เงื่อนงำในมือถือ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ข้อมูลทั้งหมดถูกลบหายไปตลอดกาล" นีน่าเอ่ยเสียงต่ำ มือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทขยับผ่านคีย์บอร์ดเสมือนบนจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาเรียวคมของเธอ เธอไม่ได้เงยหน้ามองเรย์ที่ยืนตัวเกร็งอยู่ข้างหลัง แต่เขารู้ดีว่าน้ำเสียงที่นิ่งเรียบนั้นกำลังปกปิดอาการสั่นไหวของปลายนิ้ว เรย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของความตายที่จางหายไปจากซากมือถือของเหยื่อรายล่าสุด 'ไอ้กร' ยังคงอบอวลอยู่ในห้องที่มืดสนิทนี้ มันเป็นกลิ่นของโลหะสนิมปนกับความเย็นเฉียบของไนโตรเจนเหลวที่นีน่าใช้เพื่อหยุดการทำงานของระบบทำลายตัวเองในเครื่อง "มันไม่ใช่แค่แอปฯ ทั่วไปแล้วนะนีน่า..." เรย์พึมพำ สายตาสอดส่องไปรอบห้องที่ดูเหมือนห้องเก็บของไร้ผู้คน แต่มันกลับเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดทุกจุด "เรากำลังงัดข้อกับพระเจ้าหรือกับปีศาจกันแน่" นีน่าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช "พระเจ้าที่ไหนกันล่ะคะเรย์? ก็แค่พวกโรคจิตที่สนุกกับการเห็นคนอื่นพังทลายด้วยมือถือของตัวเอง... แต่ก็นั่นแหละ เครื่องนี้มันแปลก มันไม่ได้เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์ไลน์ทั่วไป มันเชื่อมกับ 'บางอย่าง' ที่ลึกกว่านั้น" หน้าจอตรงหน้าเริ่มรันแถบสถานะการถอดรหัส ข้อมูลที่กระจัดกระจายเริ่มรวมตัวกันเป็นไฟล์รูปภาพและบันทึกเสียง แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับหยุดหายใจ คือภาพที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนจอ มันไม่ใช่รูปภาพเหยื่อคนอื่น แต่มันคือภาพของเรย์เอง... ภาพที่เขาแอบถ่ายตัวเองเมื่อสามปีก่อน ตอนที่เขายืนอยู่หน้าห้องพักของเพื่อนสนิทที่เพิ่งฆ่าตัวตายไป "นี่มัน... อะไรกัน" เรย์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "รหัสผ่านไม่ได้มีไว้เพื่อล็อกไฟล์นะคะ แต่มันมีไว้เพื่อ 'ดึงดูด' ความสนใจของคนที่พยายามจะเข้ามาดู" นีน่าหยุดมือทันที เธอหันกลับมามองเรย์ด้วยสายตาที่เขาอ่านไม่ออก "เครื่องนี้ไม่ได้มีไว้ทวงตาย แต่มันมีไว้ 'สังเกตการณ์' เรา... ทุกคนในกลุ่มนี้ถูกจับตามองมานานกว่าที่เราคิด" ในจังหวะที่ความเงียบงันกัดกินหัวใจ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเรย์ก็ดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงจากกลุ่มไลน์ แต่เป็นเสียงเรียกเข้าวิดีโอคอลที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ มีเพียงหน้ากากสีขาวประหลาดที่ปรากฏบนหน้าจอแทนใบหน้าคนโทร นีน่ามองมันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจ แต่กลับดูเหมือนคนที่เฝ้ารอคอยสิ่งนี้มานาน เธอหันไปกดปุ่มรับสายด้วยปลายนิ้วที่มั่นคง "สวัสดีค่ะ แอดมิน" นีน่าเอ่ยทักทายราวกับคุยกับคนรู้จักที่คุ้นเคย หน้าจอของนีน่าพลันเปลี่ยนเป็นภาพสดจากกล้องวงจรปิดในห้องที่พวกเขายืนอยู่ แต่สิ่งที่น่าขนลุกคือ ภาพนั้นไม่ใช่ภาพของพวกเขาในปัจจุบัน แต่มันคือภาพของพวกเขาทั้งสองคนเมื่อห้านาทีที่แล้ว... กำลังยืนอยู่ในท่าเดิม เป๊ะทุกอากัปกิริยา "เรย์... อย่าหันหลังกลับไป" นีน่ากระซิบ เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า เรย์ไม่ฟังคำเตือน เขารู้สึกถึงความเย็นวาบที่หลังคอ ลมหายใจอุ่นๆ รดลงมาที่ต้นหู พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว "เล่นสนุกกันพอหรือยัง... เรย์? ของเล่นชิ้นนี้พังไปแล้วนะ ถึงเวลาต้องทิ้งลงถังขยะสักที" เงาสีดำในมุมมืดค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นชายสวมหน้ากากที่ไม่ได้มีแค่หนึ่ง แต่เป็นสี่คนที่ยืนล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทาง พร้อมกับมือถือในมือของทุกคนที่สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความเดียวกันบนหน้าจอที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันจนแสงสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง: **[ยินดีด้วย คุณได้รับสิทธิ์เป็นเหยื่อรายถัดไปในตอนที่ 43]** ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความระทึกในครั้งนี้นะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์สัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ