้ามาในแสงไฟ ดวงตาสีแดงฉานของเขามองตรงมาที่เตาย่างของเรน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ในที่สุด... ก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยเสียที เจ้ามนุษย์... ส่งวัตถุดิบที่เจ้าถืออยู่มาให้ข้า เดี๋ยวนี้" ผมหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับมื้ออาหารและสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงในบทนี้ ขอบคุณสำหรับการติดตามเสมอมานะครับ!