ระบบทำอาหารในดันเจี้ยนเริ่มทำงาน

กลิ่นเหม็นไหม้ของเกราะเหล็กกล้าที่ถูกกรดกัดกร่อนจนละลายเป็นไอระเหยสีเขียวจัด คือสิ่งแรกที่ดึงสติของเรนให้หลุดจากห้วงนิทราอันยาวนาน ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจากหัวไหล่ซ้ายลามไปถึงปลายนิ้ว ร่างกายของเขาถูกกระแทกอัดติดกับผนังหินปูนชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ E "ถ้ำคริสตัลอสูร" หยาดเหงื่อผสมกับคราบเลือดแห้งกรังไหลเข้าตาจนแสบพร่า แต่สิ่งที่ทำให้เรนต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่บาดแผลฉกรรจ์จากการถูก "ไอออนลิซาร์ด" หรือกิ้งก่าสายฟ้าตบกระเด็นมาเมื่อครู่ แต่มันคือ "เสียง" ที่ดังรบกวนโสตประสาทต่างหาก *(ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะร่างกายเข้าขั้นวิกฤต พลังชีวิตเหลือ 3%... ระบบเชฟแห่งบรรพกาลทำการเชื่อมต่อกับโฮสต์เสร็จสิ้น)* เรนกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพความมืดมัวของห้องโถงบอสชั้นแรกค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น พื้นห้องปูด้วยแผ่นหินบล็อกสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ รอบด้านเงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงลมหายใจของปาร์ตี้ฮันเตอร์ที่เคยร่วมลุยลงมาด้วยกัน... พวกเขาหนีไปแล้ว หรือพูดให้ถูกคือ พวกเขา "ทิ้ง" ตัวถ่วงอย่างเขาไว้เป็นเหยื่อล่อให้กิ้งก่าสายฟ้าอิ่มท้อง ฮันเตอร์ตกอับสติปัญญาเฉียบคมอย่างเรนไม่ได้แสดงอาการตีโพยตีพายออกมาแม้แต่น้อย เขายันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ ใช้มือขวาที่ยังพอมีแรงกดแผลที่ไหล่ไว้ ดวงตาสองชั้นคมกริบกวาดตามองรอบตัวด้วยความสุขุม แต่แล้ว... ฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวถอยหลังกลับต้องชะงักกึก กลางห้องโถงกว้าง ซึ่งควรจะเป็นที่อยู่ของซากโครงกระดูกนักผจญภัยและกองสมบัติผุพัง บัดนี้กลับมี "สิ่งแปลกปลอม" ตั้งตระหง่านอยู่ มันคือเคาน์เตอร์ครัวสเตนเลสสตีลเงาวับ ไร้รอยขีดข่วน พร้อมเตาแก๊สหัวฟู่แรงดันสูงสามหัว ถังแก๊สสีเขียวหัววาล์วทองเหลืองสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกคริสตัลบนเพดานถ้ำ และที่เหนือหัวขึ้นไป มีป้ายไฟนีออนกระพริบเบาๆ สีส้มอบอุ่นเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า — *“ร้านอาหารตามสั่งฟื้นฟูจิตวิญญาณ”* "นี่มัน... บ้าอะไรกันเนี่ย?" เรนพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบแห้ง กลิ่นอายความอัศจรรย์ของเวทมนตร์โบราณผสมผสานกับกลิ่นแก๊สปิโตรเลียมลอยคละคลุ้งในบรรยากาศอันอับชื้นของดันเจี้ยน *(แจ้งเตือนระบบ: โฮสต์ได้รับสิทธิ์ครอบครอง 'ครัวเคลื่อนที่แห่งมหาภพ' เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: กำจัดมอนสเตอร์ในรัศมี และแปรรูปวัตถุดิบตรงหน้าให้กลายเป็นอาหารระดับพรีเมียมภายใน 10 นาที มิฉะนั้น ร่างกายของโฮสต์จะถูกสลายกลายเป็นปุ๋ยบำรุงแปลงผักในระบบ)* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาตรงหน้า พร้อมตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่กำลังเดินเครื่องอย่างไม่ปรานีปราณี *10:00... 09:59... 09:58...* เรนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่สมองของอดีตเชฟฝีมือเยี่ยมที่ผันตัวมาเป็นฮันเตอร์หาเงินใช้หนี้กลับประมวลผลอย่างรวดเรุดราวกับเครื่องจักร ตายเพราะพิษกิ้งก่า กับ ตายเพราะกลายเป็นปุ๋ย... ตัวเลือกหลังดูทุเรศเกินไปหน่อยสำหรับคนที่ยังผ่อนหนี้ค่าบ้านไม่หมด "ให้ตายสิ อย่างน้อยก็น่าจะให้มีดทำครัวดีๆ มาด้วย ไม่ใช่ให้มือเปล่ากับเสื้อเกราะพังๆ แบบนี้" เรนบ่นพึมพำขณะกวาดสายตามองไปเบื้องหน้า *โฮก————!* เสียงคำรามต่ำทุ้งสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากความมืดมิดของอุโมงค์ฝั่งตรงข้าม เงาตะคุ่มขนาดมหึมา ยาวกว่าสี่เมตร ผิวหนังเกล็ดสีเขียวมรกตสะท้อนกระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปล๊บปลาบตามแนวสันหลัง ลมหายใจพ่นไอควันกรดร้อนระอุออกมาจนหินงอกหินย้อยละลายหยดติ๋งๆ "ไอออนลิซาร์ด" บอสประจำชั้นแรกปรากฏกายขึ้นแล้ว แรงกดดันจากออร่าระดับ D ทำให้เรนรู้สึกหายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมคราม แต่นัยน์ตาสสีดำสนิทของเขากลับประกายความเย็นเยียบและลุ่มลึกยิ่งขึ้น ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนที่เขายังถือดาบสั้นกะُหลั่วๆ วิ่งเข้าใส่ มันคงเป็นฝ่ายขย้ำเขาจนไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่าในวินาทีนี้ สายตาของเรนไม่ได้มองมันเป็น "สัตว์อสูรสุดอันตราย" อีกต่อไปแล้ว เขากำลังมองมันเป็น... "วัตถุดิบเกรด A" *(วิเคราะห์วัตถุดิบ: ไอออนลิซาร์ดวัยเจริญพันธุ์)* *(ส่วนที่แนะนำสำหรับการปรุง: หางส่วนโคน (เนื้อสันในติดมันแทรก ลายหินอ่อนธรรมชาติ มีสารกระตุ้นพลังงานเวทชั้นยอด), ต่อมพิษข้างแก้ม (ใช้เป็นเครื่องเทศรสจัดจ้านแทนพริกไทยดำดันเจี้ยน))* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับสูตรอาหารเมนูลับที่ถูกฉายภาพเข้ามาในความทรงจำราวกับถูกดาวน์โหลด *เมนูแนะนำ: ข้าวผัดไข่มังกรสายฟ้าสะท้านโลกันต์* เรนสูดหายใจเข้าลึก ฃายตาเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโฮโลแกรม *06:42... 06:41...* เวลาเหลืออีกไม่ถึงเจ็ดนาที เรนก้าวเท้าฉับไวไปที่หน้าเคาน์เตอร์สเตนเลส เปิดลิ้นชักออก ปรากฏมีดแล่เนื้อเหล็กกล้าชั้นดีคมกริบวางนอนนิ่งอยู่ พร้อมกับถุงข้าวสารหอมมะลิเก่าและไข่ไก่เรืองแสงสีทองอร่ามหนึ่งแผง "เอาล่ะ... ได้เวลาเปิดร้านแล้วสินะครับ" เรนยิ้มมุมปาก มือซ้ายคว้ามีดสเตนเลสกระชับแน่น ขณะที่เท้าขวาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเจ้ากิ้งก่าสายฟ้าตัวยักษ์ที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้ามอนสเตอร์ทำให้เศษหินร่วงกราว แต่ก่อนที่เจ้าอสูรจะทันได้อ้าปากพ่นสายฟ้าใส่ร่างของเขา เรนกลับพุ่งสวนทางเข้าไปในมุมอับสายตา อาศัยความคล่องแคล่วที่เหลืออยู่สไลด์ตัวลอดใต้ท้องมันอย่างแม่นยำ พร้อมกับตวัดมีดกรีดลงบนรอยต่อเกราะอ่อนใต้ท้องของไอออนลิซาร์ดอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! *ฉับ!* เลือดสีฟ้าสดพุ่งกระเซ็นเคลือบผิวเคาน์เตอร์ครัวที่ตั้งรออยู่พอดิบพอดี เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของบอสระดับ D ดังสนั่นถ้ำ เรนหมุนตัวกลับมารับก้อนเนื้อสันในหางที่ร่วงหล่นลงมาด้วยมือซ้ายอย่างนุ่มนวล ราวกับเชฟมืออาชีพกำลังรับวัตถุดิบส่งตรงจากซัพพลายเออร์ ระบบนับถอยหลังหยุดลงที่ *02:15* พร้อมเสียงระฆังใสๆ ดังขึ้นก้องกังวาน *(ภารกิจเสร็จสิ้น: โฮสต์ได้รับวัตถุดิบ 'เนื้อสันในไอออนลิซาร์ด' เกรดพรีเมียม ปลดล็อกสกิลพื้นฐาน 'ไฟฟู่อัคคีทมิฬ')* เรนโยนชิ้นเนื้อลงบนเขียงไม้หนา เสียงเนื้อกระทบไม้ดังทึบ เขาหยิบกระทะเหล็กหล่อตั้งบนเตา เปิดวาล์วแก๊ส เปลวไฟสีฟ้าพวยพุ่งขึ้นด้วยความร้อนสูงกลบความมืดมิดในดันเจี้ยนจนสว่างไสว กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่ระบบเตรียมไว้เริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงบอส ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะตอกไข่ลงในกระทะร้อน เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ก็ดังแว่วมาจากปากทางเข้าอุโมงค์ที่มืดมิดที่สุด เป็นฝีเท้าที่ไม่มีทางเป็นของฮันเตอร์ทั่วไปแน่ๆ เรนชะงักมือ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมานาโบราณที่กดดันจนขนลุกซู่ แสงไฟจากเตาแก๊สสะท้อนเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวพ้นความมืดเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวของเขา เส้นผมสีเงินยาวสลวยเปรอะเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย ดวงตาสีอัมพันคู่สวยคมกริบดุจสัตว์นักล่าจ้องมองมาที่กระทะในมือของเขาด้วยประกายวาววับที่น่ากลัวยิ่งกว่าไอออนลิซาร์ดตัวเมื่อครู่เสียอีก ริมฝีปากบางเฉียบขยับกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่แหบพร่าด้วยความหิวโหย "กลิ่นนี่... หอมใช้ได้นี่เจ้าหนู... อาหารเสร็จหรือยัง? ฉันจ่ายไม่อั้น... แลกกับทุกอย่างที่แกมี" เรนมองหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมนักเวทขาดวิ่นที่ยืนน้ำลายสออยู่ตรงหน้า ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็น "สัญลักษณ์อักขระเวทโบราณ" ที่ข้อมือซ้ายของนาง... นั่นคือสัญลักษณ์ของนักเวทผู้ควบคุมมิติระดับตำนานที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! และก่อนที่เรนจะได้เอ่ยปากทักทาย ร่างบางนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้สูลหน้าเคาน์เตอร์อย่างถือวิสาสะ พร้อมกับตบโต๊ะปังใหญ่ด้วยความหิวโซจนถ้วยชามสั่นสะเทือน "ฉันสั่ง ข้าวผัดไข่จานหนึ่ง... และถ้ามันไม่อร่อยพอที่จะอุดปากฉันล่ะก็... ฉันจะเปลี่ยนดันเจี้ยนนี้ให้กลายเป็นหลุมศพของแกซะ!" *(ติ๊ง! แจ้งเตือนพิเศษจากระบบ: ลูกค้าระดับ 'ภัยพิบัติ' ปรากฏตัวขึ้น ความพึงพอใจของลูกค้ามีผลต่อการปลดล็อกดันเจี้ยนชั้นถัดไป หากคะแนนต่ำกว่าศูนย์ โฮสต์จะถูกระบบลงทัณฑ์ด้วยการกินอาหารขยะตลอดชีวิต!)* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อครัวสุดแสบคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!