การเอาตัวรอดในแดนน้ำแข็ง

"อุณหภูมิแกนกลางร่างกายของท่านลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ความปลอดภัยร้อยละสี่สิบ ระบบเผาผลาญมานาในกระแสเลือดกำลังจะหยุดทำงาน... โปรดหาแหล่งความร้อน มิฉะนั้นสถานะ 'แข็งเป็นหิน' จะเริ่มทำงานภายในสามนาทีนี้ครับ" เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมกระพริบถี่รัวอยู่เบื้องหน้าของเรน ท่ามกลางความมืดมิดและเหน็บหนาวของดันเจี้ยนชั้นที่สิบแปด 'มหานครน้ำแข็งนิรันดร์' ลมหนาวติดลบหำแทบขาดสะบัดพัดโหมกระหน่ำเข้ามาตามซอกหินอัคนีโบราณ เกล็ดน้ำแข็งคมกริบดั่งใบมีดบาดลึกเข้าที่ผิวหนังจนแสบแปลบ เรนกัดฟันกรอด มือข้างหนึ่งกุมเตาปฏิกรณ์เวทมนตร์ขนาดพกพาที่พลังงานใกล้หมดเต็มที ส่วนมืออีกข้างพยายามประคองร่างของหญิงสาวผู้สวมชุดคลุมคลุมสีดำสนิทที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นน้ำแข็ง เซร่า... อาจารย์สาวลึกลับผู้ทรงภูมิและมักจะถือดีในอักขระเวทโบราณ บัดนี้ริมฝีปากสีซีดเซียวสั่นระริกจนแทบไม่เป็นรูปเป็นร่าง ดวงตาคู่งามที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งปิดสนิท ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรงเนื่องจากพลังมานาในร่างถูกความเย็นยะเยือกของดันเจี้ยนดูดกลืนจนเกือบหมดสิ้น "เรน... เจ้า... เจ้าเด็กงก..." เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอ "ข้า... ข้าจะไม่ไหวแล้ว... ถ้าข้าตายที่นี่... สูตรอาหารต้องห้าม... ของตระกูลข้า... จะสูญหายไป..." "รบกวนช่วยเก็บแรงไว้หายใจก่อนดีกว่าครับอาจารย์ ขืนท่านพูดมาก มานาที่เหลืออยู่จะระเหยเร็วกว่าเดิมนะครับ" เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้ภายนอกเขาจะดูใจเย็นและกำลังคำนวณต้นทุนวัตถุดิบในแหวนมิติราวกับพ่อค้าหน้าเลือด แต่ในใจกลับร้อนรนยิ่งกว่าไฟเผา สถานการณ์ตอนนี้คับขันถึงขีดสุด หากใช้เวทมนตร์ไฟโจมตีสุ่มสี่สุ่มห้า นอกจากการันตีได้เลยว่าจะดึงดูดฝูง 'เยติอัคคีทมิฬ' มอนสเตอร์ระดับบอสประจำชั้นที่ชอบล่าเหยื่อความร้อนแล้ว มานาสำรองของเขาก็จะหมดเกลี้ยงตามไปด้วย การพึ่งพิงอุปกรณ์เวทมนตร์มาตรฐานก็ไร้ประโยชน์ในเขตแดนที่สนามแม่เหล็กน้ำแข็งปั่นป่วนเช่นนี้ มีทางเดียวเท่านั้น... เรนกวาดสายตาสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็ว อาศัยทักษะการวิเคราะห์สิ่งแวดล้อมระดับสูง เขาพบซอกหินอับลมแห่งหนึ่งที่มีไอความร้อนหลงเหลืออยู่จากรอยแยกใต้พื้นดินเล็กน้อย เหมาะแก่การตั้งเตาชั่วคราวอย่างยิ่ง "อดทนหน่อยนะครับท่านอาจารย์ มื้อนี้ผมไม่คิดเงินเพิ่มค่าบริการภาคสนามก็แล้วกัน" เรนสะบัดมือขวาเรียกโต๊ะปรุงอาหารพับได้ออกมาจากแหวนมิติ เสียงโลหะกระทบพื้นดังขึ้นท่ามกลางเสียงหวีดหิวของพายุหิมะ เขารีบกางม่านพลังป้องกันเสียงและกลิ่นระดับกลางเพื่อไม่ให้กลิ่นอาหารไปยั่วยวนพวกมอนสเตอร์รอบนอกเข้ามาขัดจังหวะสำคัญ จากนั้นจึงหยิบวัตถุดิบชิ้นเอกที่เพิ่งแล่เก็บไว้จากชั้นก่อนหน้าออกมา ก้อนเนื้อ 'ซาลามันเดอร์แห่งภูเขาไฟน้ำแข็ง' เนื้อสีแดงสดที่มีเส้นใยกล้ามเนื้อแทรกด้วยไขมันอุ่นระอุ แผ่ไอความร้อนจางๆ ออกมาแม้จะอยู่ในอุณหภูมิติดลบ และที่ขาดไม่ได้คือ 'รากโสมวิญญาณร้อยปี' ที่ขุดได้จากซากปรักหักพังโบราณ สมุนไพรหายากที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและฟื้นฟูมานาอย่างฉับพลัน "ระบบ... ทำการเปิดใช้งานโหมดปรุงอาหารเฉพาะกิจ 'ซุปโสมตุ๋นซาลามันเดอร์พิฆาตความหนาว' ทันทีครับ!" [ติ๊ง! ยืนยันการใช้งานวัตถุดิบระดับหายาก: เนื้อซาลามันเดอร์อัคคี (เกรด A) + รากโสมวิญญาณร้อยปี (เกรด S) + น้ำแรบริสุทธิ์จากธารน้ำแข็งโบราณ] [เริ่มกระบวนการเร่งปฏิกิริยาความร้อนด้วยทักษะ 'หัตถ์พ่อครัวเทวะ' ระดับ 4] เรนไม่รอช้า เขาจุดไฟใส่เตาเวทมนตร์ที่เหลือพลังงานก้อนสุดท้าย หม้อดินเผาเคลือบอักขระกันความร้อนถูกวางลงบนเตา เสียงน้ำแรบริสุทธิ์เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรลอยฟุ้งตัดกับกลิ่นไอความเย็นยะเยือกของภายนอกทันที เขาสับเนื้อซาลามันเดอร์เป็นชิ้นพอดีคำด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกท่วงท่าราวกับศิลปินกำลังบรรเลงบทเพลง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "กลิ่นนี่มัน..." เซที่นอนพิงผนังก้อนหินอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยไร้ประกายกลับเบิกกว้างขึ้นเมื่อโมเลกุลของกลิ่นซุปเข้มข้นลอยมาแตะปลายจมูก สัญชาตญาณดิบของนักเวทผู้หิวโหยตลอดกาลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันทีโดยไม่ต้องพึ่งพาคาถาปลุกเสกใดๆ "อดใจรอสักครู่นะครับอาจารย์ ซุปนี้ต้องเคี่ยวให้ไขมันจากเนื้อซาลามันเดอร์ละลายผสานกับน้ำซุปโสมจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เพื่อให้โครงสร้างโมเลกุลของอาหารสามารถซึมซาบเข้าสู่เส้นประสาทเวทมนตร์ที่กำลังแข็งตัวของท่านได้โดยตรง" เรนอธิบายอย่างเป็นระบบ ขณะเดียวกันก็ใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงสีส้มอมแดงเริ่มเปล่งประกายเรืองรองออกมาจากหม้อดินเผา อุณหภูมิรอบตัวบริเวณซอกหินพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ไอความร้อนบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ละลายเกล็ดน้ำแข็งบนผนังหินจนหยดลงมาเป็นหยาดน้ำใส [ติ๊ง! การปรุงอาหารเสร็จสิ้นสมบูรณ์] [ท่านได้รับ 'ซุปโสมตุ๋นซาลามันเดอร์พิฆาตความหนาว' (ระดับตำนาน - ชั่วคราว)] [คุณสมบัติพิเศษ: เพิ่มอุณหภูมิร่างกาย +300% ต้านทานสถานะความเย็นจัดเป็นเวลา 2 ชั่วโมง และฟื้นฟูมานา 50 หน่วยต่อวินาที] เรนไม่รอช้ารีบตักซุปสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างระมัดระวัง เขานั่งลงข้างๆ เซร่า ประคองศีรษะของเธอขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะจ่อชามซุป1ร้อนๆ ไว้ที่ริมฝีปากที่แห้งผากของเธอ "ดื่มเข้าไปให้หมดครับอาจารย์ นี่คือคำสั่งในฐานะเชฟประจำตัวของท่านในเวลานี้" เซร่าไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะปฏิเสธ เมื่อความอุ่นซ่านของน้ำซุปแตะโดนริมฝีปาก รสชาติอันล้ำลึกกลมกล่อมและความเผ็ดร้อนละมุนของโสมก็พวยพุ่งเข้าสู่ช่องปากทันที ร่างกายที่เคยแข็งทื่อราวกับท่อนไม้เริ่มมีเลือดฝาดกลับมา รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้างรับไอความร้อนที่แผ่ซ่านจากกระเพาะอาหารขึ้นสู่สมอง "อะ... อร่อย... รสชาตินี้มัน..." เซร่าเบิกAตากว้างด้วยความตะลึงงัน มานาที่เคยแห้งเหือดกลับพุ่งพล่านทะยานขึ้นราวกับน้ำป่าไหลหลาก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทุกอณูขุมขนจนเธอเผลอส่งเสียงครางในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างลืมตัว "ฟู... ร่างกายข้า... ฟื้นคืนมาแล้ว..." เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีพลังกลับมาเป็นปกติ พร้อมกับแย่งชามซุปจากมือเรนมาซดต่ออย่างไร้ความสำรวม ลืมภาพลักษณ์อาจารย์สาวผู้เคร่งขรึมไปจนหมดสิ้น เรนยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ พลางคำนวณกำไรและต้นทุนในใจอย่างรวดเร็ว ถือว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า คุ้มยิ่งกว่าหุ้นกู้ดันเจี้ยนเสียอีก ทว่า... รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับต้องค้างเติ่ง เมื่อจู่ๆ พื้นถ้ำน้ำแข็งเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องลึกของความมืดมิด ไอความเย็นยะเยือกที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมพัดโหมกระหน่ำเข้ามาจนม่านพลังป้องกันแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ [คำเตือนระบบฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการตื่น 0f บอสลับประจำชั้นที่ 18: 'ราชันย์มังกรน้ำแข็งโบราณ - ฟรอสต์ฟาง' ระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดปัจจุบันเนื่องจากถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายมานาความร้อนระดับสูง!] ดวงตาสสีฟ้าใสขนาดมหเท่ารถบรรทุกคู่หนึ่งลืมตาขึ้นในความมืดมิด ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นประสาททุกชีวิตให้หยุดนิ่ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความตื่นเต้นไปกับร้านอาหารในดันเจี้ยนของเราด้วยกันนะครับ