รอยร้าวในกำแพง

"นีน่า... ฉันไม่ได้เป็นบ้าไปใช่ไหม?" เสียงของเรย์แหบพร่าในลำคอ เขาไม่ได้หันไปมองคู่สนทนาที่กำลังพิมพ์รัวอยู่บนคีย์บอร์ดในมุมมืดของห้องนั่งเล่น สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่รอยร้าวบนผนังปูนเปลือย—รอยแยกที่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ความเสื่อมสภาพของบ้าน แต่มันขยับเขยื้อนราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดความมืดออกมาจากเบื้องหลัง "ถ้าคุณหมายถึงไอ้รอยแตกที่กำลังคายกลิ่นเหม็นอับนั่นออกมา ก็ไม่ค่ะ" นีน่าตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ แสงสีฟ้าจากโน้ตบุ๊กสะท้อนใบหน้าเรียบเฉยของเธอให้ดูซีดเซียวราวกับศพ "เรย์ คุณบอกเองว่าบ้านหลังนี้เป็นมรดกจากคุณอาที่หายตัวไป แต่ทำไมคุณถึงไม่เคยสังเกตเลยล่ะคะว่า แผนผังโครงสร้างบ้านที่ฉันเจาะผ่านผังเมือง มันมีห้องว่างที่ไม่มีประตูทางเข้าอยู่ตรงหลังกำแพงที่คุณยืนจ้องอยู่นั่นพอดี" เรย์ไม่ตอบ เขาขยับตัวเข้าใกล้รอยร้าวนั้นมากขึ้น กลิ่นอายความเย็นเยียบประหลาดพุ่งปะทะจมูก กลิ่นของฝุ่นที่สะสมมาหลายสิบปีผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ที่ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบเริ่มย้อนกลับมา—ใบหน้าของเพื่อนที่จ้องมองมาด้วยความหวาดกลัวก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง เขาตัดสินใจคว้าด้ามค้อนเหล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วฟาดลงไปที่รอยร้าวนั้นเต็มแรง *เปรี้ยง!* เศษปูนร่วงกราวลงมาพร้อมกับเสียงอากาศที่ถูกดูดเข้าไปภายในช่องว่างนั้น เรย์ชะงักหายใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังกำแพง มันไม่ใช่แค่พื้นที่ว่าง แต่มันคือทางเดินมืดมิดที่ปูด้วยแผ่นไม้เก่าคร่ำคร่า และที่ปลายสุดของทางเดินนั้น มีแสงไฟกะพริบจากหน้าจอสมาร์ทโฟนหลายสิบเครื่องที่วางกองไว้บนโต๊ะทำงานเก่าๆ ราวกับรังของแมลง "พระเจ้า..." เรย์พึมพำขณะก้าวเท้าเข้าไปในช่องลับนั้น "นีน่า มาดูนี่สิ" นีน่าทิ้งงานตรงหน้าทันที เธอเดินตามเข้ามาในความมืด ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันเมื่อแสงไฟจากมือถือของพวกเขาฉายไปที่ผนังห้องลับแห่งนั้น มันไม่ได้เป็นปูนเปลือยเหมือนด้านนอก แต่มันถูกแปะไว้ด้วยภาพถ่ายนับร้อย... ภาพถ่ายของเรย์ในทุกๆ วันที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ ตั้งแต่ภาพที่เขากำลังนอนหลับ ภาพที่เขากำลังร้องไห้ในห้องครัว ไปจนถึงภาพที่เขากำลังถือโทรศัพท์มือถือเครื่องที่มี 'กลุ่มไลน์ทวงตาย' ติดตั้งอยู่ "แอดมิน... มันอยู่ในบ้านของคุณเรย์มาตลอด" เสียงของนีน่าสั่นเครือเป็นครั้งแรก เธอหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมา "ไม่ใช่แค่ในแอพ แต่มันคือการสังเกตการณ์แบบ Real-time" เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น เขาเดินไปที่โต๊ะไม้ตัวนั้น มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่งขึ้นมา หน้าจอมันเปิดค้างไว้ที่แชทกลุ่มไลน์ 'ทวงตาย' ข้อความล่าสุดในกลุ่มเด้งขึ้นมาในวินาทีนั้น—ข้อความที่ไม่มีใครในกลุ่มพิมพ์ แต่รหัสของมันแสดงชื่อผู้ส่งว่า [แอดมิน] *‘เกมซ่อนแอบสนุกไหมครับเรย์? แต่ดูเหมือนคุณจะพบของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้เร็วกว่าที่คิดนะ’* เรย์เบิกตากว้าง เขารีบกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องลับนั้น ทันใดนั้นเขาก็เห็นวัตถุบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... มันคือเสื้อผ้าชุดที่เขาสวมในวันที่เพื่อนของเขาเสียชีวิต กองอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในมุมมืด มีคราบเลือดจางๆ ที่ยังคงทิ้งรอยไว้ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน "นีน่า... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" เรย์ตะโกนพลางดึงมือนีน่า แต่ทว่า... ประตูลับที่เขาเพิ่งพังเข้ามา กลับปิดลงอย่างแรงด้วยกลไกที่มองไม่เห็น! ไฟในห้องลับกะพริบถี่ๆ จนแทบจะดับสนิท และในวินาทีที่แสงจันทร์ลอดผ่านรอยแตกของกำแพงเข้ามาตกกระทบที่มุมห้อง เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังเก้าอี้ตัวนั้น มันเป็นร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำสนิทที่เขาคุ้นตาดีในรูปโปรไฟล์ของแอดมิน ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่วาดผ่านหน้ากากสีขาวโพลน ก่อนที่เสียงกระซิบแหบแห้งจะดังขึ้นข้างหูของเรย์ "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของห้องตัวจริงไม่ได้จากไปไหนหรอกนะ เพราะเขาก็คือส่วนหนึ่งของกำแพงนี้มาตลอดไงล่ะ" แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับเรย์และนีน่านะคะ