ลวงโลก

“นั่นไม่ใช่เสียงของก้อง... ก้องตายไปแล้ว นีน่า!” เรย์ตวาดลั่น มือที่สั่นเทาของเขากำลูกบิดประตูไว้แน่น ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเท่ากับความเย็นที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เมื่อครู่สิ่งที่อยู่อีกฝั่งของบานไม้ไม่ใช่คน แต่มันคือเสียงที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นราวกับเสียงของคนที่เขาฝังดินไปกับมือเมื่อปีก่อน ในห้องพักที่มืดสลัว แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กของนีน่าส่องกระทบใบหน้าของเธอให้ดูซีดเผือดผิดปกติ เธอไม่ได้หันมามองเรย์ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งอยู่ที่บรรทัดโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์เร็วปรื๋อราวกับกำลังหนีความตาย “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งเปิด!” นีน่าตะคอกกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน “ถ้าแกเปิดตอนนี้ เราทั้งคู่จะถูกดึงเข้าสู่ระบบลูปนรกนั่นทันที เรย์... นายฟังฉันนะ แอดมินมันไม่ได้แค่ล่อเหยื่อ แต่มันกำลังดึง ‘ความทรงจำที่หายไป’ ของพวกเราออกมาใช้เป็นอาวุธ” เรย์ปล่อยมือจากลูกบิด เขาเดินตรงเข้าไปหากระชากไหล่หญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากัน “ความทรงจำเหรอ? งั้นอธิบายมาสิว่าทำไมเสียงของก้องถึงอยู่ในระบบของแอดมินได้? ทำไมรหัสที่แกเคยบอกว่าได้มาจากฐานข้อมูลลับของรัฐบาล ถึงมีลายเซ็นดิจิทัลของก้องซ่อนอยู่?” นีน่าชะงัก ลมหายใจของเธอขาดห้วง เธอพยายามเบี่ยงสายตาหนี แต่เรย์ไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอทำแบบนั้นอีกต่อไป เขาคว้าสมาร์ทโฟนของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดเข้ากลุ่มไลน์ที่ถูกตั้งค่า ‘ซ่อนแชท’ เอาไว้ “แกบอกว่าแกถูกแอดมินตามล่าเพราะแกเป็นแฮกเกอร์อิสระ แต่ในนี้...” เรย์เลื่อนนิ้วผ่านแชทประวัติศาสตร์ที่เขาเพิ่งค้นพบ “ข้อความพวกนี้... มันไม่ใช่การสนทนาระหว่างศัตรู แต่มันคือรายงานผลงาน นีน่า แกทำตามคำสั่งแอดมินมาตั้งแต่ก่อนจะเจอฉันที่สถานีรถไฟเสียอีกใช่ไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพัก บรรยากาศกดดันจนเรย์รู้สึกอึดอัดที่ปอด นีน่าค่อยๆ ปล่อยมือจากคีย์บอร์ด เธอยืดตัวตรง แววตาที่เคยดูหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทที่น่าขนลุก เธอไม่ได้แก้ตัว เธอเพียงแต่แค่นยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในตลอดระยะเวลาที่ร่วมชะตากรรมกันมา “นายสังเกตเห็นจนได้นะ เรย์... น่าทึ่งจริงๆ” นีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด “ความทรงจำของนายอาจจะพังไปบ้างจากเหตุการณ์วันนั้น แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าของนายยังคงแม่นยำเสมอ” “แกเป็นใครกันแน่?” เรย์ถอยกรูดหลังชนกำแพง มือคว้ามีดพกที่ซ่อนไว้ข้างเอวออกมาโดยสัญชาตญาณ “ฉันก็นีน่า... คนที่นายไว้ใจไง” เธอค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาช้าๆ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสาดกระทบเงาของเธอบนผนัง ให้ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่มีเขี้ยวยาว “แต่อดีตที่ฉันเล่าให้นายฟังน่ะ... มันเป็นเพียงบทละครที่แอดมินเขียนขึ้นเพื่อให้ฉันเข้าถึงตัวนายได้ง่ายขึ้น นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะยอมเสี่ยงชีวิตมาช่วยคนกระจอกที่ไม่มีอะไรเหลืออย่างนาย ถ้าไม่มีเหตุผลอะไรที่สำคัญกว่านั้น?” “แกหลอกฉัน...” เรย์เค้นเสียง “ทุกอย่างที่ผ่านมา... ความเป็นห่วง ความกลัว การเสียสละของแก... คือละครทั้งหมดเลยเหรอ?” “ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก” นีน่าหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว เธอเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเรย์อย่างแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความคุกคาม “ความรู้สึกที่ฉันมีให้นาย... มันคือสิ่งที่แอดมินสั่งให้ฉันสร้างขึ้นมา เพื่อให้นาย ‘เชื่อใจ’ จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องเชือด... และเวลาที่ว่าน่ะ คือวินาทีที่นายเปิดประตูบานนั้น” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของเรย์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้อง เป็นข้อความจากแอดมินที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของทุกคน—รวมถึงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะของนีน่า *[แอดมิน]: ภารกิจที่ 40 สิ้นสุดลงแล้ว ‘นีน่า’ ทำได้ดีมากที่พาเหยื่อมาถึงจุดนัดพบ... ถึงเวลาที่เรย์จะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำกับก้องจริงๆ เสียที* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น เขาสบตากับนีน่าที่กำลังหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากใต้โต๊ะ ปลายกระบอกปืนจ่อตรงมาที่หน้าอกของเขาอย่างแม่นยำ “ก้องไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุที่นายก่อหรอกนะเรย์” นีน่ากระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนราวกับเข็มพิษที่ปักลงกลางใจ “แต่เขากลายเป็น ‘ชิ้นส่วน’ ของระบบนี้ไปแล้ว... และตอนนี้ นายกำลังจะได้ไปเจอเขาในฐานะ ‘ชิ้นส่วนใหม่’ ของเรา” เสียงกลอนประตูห้องพักถูกกระชากออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับเงาร่างในชุดฮู้ดสีดำสนิทที่พุ่งทะลุเข้ามาในห้องด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! เรย์หันขวับไปมอง ร่างนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีขาวเรียบเนียนเผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคยที่สุด... ดวงตาที่เขาเคยเห็นก่อนที่มันจะปิดลงอย่างถาวรในคืนที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น ก้อง... ยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับมีดทำครัวที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง! ด้วยความรักและมิตรภาพที่ "แมวดำใต้แสงจันทร์" มอบให้ หวังว่าตอนนี้นะคะจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงนะคะ