มอนสเตอร์ตัวแรกกับเมนูข้าวผัดไข่

เสียงกระแทกของเหล็กกล้ากระทบเข้ากับผิวหนังหนาเตอะดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะนั้นส่งผลให้ข้อมือของเรนชาแปลบจนเกือบทำกระบะเหล็กหลุดมือ พื้นหินแกรนิตของดันเจี้ยนชั้นที่สามสั่นสะเทือนตามน้ำหนักตัวมโหฬารของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า กลิ่นสาบสาบสางคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายคาวเลือดของมันชวนให้คลื่นไส้ "โฮกกกกก!" เสียงคำรามต่ำลึกดังลอดออกมาจากกรามอันทรงพลังของ 'ฮอบก็อบลินยักษ์' (Giant Hobgoblin) มอนสเตอร์ระดับ C ที่ขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังและการใช้กระบองหนามกระดูกสัตว์เป็นอาวุธ ดวงตาของมันสีแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด กล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปนราวกับหล่อหลอมขึ้นมาจากเหล็กกล้า เรนถอยหลังกรูดไปสามก้าว รองเท้าคอมแบตบดขยี้เศษกระดูกเก่าจนแตกละเอียด ใบหน้าคมคายของอดีตฮันเตอร์ตกอับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับกำลังกวาดสายตามองสำรวจสัดส่วนของศัตรูอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับพ่อครัวกำลังประเมินคุณภาพของเนื้อวัวเกรดพรีเมียมที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากโรงฆ่าสัตว์ *(ติ๊ง! แจ้งเตือนพิเศษจากระบบ: ลูกค้าระดับ 'ภัยพิบัติ' ปรากฏตัวขึ้น ความพึงพอใจของลูกค้ามีผลต่อการปลดล็อกดันเจี้ยนชั้นถัดไป หากคะแนนต่ำกว่าศูนย์ โฮสต์จะถูกระบบลงทัณฑ์ด้วยการกินอาหารขยะตลอดชีวิต!)* เสียงแจ้งเตือนหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงยังคงกะพริบเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานในห้วงความคิด ขณะที่หางตาก็เหลือบไปเห็นอาจารย์สาวลึกลับอย่าง เซร่า กำลังนั่งไขว่ห้างพิงผนังถ้ำอย่างสบายอารมณ์ เธอใช้ปลายนิ้วม้วนเส้นผมสีเงินยวงเล่นราวกับว่ามหันตภัยตรงหน้าเป็นเพียงละครสัตว์ข้างทาง แถมยังส่งเสียงท้องร้องจ๊อกออกมาเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดเสียด้วยซ้ำ "อาจารย์ครับ ช่วยทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใช้อักขระเวทระดับตำนานหน่อยเถอะครับ นั่งรอแบบนั้นถ้าผมพลาดขึ้นมา เราได้กลายเป็นอาหารมอนสเตอร์กันจริงๆ นะครับ" เรนเอ่ยปากแซะพลاںเบี่ยงตัวหลบกระบองหนามที่ฟาดเฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมกระโชกแรงจากการเหวี่ยงอาวุธทำให้เส้นผมของเขาปลิวไสว "ข้าหิว... เรน รีบจัดการไอ้ก้อนเนื้อนี่แล้วทำข้าวผัดไข่ให้ข้ากินเสียที ถ้าช้ากว่านี้พลังเวทของข้าจะควบคุมความหิวไม่ได้ แล้วข้าจะเขมือบเจ้าแทนเจ้าก็อบลินนี่แน่" เซร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อสถานการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงเล็กน้อย ดวงตาสีครามจ้องมองฮอบก็อบลินยักษ์ด้วยประกายความอยากอาหารที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าตัวมอนสเตอร์เสียอีก เรนลอบกลืนน้ำลายลงคออึกลึก เขาเข้าใจดีว่าคำขู่ของอาจารย์สาวไม่ได้พูดเล่น เซร่าในยามที่หิวโหยคือนายพรานที่ไร้ความปรานีที่สุดในทวีปนี้ *เอาวะ! ถ้าแล่เนื้อไม่ดี รสชาติของข้าวผัดไข่ในมื้อนี้มีหวังตกเกรดแน่* เรนสูดลมหายใจเข้าลึก ฃตั้งสติรวบรวมสมาธิ ทักษะเฉพาะตัวของระบบพ่อครัวดันเจี้ยนถูกเปิดใช้งานทันที นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองเรืองแสงจางๆ ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเส้นตารางสามมิติ จุดอ่อน จุดเชื่อมต่อของกล้ามเนื้อ และต่อมไขมันใต้ผิวหนังของฮอบก็อบลินยักษ์ปรากฏชัดเจนราวกับตำรากายศาสตร์ ฮอบก็อบลินยักษ์คำรามลั่นอีกครั้ง มันเหวี่ยงกระบองหมายจะทุบลงมาบดขยี้ร่างของมนุษย์ตัวจิ๋วให้แหลกคาพื้น แต่นั่นคือจังหวะที่เรนรอคอย "ช้าไปครับ" ร่างเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการผ่านศึกหนักพุ่งตัวสวนเข้าไปในวงล้อมของศัตรูอย่างแม่นยำ เรนไม่ได้ใช้ดาบยาวหรือหอกทรงพลังเพื่อสังหาร แต่มือข้างขวาของเขากลับถือ 'มีดแล่เนื้อเหล็กกล้าชั้นดี' มีดสั้นเล่มบางที่ผ่านการลับคมมาอย่างพิถีพิถันจนเกิดเงาสะท้อนวาววับ *ฉับ!* คมมีดกรีดผ่านเส้นเอ็นบริเวณข้อเข่าขวาของฮอบก็อบลินยักษ์อย่างนุ่มนวลและเฉียบคม ราวกับพ่อครัวกำลังแล่เนื้อปลาแซลมอนสดๆ บนเขียง เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นดันเจี้ยนเมื่อร่างมหึมาเสียการทรงตัวทรุดฮวบลงข้างหนึ่ง แรงกระแทกทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มนุษย์หนุ่มไม่ปล่อยให้เหยื่อตั้งตัว เรนอาศัยความคล่องแคล่วกระโดดเหยียบไหล่ของมัน ส่งแรงส่งพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ บิดข้อมือพลิกคมมีดในองศาที่สมบูรณ์แบบที่สุด แล้วแทงลงไปที่จุดชีพจรใต้ฐานกะโหลกซึ่งเป็นจุดอ่อนตายตัวของมอนสเตอร์สายพันธุ์นี้ *ฉึก!* ความเงียบสงัดชั่วขณะเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ฮอบก็อบลินยักษ์ชะงักค้าง ดวงตาสีแดงก่ำเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆ Hלเลื่อนลอย ร่างกายมหึมาสูญเสียแรงยึดเกาะและล้มฟุกแผ่หลาลงกับพื้นหิน ดับดิ้นคาที่โดยแทบไม่มีโอกาสได้ร้องโหวกลงอีกเลย *(ติ๊ง! ยอดเยี่ยมมากโฮสต์! ท่านสังหาร 'ฮอบก็อบลินยักษ์' ระดับ C ด้วยเทคนิคการแล่เนื้อระดับปรมาจารย์ ระบบทำการแปรรูปซากมอนสเตอร์เป็นวัตถุดิบระดับพรีเมียมโดยอัตโนมัติ: [เนื้อสันนอกฮอบก็อบลินไขมันแทรก 5%], [ไขกระดูกอสูรเข้มข้น], และ [ข้าวสารเวทมนตร์แห่งดันเจี้ยนชั้น 3] ถูกจัดเก็บลงในช่องเก็บของแล้ว!)* หน้าจอสีฟ้าแสดงผลลัพธ์ความสำเร็จพร้อมกับเสียงดนตรีเฉลิมฉลองเบาๆ ในหัวของเรน ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา23ยาว เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาเก็บมีดแล่เนื้อเข้าฝักอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปมองอาจารย์สาวที่ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางคาดคั้น "วัตถุดิบชั้นดีมาส่งแล้วครับอาจารย์... รับรองว่าเมนูข้าวผัดไข่ในวันนี้ จะทำให้ท่านลืมความหิวโหยไปได้อีกนานเลยทีเดียว" เรนแย้มรอยยิ้มมุมปาก พลางสะบัดมือเรียกเตาไฟเวทมนตร์และกระทะเหล็กหล่อออกมาตั้งเตรียมพร้อมกลางดันเจี้ยน เซร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้ออสูรที่เพิ่งถูกจัดการเริ่มส่งกลิ่นเย้ายวน นัยน์ตาสีครามของเธอกวาดมองวัตถุดิบในมือของเรนด้วยความพึงพอใจเป็นครั้งแรก ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย "ถ้าไม่อร่อยอย่างที่คุย... ข้าจะปรับลดสัดส่วนการแบ่งสมบัติในชั้นถัดไปเหลือศูนย์นะ เรน" เรนหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหยิบไข่เวทมนตร์สีทองอร่ามขึ้นมาถือไว้ในมือเตรียมตอกลงกระทะ โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่า... บนผนังหินทึบเบื้องหลังของเซร่า รอยอักขระเวทโบราณที่ควรจะหลับใหล กลับสว่างวาบขึ้นมาเป็นสีม่วงเข้ม พร้อมกับเสียงกบร้องต่ำๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดของอุโมงค์ชั้นที่สี่... ชั้นที่มนุษย์ยังไม่เคยสำรวจมาก่อนหน้านี้ แล้วจู่ๆ อุณหภูมิภายในดันเจี้ยนก็ลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจากลมหายใจ... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนพ่อค้าอาหารคนนี้ด้วยนะครับ