ความตายที่คุ้นเคย

"นีน่า... นี่เธอทำอะไรลงไป?" เสียงของเรย์แหบพร่า สั่นระริกจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงสว่างวาบด้วยข้อความที่นีน่าเพิ่งส่งออกไป กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากศพที่นอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า แต่มันอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับว่าห้องแคบๆ แห่งนี้กำลังสูบเอาออกซิเจนออกไปจนหมดสิ้น นีน่าไม่ได้หันมามอง เขาเห็นเพียงแผ่นหลังที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอ เส้นผมสีเข้มปรกใบหน้าทำให้เขาเดาอารมณ์ไม่ได้เลยสักนิด เธอทิ้งโทรศัพท์ลงบนพื้นราวกับมันเป็นของร้อน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าพิงกำแพง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อรอรับผลกระทบจากข้อความนั่น "ฉันไม่มีทางเลือก เรย์" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของชายหนุ่ม "ถ้าเขาไม่ตาย... เราทั้งคู่ก็ต้องตาย และที่สำคัญกว่านั้น... เกมนี้จะไม่มีวันจบลง" "นั่นคือชีวิตคนนะ!" เรย์ตวาด มือของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกผิดที่เขามีปมมาตลอดชีวิตกำลังถาโถมกลับมาอีกครั้ง ราวกับภาพหลอนของเพื่อนที่ตายไปในอดีตกำลังซ้อนทับกับร่างไร้วิญญาณของตัวประกันที่นีน่าเพิ่งสังหาร "เราไม่ใช่ศาลเตี้ย เราไม่ใช่ฆาตกร!" "เราคือเบี้ย" นีน่าหันมามองเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความหวังที่เขาเคยเห็น "แอดมินไม่ได้ต้องการแค่ให้เราเล่นเกม แต่มันต้องการให้เรา 'กลายเป็นมัน' ต่างหากล่ะ" *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน 'ทวงตาย' ดังขึ้นพร้อมกันราวกับจังหวะเคาะโลงศพ ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว เรย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ ข้อความจากแอดมินปรากฏขึ้นเป็นแถบสีแดงฉานตัดกับพื้นหลังสีดำมืด [แอดมิน: ยอดเยี่ยมมาก นีน่า ฉันภูมิใจในตัวเธอจริงๆ] [แอดมิน: กฎข้อที่ 10: ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการรับใช้] [แอดมิน: จงดูสิ่งที่เธอทำลงไปให้ดีๆ] ทันใดนั้น หน้าจอของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นกล้องวงจรปิดที่ถ่ายทอดสดจากห้องพักฟื้นที่ไหนสักแห่ง ภาพที่ปรากฏทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ ร่างของตัวประกันที่นีน่าเพิ่งยืนยันว่าเสียชีวิตไปแล้วกำลังขยับนิ้วมือเบาๆ ก่อนที่ดวงตาที่เคยไร้แววจะลืมโพลงขึ้น นั่นไม่ใช่แววตาของมนุษย์ แต่มันคือสีแดงก่ำราวกับถ่านที่ติดไฟอยู่ใต้เถ้าถ่าน ผิวหนังที่เคยซีดเผือดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำผิดธรรมชาติ ร่างกายนั้นลุกขึ้นนั่งอย่างแข็งทื่อเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกดึงด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น มันหันมามองกล้องราวกับรู้ว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่ แล้วฉีกยิ้มกว้างจนมุมปากแทบฉีกถึงใบหู "มัน... มันเกิดอะไรขึ้น" เรย์ก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับชั้นหนังสือ "นีน่า! เธอฆ่าเขาแล้วนี่! ทำไมเขาถึง..." "นั่นไม่ใช่เขาแล้ว" นีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ขาของเธอจะอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ เธอมองผ่านหน้าจอเข้าไปในดวงตาปีศาจของศพที่ฟื้นคืนชีพ "แอดมินไม่ได้สนใจชีวิตใคร มันแค่อยากได้ 'ร่าง' ไปเป็นเครื่องมือ... การที่เราฆ่าคนในเกมนี้ ไม่ใช่แค่การกำจัดศัตรู แต่มันคือการเพิ่มกองทัพให้แอดมิน" ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะแคบลงกว่าเดิม แสงจากหน้าจอที่ส่องใบหน้าของทั้งสองคนทำให้ดูราวกับคนทั้งคู่กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความบ้าคลั่ง เรย์มองดูข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาในกลุ่มไลน์ [แอดมิน: มอบภารกิจพิเศษ: ไปรับ 'พนักงานใหม่' ของฉันที่โรงพยาบาลเขต 4 หากทำสำเร็จ ฉันจะลดเวลาในภารกิจต่อไปของพวกเธอลง 2 ชั่วโมง] นีน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความลังเลหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เธอมองเรย์ด้วยสายตาที่เขาอ่านไม่ออก "ไปกันเถอะเรย์ ถ้าเราไม่ไปรับมันตอนนี้... มันอาจจะมาหาเราที่นี่แทน" เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เขากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่กว้างใหญ่กว่าเดิมโดยที่ไม่มีทางหนี และสิ่งที่น่ากลัวกว่าการตาย คือการได้เห็นคนที่เขารู้จักกลับมาในสภาพที่เขามิอาจให้อภัยตัวเองได้ตลอดกาล ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าออกจากห้อง ประตูบานคู่เบื้องหน้ากลับถูกเคาะเบาๆ สามครั้ง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... จังหวะการเคาะที่คุ้นเคยเสียจนเรย์ต้องชะงักกึก มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เพื่อนเก่าของเขาที่ตายไปเคยใช้เคาะประตูเรียกเขาก่อนที่จะเสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนั้น ร่างในเงามืดหลังประตูค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เสียงแหบพร่าที่เรย์ไม่อยากได้ยินที่สุดในชีวิตดังลอดออกมาจากรอยแยกของประตู "เปิดประตูสิเรย์... แอดมินบอกว่าให้มารับพวกนายไป... ร่วมทีม" ขอบคุณที่ติดตามร่วมผจญภัยในความมืดมิดกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ