ปมในใจ

"นายไม่ได้กำลังสารภาพบาปเพื่อไถ่โทษให้ตัวเองหรอกนะเรย์... แต่นายกำลังทำลายทุกคนในกลุ่มนี้ด้วยการเอา 'ความจริง' ที่ไม่มีใครอยากรับรู้มาวางไว้บนโต๊ะอาหารต่างหาก" นีน่าเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงนิ้วเรียวยาวของเธอเคาะลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าสลัว แสงนั้นสะท้อนเข้ากับดวงตาที่วูบไหวของเรย์—เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนคนใกล้พังทลายลงทุกขณะ เรย์ไม่ได้ตอบโต้ เขานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเก่าๆ ในห้องพักที่อบอวลด้วยกลิ่นอับของกาลเวลา แสงจากหน้าจอกลุ่มไลน์ ‘ทวงตาย’ เด้งข้อความรัวจนเสียงแจ้งเตือนกลายเป็นเสียงกลองรบที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง *แอดมิน: เหลือเวลาอีก 60 นาทีก่อนที่ทุกคนจะได้รับ ‘ของขวัญ’ ชิ้นสุดท้าย... เรย์ สารภาพออกมาสิ ว่านายฆ่าใครในคืนนั้น?* "มันไม่ใช่เหตุบังเอิญ" เรย์พึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่าเหมือนเศษแก้วที่ถูกบดขยี้ "ตอนนั้น... ฝนตกหนักมาก เพื่อนของฉัน—ภูมิ—เขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุรถคว่ำอย่างที่ทุกคนเข้าใจ" นีน่าวางโทรศัพท์ลง เธอขยับเข้าไปใกล้เรย์จนได้กลิ่นไอความเย็นจากตัวเขา "นายหมายความว่ายังไง" "ฉันเป็นคนดึงพวงมาลัย" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่อาจกลั้น "ในวินาทีที่แสงไฟจากรถบรรทุกสาดเข้ามา... ฉันไม่ได้หักหลบเพื่อรักษาชีวิตเราทั้งคู่ แต่มือฉันมันขยับไปเอง สัญชาตญาณความเห็นแก่ตัวมันสั่งให้ฉันเอาฝั่งคนขับของภูมิเข้าปะทะแทน ฉัน... ฉันทำให้เพื่อนสนิทที่สุดต้องตายเพื่อให้ตัวเองรอด" บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงไปอีก นีน่าชะงัก เธอไม่ได้ตกใจเหมือนที่เรย์คาดหวัง แต่เธอกลับยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์เย็นวาบ "นายไม่ได้สารภาพเพราะสำนึกผิดจริงๆ หรอกใช่ไหม" นีน่าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับเพิ่งมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของคนตรงหน้า "นายสารภาพเพื่อที่จะบอกแอดมินว่า 'ฉันยอมแลก' ทุกอย่างแล้ว เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการของกลุ่มไลน์นี้ นายกำลังจะทรยศพวกเราทุกคน เพื่อให้ตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ใช่ไหม?" "ฉัน... ฉันแค่อยากจบเรื่องนี้!" เรย์คำรามลั่น ขว้างมือถือลงบนโต๊ะจนหน้าจอแตกละเอียด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากมือถือเครื่องเดิม แม้หน้าจอจะแตกจนแทบมองไม่เห็น แต่ข้อความนั้นกลับแสดงผลชัดเจนบนผนังห้องผ่านเงาสะท้อนของแสงไฟภายนอก *แอดมิน: น่าประทับใจมากเรย์... แต่สิ่งที่นายทำน่ะ มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ ‘ภูมิ’ ทำในคืนนั้น... นายเข้าใจผิดไปถนัดเลย ว่าใครกันแน่ที่ดึงพวงมาลัยในคืนนั้น* เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา สิ่งที่เห็นในแชททำให้ลมหายใจเขาสะดุดกึก มันไม่ใช่ข้อความด่าทอ แต่มันคือรูปถ่ายจากกล้องหน้ารถที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในภาพนั้น มือของภูมิไม่ได้อยู่ที่พวงมาลัย... แต่เป็นมือของใครอีกคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง! "ไม่ใช่แค่เราสองคน..." เรย์พึมพำด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ขณะนั้นเอง ประตูห้องพักที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกเคาะเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่จะเปิดออกด้วยตัวมันเอง ในความมืดมิดของโถงทางเดิน ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งที่สวมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปหัวกะโหลกที่ดูคุ้นตาจนแทบหยุดหายใจ "ยินดีที่ได้พบกันนะ... เรย์" เสียงที่ลอดผ่านหน้ากากออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน "ถึงเวลาที่นายต้องชดใช้ในสิ่งที่นาย 'ไม่ได้' ทำด้วยตัวเองแล้ว" แมวดำใต้แสงจันทร์หวังว่าตอนที่ 41 นี้จะทำให้คุณผู้อ่านใจเต้นรัวไปพร้อมกับปริศนาที่ขมวดปมแน่นขึ้นเรื่อยๆ นะคะ