เหยื่อรายที่สิบ

“ถ้ามึงจะเอาแต่โทษคนอื่นเพื่อกลบความผิดพลาดของตัวเอง ก็เชิญไสหัวไปตายคนเดียวเถอะเรย์!” เสียงตะคอกของ ‘กานต์’ สั่นเครือและแหลมสูงจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเรย์ เขาไม่ได้ตอบโต้กลับไปทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทบนพื้นพรมห้องนั่งเล่น สลับกับร่างที่ไร้วิญญาณของ ‘มินท์’ ซึ่งนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น… เหยื่อรายที่สิบที่เพิ่งถูกเส้นตายของกลุ่มไลน์พรากชีวิตไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่มีใครช่วยได้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไอของความกลัวที่อบอวลจนหายใจไม่ออก “มินท์ไม่ได้ตายเพราะฉัน กานต์” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อนั้นสั่นระริก “มินท์ตายเพราะเราทุกคนมัวแต่ลังเลที่จะกดลบข้อความนั้น” “อย่ามาทำเป็นพูดดี! มึงเป็นคนเสนอให้เราลองสืบหาไอ้แอดมินนั่นเองไม่ใช่เหรอ!” กานต์พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อเรย์ เขย่าอย่างบ้าคลั่ง “ถ้าเราไม่ยุ่ง ถ้าเราไม่พยายามเป็นฮีโร่ มินท์ก็คงไม่ต้องมาจบชีวิตแบบนี้!” นีน่านั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง ดวงตาที่เคยเป็นประกายของแฮกเกอร์สาวดูว่างเปล่า เธอไม่ได้พยายามห้ามปราม แต่กลับจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือที่ดับมืดไปแล้ว นิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนหน้าจอเป็นจังหวะ ราวกับกำลังกดรหัสลับที่ไม่มีใครเข้าใจ “หยุดเถอะค่ะ” นีน่าเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “จะทะเลาะกันไปก็ไม่มีประโยชน์… เพราะตอนนี้ไอ้แอดมินมันเริ่มนับถอยหลังรอบใหม่แล้ว” เสียงเตือนข้อความเด้งขึ้นพร้อมกันในเครื่องของทุกคน เสียง 'ติ๊ง' ที่เคยฟังดูธรรมดา บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงระฆังมรณะที่กรีดลึกเข้าไปในโสตประสาท **[Admin]: เหลืออีก 9 ชีวิต การเสียสละของรายที่ 10 ทำให้เกมน่าเบื่อขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ต้องห่วง… ฉันเตรียมความสนุกบทใหม่ไว้ให้พวกแกแล้ว** เรย์ผลักกานต์ออกแล้วก้าวเข้าหานีน่า “เธอรู้อะไรใช่ไหมนีน่า? ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในกลุ่มนี้ เธอไม่ได้แค่จะทำลายระบบ… แต่เธอตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกหรือเปล่า?” นีน่าเงยหน้าขึ้นมองเรย์ แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชา “ถ้าฉันตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ฉันคงไม่นั่งจมกองเลือดอยู่กับพวกนายหรอกค่ะเรย์… ฉันก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่งที่กำลังเรียนรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนถือกระดาน” “พวกแกคุยเรื่องอะไรกัน!” กานต์ตะโกนแทรก “ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฉันจะออกจากกลุ่มนี้! ใครจะตายก็ช่าง แต่ฉันไม่ขออยู่เป็นเบี้ยล่างไอ้ฆาตกรนี่อีกแล้ว!” กานต์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดรัวๆ เพื่อจะลบบัญชีไลน์ทิ้ง แต่ทว่า… ปุ่มคำสั่งกลับกลายเป็นสีเทาและไม่ตอบสนอง หน้าจอเริ่มสั่นไหวและมีภาพแปลกประหลาดปรากฏขึ้น เป็นภาพมุมกล้องวงจรปิดที่ถ่ายให้เห็นพวกเขาทั้งสามคนในห้องนี้ ณ วินาทีนี้! “นี่มัน… มันแอบติดกล้องไว้ในนี้!” กานต์หน้าซีดเผือด “มันเห็นเราตลอดเวลา!” “ไม่ใช่มุมกล้องวงจรปิดหรอกค่ะ” นีน่าเสียงสั่น เธอหันจอโทรศัพท์ของตัวเองให้ทั้งคู่ดู ในนั้นแสดงโค้ดคำสั่งที่วิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว “มันกำลังใช้ ‘ตัวตน’ ของเราเชื่อมต่อกับเครือข่ายประสาทส่วนบุคคล… ที่นี่ไม่มีกล้อง แต่มันอยู่ในทุกที่ที่พวกเรามองเห็น” ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงสีแดงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์ของทั้งสามคน บรรยากาศกดดันเข้าขั้นขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มเดินวนรอบนอกประตูห้อง เสียงนั้นเชื่องช้า เยือกเย็น และหยุดลงตรงหน้าประตูพอดี กานต์ที่สติแตกไปแล้วถอยกรูดไปจนชิดมุมห้อง “ใคร? ใครอยู่ข้างนอกนั่น!” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงข้อความใหม่เด้งขึ้นมาในกลุ่มไลน์ **[Admin]: ประตูไม่ได้ล็อกหรอกนะ… คนที่พวกแกควรกลัว ไม่ใช่ฉันที่ถือโทรศัพท์เครื่องนี้ แต่คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกแกตั้งแต่นาทีที่มินท์สิ้นใจต่างหาก** เรย์นิ่งอึ้ง เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ในเงามืดที่มุมห้อง ร่างหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนไหวออกมา แสงจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นเพียงแค่ใบหน้าที่คุ้นเคย… ใบหน้าที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน มินท์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอไร้ซึ่งแววชีวิต ลำคอที่มีรอยช้ำจางๆ ขยับยุกยิกราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังชักใยเธออยู่จากด้านหลัง เธอค่อยๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดปุ่มเปิดลำโพง เสียงที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงของมินท์ แต่มันคือเสียงของเรย์… เสียงที่เขาเคยสารภาพความผิดบาปในอดีตกับคนรักคนก่อนที่เขาทำพลาดไป “ถึงตาของนายแล้ว… เพื่อนรัก” มินท์เอ่ยด้วยเสียงที่สังเคราะห์ขึ้นจนแหลมเล็ก บิดเบี้ยวจนเกินมนุษย์ เรย์ทรุดเข่าลงกับพื้น ความรู้สึกผิดที่พยายามกลบฝังมานานนับปีทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก เมื่อเขารู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเยียบของมือมินท์ที่แตะลงบนบ่า และปลายมีดที่จ่อเข้าที่ลำคอของเขาอย่างเงียบเชียบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่คาดไม่ถึงในค่ำคืนนี้กับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ