เสียงปริศนา

“หยุดมือเดี๋ยวนี้เรย์! ถ้านายกดฟังไฟล์นั่นอีกรอบ ระบบป้องกันของแอดมินจะตรวจจับตำแหน่ง IP เราได้ทันทีนะ!” เสียงของนีน่าตวาดลั่นห้องทำงานแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟค้างคืนและไอเย็นจากคอมพิวเตอร์หลายเครื่อง เรย์ไม่สนใจคำเตือนนั้น นิ้วเรียวยาวของเขาสั่นระริกขณะวางนิ้วชี้บนปุ่ม 'Play' ของไฟล์เสียงนามสกุลประหลาด .crypt ที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์ทวงตายเมื่อห้านาทีก่อน “นีน่า... ฉันได้ยินเสียงมัน” เรย์พึมพำ ดวงตาที่บวมช้ำจากการอดนอนจ้องเขม็งไปที่เส้นกราฟคลื่นเสียงบนหน้าจอ “ไม่ใช่แค่เสียงขู่ หรือเสียงคลื่นวิทยุรบกวน แต่มันคือเสียง... เสียงของคนที่ตายไปแล้ว” บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามในอก เรย์กดปุ่มเล่นไฟล์นั้น เสียงหวีดหวิวแหลมสูงพุ่งทะลุหูฟังออกมา ราวกับมีคนใช้เล็บกรีดลงบนแผ่นกระดานดำ เขาขมวดคิ้วแน่น พยายามดึงสมาธิจากเสียงรบกวนที่คอยกัดกินประสาทสัมผัสไปโฟกัสที่ความถี่ต่ำที่ซ่อนอยู่ใต้เสียงครวญครางนั้น เขารู้ดีว่าความผิดพลาดในอดีตที่ปล่อยให้เพื่อนต้องจบชีวิตลงกลางกองเพลิงยังคงตามหลอกหลอน และเสียงที่อยู่ในไฟล์นี้... มันเหมือนกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเพื่อนเขาในนาทีสุดท้ายไม่มีผิดเพี้ยน “ถอดรหัสความถี่ต่ำนั่นออกซะ” เรย์สั่งเสียงแหบพร่า “นีน่า เธอเป็นแฮกเกอร์นะ ไม่ใช่คนขี้ขลาด” นีน่ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอขยับตัวเข้ามาใกล้หน้าจอ นิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว กราฟเสียงที่ยุ่งเหยิงค่อยๆ ถูกแยกชั้นออกทีละเลเยอร์ จนกระทั่งเสียงหวีดหวิวเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงเคาะเบาๆ และเสียงลมหายใจที่แหบแห้ง “นั่นมันอะไรน่ะ...” นีน่าอุทานเบาๆ เมื่อเห็นรูปแบบคลื่นเสียงใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนจอ มันไม่ได้เป็นแค่เสียงทั่วไป แต่มันคือ ‘รหัสมอร์ส’ ที่ถูกฝังอยู่ในเสียงรบกวน เรย์รีบคว้ากระดาษปากกามาจดรหัสที่เห็นบนหน้าจอ *ดึด... ดึด... ดึด... ยาว... ยาว... ยาว...* “มันคือพิกัด” เรย์กัดฟันกรอด “มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำเชื้อเชิญ แอดมินกำลังบอกตำแหน่งของมันให้เราไปหา” “อย่าไปนะเรย์!” นีน่าคว้าแขนเขาไว้ แรงบีบของเธอสั่นสะท้าน “นั่นมันกับดักชัดๆ นายไม่เห็นเหรอว่าที่ผ่านมาใครที่ตามรอยมันไปไม่เคยมีใครได้กลับมาเลย แล้วไอ้เสียงนั่น... นายแน่ใจได้ไงว่ามันคือคนจริงๆ ไม่ใช่ไฟล์เสียงสังเคราะห์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปั่นหัวนายโดยเฉพาะ?” เรย์หันไปมองคู่คิดของเขา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวกลับมีความแข็งกร้าวขึ้นอย่างประหลาด “ถ้านี่คือกับดัก... งั้นฉันก็เป็นเหยื่อที่เดินเข้าหาความตายด้วยตัวเองมาตลอด และถ้าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่หลังหน้ากากนั่น” เขาลุกขึ้นพรวดพราด คว้าแจ็คเก็ตตัวเก่งมาสวม ก่อนจะหยุดชะงักที่หน้าประตูเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ 'ทวงตาย' ดังขึ้นพร้อมกันจากมือถือของทั้งคู่ เรย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความใหม่จาก 'แอดมิน' ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ: *[ยินดีด้วยที่แก้โจทย์แรกได้... แต่ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ เรย์ ลองหันไปมองในกระจกข้างหลังนายดูสิ ว่าสิ่งที่นายเห็น... ใช่สิ่งที่นายกลัวที่สุดหรือเปล่า]* เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้อง ความมืดในห้องบีบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ในเงาสะท้อนกระจกนั้น... นอกจากภาพของเขากับนีน่าแล้ว เขากลับเห็นเงามืดของใครบางคนยืนอยู่หลังนีน่า! เงานั้นไม่ได้ขยับตัว แต่มันกำลังยกมือขึ้นช้าๆ แล้วทำท่า 'จุ๊ปาก' ใส่เขาในกระจก ขณะที่มือถือในมือของนีน่าสั่นสะเทือนรุนแรงพร้อมข้อความเด้งขึ้นมาใหม่ว่า: *[ข้างหลังเธอ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะ]* แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่คาดไม่ถึงในค่ำคืนนี้กับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ