ออกเดินทางสู่ชั้นที่ 10

คราบน้ำมันสีทองที่เคลือบบนกระทะเหล็กหล่อส่งเสียงฉ่าแผ่วเบา เมื่อหยดน้ำซุปกระดูกเคี่ยวไฟอ่อนสัมผัสกับความร้อนจัด กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและพริกไทยดำคั่วบดใหม่ๆ ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวชั่วคราว เรนใช้ปลายตะหลิวขูดคราบคาราเมลไลซ์ของซอสโซยาเบนที่ก้นกระทะอย่างเบามือ สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับการควบคุมระดับไฟมานาขั้นที่สาม ซึ่งเป็นเคล็ดลับสำคัญในการทำข้าวผัดไข่ระดับตำนานที่แม้แต่ฮันเตอร์แรงค์ S ยังต้องยอมสยบ "ถ้าเจ้ายังมัวแต่บรรจงจัดเรียงเมล็ดข้าวให้อยู่ในแนวเดียวกันเหมือนทหารเดินสวนสนามแบบนั้น มีหวังเราได้ไปไม่ทันงานเลี้ยงต้อนรับมังกรฟ้าที่ชั้นสิบพอดี" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเร่งร้อนดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เซร่า อาจารย์สาวผู้ใช้สักอักขระเวทโบราณกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้ซ้ำๆ จังหวะการเคาะนั้นสะท้อนถึงความกระวนกระวายใจที่ยากจะปกปิด ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องมองจานข้าวผัดไข่บนเคาน์เตอร์ราวกับมันคือกุญแจดอกเดียวที่จะไขประตูไปสู่ขุมสมบัติโบราณ เรนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาตักข้าวผัดคำสุดท้ายใส่จานเซรามิกเคลือบอย่างประณีต ก่อนจะวางประดับด้วยต้นหอมซอยละเอียดราวกับเส้นไหม "ของอร่อยต้องใช้เวลาครับอาจารย์ การรีบร้อนทำอาหารให้คนหิวโซ ก็เหมือนกับการส่งทหารไปรบโดยไม่สวมเกราะ ผลลัพธ์มีแต่ความพินาศ" เซร่าแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่เธอก็ไม่รอช้า มือบางคว้าช้อนเงินแล้วตักข้าวผัดเข้าปากทันที ดวงตาของอาจารย์สาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อรสชาติกลมกล่อมของไข่ที่เคลือบเมล็ดข้าวทุกเม็ดกระจายไปทั่วสัมผัส ความกรอบนอกนุ่มในและความหอมหวานของเนื้อสัตว์ระดับบอสที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ "อร่อย..." เซร่าพึมพำเบาๆ ก่อนจะตักคำที่สองตามเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าจานตรงหน้าจะล่องหนหายไป เรนลอบถอนหายใจเบาๆ พลางปลดผ้ากันเปื้อนสีขาวออก เขาหันไปมองหน้าต่างกระจกเวทมนตร์ที่แสดงสถานะของดันเจี้ยนชั้นที่ 9 ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวและไอหมอกสีม่วงเข้ม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แรงกดดันจากมานาในชั้นที่ลึกขึ้นเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในเขตปลอดภัยของร้านอาหาร การตัดสินใจปิดร้านชั่วคราวไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพ่อค้าผู้รักเงินทองเป็นชีวิตจิตใจ แต่วันนี้... สถานการณ์บังคับให้เขาต้องเลือก [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบภารกิจพิเศษระดับ SSS - "เส้นทางสู่ใจกลางดันเจี้ยน"] [เงื่อนไข: ติดตามอาจารย์เซร่าไปยังชั้นที่ 10 และค้นหาห้องลับแห่งบรรพกาล] [รางวัล: สูตรอาหารระดับตำนาน "ซุปมังกรนิรันดร์" และสิทธิ์ในการครอบครองพื้นที่การค้าชั้นที่ 10 ถาวร] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: สูญเสียวัตถุดิบทั้งหมดในคลังแสงและพลังเวทลดลง 50% เป็นเวลา 7 วัน] เรนเหลือบมองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "ระบบนี่ช่างยุติธรรมเสียจริง เลือกภารกิจที่ไม่มีทางปฏิเสธได้ตลอด" เขาพึมพำกับตัวเอง ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เรนเรียนรู้ว่าการเอาตัวรอดในดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้อาศัยเพียงแค่ดาบหรือเวทมนตร์ที่รุนแรง แต่ต้องอาศัย "ไหวพริบ" และ "วัตถุดิบ" ที่เหมาะสม การเดินทางลงสู่ชั้นที่ 10 ซึ่งเป็นเขตแดนที่ยังไม่มีฮันเตอร์คนใดเคยเหยียบย่างเข้าไปถึง ย่อมเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง แต่นั่นก็หมายถึงโอกาสในการค้นพบวัตถุดิบหายากที่จะยกระดับร้านอาหารของเขาให้ก้าวขึ้นสู่ระดับจักรพรรดิ "กินเสร็จแล้วก็เตรียมตัวให้พร้อมครับอาจารย์ เส้นทางข้างหน้าคงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบแน่นอน" เรนหยิบดาบสั้นเล่มโปรดที่ดัดแปลงมาจากมีดแล่เนื้อชั้นดีขึ้นมาเหน็บที่เอว พร้อมกับตรวจสอบกระเป๋าเวทมนตร์ที่บรรจุเครื่องปรุงและเครื่องครัวฉุกเฉินจนแน่นเอี๊ยด เซร่าวางช้อนลงอย่างเรียบร้อย มุมปากของเธอยังมีเศษข้าวติดอยู่เล็กน้อย ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งสำหรับอาจารย์สาวผู้เคร่งขรึม เธอลุกขึ้นยืน กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณรอบตัวเริ่มแผ่ขยายจนเกิดเป็นเกราะใสคุ้ม "เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องข้างหลังห้าหรอก เรน ข้าลงอาคมปิดผนึกประตูร้านไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนในชั้นนี้สามารถกรายเข้ามาได้จนกว่าเราจะกลับมา... ถ้าเราได้กลับมานะ" ประโยคหลังเธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นทันตาเห็น เรนยิ้มรับบางๆ เขาไม่ได้หวาดกลัว เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ ราวกับเชฟมือหนึ่งที่กำลังจะได้วัตถุดิบชิ้นเอกมาประดับร้าน ทั้งสองก้าวเดินผ่านประตูเหล็กบานใหญ่ที่เชื่อมต่อไปยังบันไดเวียนสู่ชั้นที่ 10 เสียงฝีเท้าก้องกังวานไปตามทางเดินมืดมิด กลิ่นอายของความตายและพลังเวทโบราณลอยปะปนมากับสายลมเย็นเยียบที่พัดสวนขึ้นมา เมื่อพวกเขาเดินลงมาถึงขั้นสุดท้าย แสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์ก็ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เบื้องหน้าของพวกเขาจะปรากฏภาพของประตูศิลาขนาดยักษ์ สลักด้วยลวดลายอักขระเวทที่กำลังเรืองแสงสีแดงฉานราวกับมีชีวิต และในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจก็ดังเล็ดลอดออกมาจากรอยแยกของประตูศิลา... ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือเสียงหายใจของสิ่งมีชีวิตที่หลับใหลมานับพันปี และตอนนี้... มันกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความตื่นเต้นไปกับร้านอาหารในดันเจี้ยนของเราด้วยกันนะครับ