พิธีกรรม

"ถ้ามึงจะขาสั่นขนาดนั้น ก็รีบไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้เลยดีกว่าเรย์ ก่อนที่พวกเราจะกลายเป็นศพเฝ้าสุสานเสียเอง" เสียงกระซิบของนีน่าแหบพร่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าไอหมอกที่เกาะอยู่ตามแผ่นป้ายหลุมศพหินอ่อน เธอไม่ได้หันมามองคนข้างกาย สายตาของเธอจดจ้องเพียงหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะในความมืดมิด ท่ามกลางความเงียบสงัดของสุสานเก่าแก่ย่านชานเมืองที่ไร้ซึ่งสรรพเสียงของสิ่งมีชีวิต เรย์หยุดฝีเท้าลง ลมหายใจของเขาหอบถี่จนได้ยินเสียงแว่วในอก มือที่ถือไฟฉายสั่นเทาจนแสงสีขาวนวลแกว่งไกวไปมา กระทบเข้ากับรูปปั้นนางฟ้าหักบิ่นที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดูราวกับว่าเธอกำลังใช้ดวงตาที่ว่างเปล่านั่นจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยความสมเพช "ผมไม่ได้กลัว" เรย์ตอบเสียงเรียบ แม้ในใจจะสั่นคลอนราวกับใบไม้ที่ใกล้จะร่วงหล่น "ผมแค่... นึกถึงตอนที่พวกเราอยู่โรงเรียน วันนั้นมันก็มืดแบบนี้ แต่มันไม่เงียบขนาดนี้" "เพราะความตายในความทรงจำกับความตายที่รออยู่ตรงหน้ามันต่างกันไงคะ" นีน่าแค่นยิ้มมุมปาก เธอก้าวเท้าเหยียบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดัง 'เปาะ' ราวกับเสียงกระดูกหักกลางความเงียบ "ดูในกลุ่มไลน์สิ แอดมินเริ่มนับถอยหลังแล้ว อีกสามนาทีจะตีสาม ภารกิจ 'ฝังความแค้น' จะเริ่มต้นขึ้น ใครที่มาไม่ถึงจุดหมาย... ก็เตรียมลบชื่อออกจากทะเบียนบ้านได้เลย" หน้าจอโทรศัพท์ของเรย์สั่นเตือนรัวเร็ว ข้อความจากกลุ่มไลน์ [ทวงตาย] เด้งขึ้นมาทีละบรรทัดด้วยสีแดงฉาน *แอดมิน: ทุกคนอยู่ที่นั่นใช่ไหม?* *แอดมิน: ความผิดบาปของพวกแกต้องการ 'ดิน' กลบฝัง* *แอดมิน: เรย์... นายคงจำได้ดีว่าเสียงขุดดินในคืนนั้นมันฟังดูเป็นอย่างไร* เรย์ตัวชาวาบ เขารีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน ความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจมาตลอดหลายปีพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินจ้ำพรวดไปข้างหน้าโดยไม่สนใจว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้หนาทึบ "หยุดก่อน!" นีน่าคว้าแขนเขาไว้ แรงบีบของเธอหนักแน่นและรุนแรง "ดูที่พื้นสิ" เรย์ก้มลงมอง ตามเส้นทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่หลุมศพหมายเลข 404 ซึ่งเป็นจุดหมายในภารกิจนี้ มีรอยเท้าเปียกชื้นประทับอยู่ มันไม่ใช่รอยเท้ามนุษย์ แต่มันคือรอยลากยาวของสิ่งที่หนักและลื่นไหล เหมือนกับมีบางอย่างกำลังถูกลากจูงมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน "เหมือนมีใครมาก่อนเรา" เรย์พึมพำ "ไม่ใช่ใคร... แต่มันคืออะไรต่างหาก" นีน่าชักมีดพกขนาดเล็กออกมาจากซองใต้เสื้อแจ็คเก็ต เธอกระชับมันไว้มั่น "เรย์ ฟังนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องห่วงฉัน วิ่งไปที่หลุม 404 ให้ถึงตัวของคนที่ถูกฝังไว้ข้างในนั้น แตะมันซะ... นั่นคือกุญแจเดียวที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากลูปนี้" "แล้วเธอละ?" "ฉันมีวิธีของฉัน" นีน่ากล่าวด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว ทว่าในแววตานั้นเรย์กลับเห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่เพียงชั่วครู่ ทั้งคู่ก้าวเดินต่อไป ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นสาบของซากสิ่งมีชีวิตที่เน่าเปื่อยโชยมาตามลม นาฬิกาในข้อมือของเรย์บอกเวลา 02:59 น. ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากใต้ผืนดิน มันไม่ใช่เสียงลมพัด แต่มันคือเสียง 'เคาะ' จากด้านล่าง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... จังหวะมันสม่ำเสมอเหมือนการเรียกร้องให้ใครสักคนเปิดประตูต้อนรับ "เรย์... นีน่า..." เสียงนั้นไม่ได้มาจากพื้นดิน แต่มันดังมาจากลำโพงโทรศัพท์ของทั้งคู่พร้อมกัน เสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก... เสียงของเพื่อนที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน "มึงมาสายไปหน่อยนะ" เรย์ชะงักกึก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปมองที่หลุมศพ 404 ร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ร่างนั้นหันหลังให้พวกเขา แผ่นหลังที่คุ้นเคย เสื้อนักเรียนตัวเดิมที่มีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ นีน่าหน้าซีดเผือด เธอถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้ แฮกเกอร์ทุกคนบอกฉันว่าระบบนี้มันแค่โปรแกรมปั่นประสาท แต่นี่มัน..." ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... ทีละนิด จนกระทั่งเผยให้เห็นใบหน้าที่เน่าเฟะจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ดวงตาที่ควรจะบอดสนิทกลับมีเพียงความมืดมิดที่ไหลรินออกมาดั่งน้ำหมึกดำขลับ "กฎข้อที่หนึ่งของการทวงตาย" ร่างนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่า ขณะที่นิ้วมือที่เหลือเพียงกระดูกชี้มาที่เรย์ "คนที่ทำผิด ต้องเป็นคนลงมือฝังคนที่ตัวเองฆ่าด้วยมือของตัวเอง" แอดมินส่งข้อความสุดท้ายเข้ามาในกลุ่มไลน์ด้วยตัวอักษรสีดำสนิทที่ดูกลืนไปกับพื้นหลัง *แอดมิน: เริ่มการขุด... ก่อนที่ฉันจะขุดหัวใจของพวกแกออกมาแทน* เรย์ทรุดเข่าลงกับพื้น จอบเก่าๆ ที่วางอยู่ข้างหลุมศพสั่นไหวราวกับมีชีวิต เขาไม่ได้ขยับตัว แต่เขากลับเห็นภาพตัวเองในอดีตซ้อนทับขึ้นมาอย่างแจ่มชัด ในมือของเขาตอนนี้ไม่ได้มีแค่จอบ แต่มันมีรอยเลือดของเพื่อนรักเปรอะเปื้อนอยู่จริงๆ นีน่าพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้ "เรย์! ตั้งสติ! นั่นไม่ใช่ผี นั่นคือภาพหลอนที่มันฉายผ่านเลนส์ในดวงตาเรา! อย่าไปเชื่อสิ่งที่มันพยายามยัดเยียดให้!" แต่ในจังหวะที่นีน่ากำลังจะดึงเขาลุกขึ้น เสียงหัวเราะที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกก็ดังก้องไปทั่วสุสาน พร้อมกับกลุ่มควันสีดำที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากหลุม 404 ร่างของเพื่อนคนนั้นขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์ในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงของแข็งเย็นเฉียบที่ถูกยัดใส่มือ... มันคือมีดเล่มเดียวกับที่นีน่าพกไว้ แต่มันกลับอาบไปด้วยเลือดสดๆ ที่ยังอุ่นอยู่ นีน่าปล่อยมือจากเขา ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาหายไปเหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปนไปด้วยความสมเพช "ฉันขอโทษนะเรย์" นีน่าเอ่ยเบาๆ ก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเข้ากลุ่มไลน์ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา "ภารกิจเสร็จสิ้น... แอดมินคะ ฉันจัดการตัวประกันให้เรียบร้อยแล้ว" แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามปริศนาความตายนี้ไปพร้อมกับพวกเขานะคะ