การหักหลัง

“ออกไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้ เรย์!” เสียงกระซิบข้างหูนั้นไม่ได้มาจากผีสางที่ไหน แต่มันคือเสียงของนีน่าที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ท่ามกลางความมืดมิดในห้องเก็บเอกสารเก่าของโรงเรียน แสงไฟกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังจะวายก่อนจะดับพรึบลงทิ้งให้เราสองคนจมอยู่ในความว่างเปล่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหล็กสนิม เรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่ขยับผ่านหลังคอไป เขาไม่ได้กลัวตาย แต่ความรู้สึกผิดในอดีตที่คอยหลอกหลอนมันกัดกินหัวใจยิ่งกว่าความตายตรงหน้า “เธออยู่ที่ไหน นีน่า?” เรย์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิว เขาพยายามควานหาไฟฉายในกระเป๋ากางเกง แต่ทว่า... พรึบ! หน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้กลับสว่างวาบขึ้นมาเอง แสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนใบหน้าของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง... ไม่ใช่นีน่า แต่เป็น 'กันต์' สมาชิกในกลุ่มไลน์ที่เงียบเชียบที่สุดมาโดยตลอด “หาอะไรอยู่เหรอ เรย์?” กันต์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือ ‘ไดรฟ์ข้อมูล’ สีเงินวาววับที่เรย์จำได้แม่นว่านีน่าเก็บมันไว้ในช่องลับของโน้ตบุ๊กที่ถูกล็อกรหัสผ่านไว้สามชั้น “แก... แกทำอะไรนีน่า?” เรย์ขยับตัวเข้าหาด้วยความโกรธ แต่กันต์กลับถอยกรูดไปพิงผนังพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “นีน่าเหรอ? เธอเป็นแค่แฮกเกอร์ที่ชอบเล่นเกมกับความตาย แต่เธอไม่เคยบอกพวกนายใช่ไหม ว่าจริงๆ แล้ว ‘ระบบ’ ที่พวกเรากำลังสู้ด้วย... เธอเป็นคนมีส่วนร่วมในการวางโครงสร้างมันขึ้นมาตั้งแต่ต้น” กันต์พูดพลางชูไดรฟ์ในมือขึ้น “ฉันแค่มาทวงสิ่งที่เธอควรจะให้พวกเราดูตั้งนานแล้ว” เรย์ชะงัก ฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าหยุดลงทันที ความสับสนก่อตัวขึ้นในอก คำพูดของกันต์เหมือนดาบที่แทงลงไปกลางใจ ความเชื่อใจที่เขามีต่อนีน่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา กำลังถูกสั่นคลอนด้วยข้อมูลเพียงชิ้นเดียว ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ ‘ทวงตาย’ ก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายข้อความจนเครื่องสั่นสะเทือนไปทั่วห้อง *แอดมิน: ‘ดูเหมือนจะมีหนูขโมยชีสไปกินนะ... แต่น่าเสียดาย ที่ชีสก้อนนั้นมันเคลือบยาพิษไว้’* เรย์รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู มือไม้ของเขาสั่นเทา นีน่าไม่ได้หายไปไหน เธอไม่ได้ถูกทำร้ายอย่างที่เขาคิด แต่ในกลุ่มไลน์ตอนนี้ นีน่ากำลังพิมพ์ข้อความตอบโต้ด้วยความเร็วสูง *นีน่า: ‘กันต์... นายโง่กว่าที่ฉันคิดนะ คิดว่าฉันจะทิ้งข้อมูลจริงๆ ไว้ในไดรฟ์ที่ตั้งโปรแกรมให้ระเบิดตัวเองผ่านเครือข่ายงั้นเหรอ?’* บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที กันต์ก้มลงมองไดรฟ์ในมือที่เริ่มเปลี่ยนสีจากสีเงินเป็นสีแดงก่ำ ราวกับโลหะที่กำลังร้อนจัดจนเกือบละลาย เขาแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้น แต่ทว่า... ไดรฟ์นั้นกลับไม่ระเบิด มันกลับส่งเสียงแหลมสูงที่ทำเอาเรย์ต้องเอามือกุมขมับด้วยความเจ็บปวด “ไม่ได้ระเบิดหรอกกันต์...” เสียงของนีน่าดังขึ้นมาจากลำโพงสมาร์ทโฟนของเรย์ แต่น้ำเสียงของเธอเย็นชาและห่างเหินกว่าที่เคย “แต่มันคือตัวส่งสัญญาณตำแหน่ง (Tracker) ที่ฉันใช้ล่อ ‘แอดมิน’ มาหาแกต่างหากล่ะ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเก็บเอกสาร แสงไฟฉายสว่างจ้าส่องทะลุรอยแยกของประตูเข้ามา ไม่ใช่แสงจากครูเวร แต่เป็นแสงจากเงาสีดำทมิฬที่สวมหน้ากากใบหน้าบิดเบี้ยว... แอดมินมาถึงแล้ว “เรย์... หมอบลง!” นีน่าตะโกนผ่านสาย เรย์ตัดสินใจพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อของกันต์แล้วลากเขาลงไปหลบหลังชั้นหนังสือไม้เก่าๆ ในเสี้ยววินาทีที่ประตูถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล เสียงกระสุนปืนดังก้องสะท้อนไปทั่วห้อง แต่มันไม่ใช่กระสุนจริง... มันคือกระสุนยาสลบที่พุ่งเข้าฝังที่ไหล่ของกันต์จนเขาสลบเหมือดไปในทันที ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง เรย์มองลอดผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือ เห็นเพียงรองเท้าหนังสีดำมันวาวของใครบางคนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างร่างของกันต์ที่หมดสติไป มือที่สวมถุงมือหนังสีดำเอื้อมลงไปหยิบไดรฟ์ข้อมูลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะหันมาทางชั้นหนังสือที่เรย์ซ่อนตัวอยู่... ราวกับว่าอีกฝ่ายมองเห็นเขาผ่านความมืดมิดนั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง “นีน่า... เธอน่ะเก่งนะที่หลอกฉันได้” เสียงที่แหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาดดังออกมาจากใต้หน้ากากนั้น “แต่เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมให้เขาขโมยข้อมูลไปง่ายๆ?” เรย์กลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมาจากอก เมื่อแอดมินก้าวเข้ามาใกล้ชั้นหนังสือมากขึ้นเรื่อยๆ จนปลายรองเท้าแตะกับขอบไม้ที่เรย์จับอยู่ “เพราะข้อมูลที่อยู่ในนี้... มันไม่ใช่ความลับของกลุ่มไลน์ แต่มันคือรายชื่อเพื่อนทุกคนที่ตายไปก่อนหน้านี้... และหนึ่งในนั้น มีชื่อของเธออยู่ด้วยนะ นีน่า” แอดมินหยุดกึกก่อนจะหันมามองที่กล้องวงจรปิดในห้องตรงๆ เหมือนกำลังสื่อสารกับนีน่าที่กำลังแอบดูอยู่จากที่ไหนสักแห่ง “เธอไม่ได้แค่กำลัง ‘หาทางทำลาย’ ระบบหรอกนีน่า... แต่เธอคือ ‘สมาชิกคนแรก’ ที่แอดมินรุ่นก่อนหน้านี้สร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมพวกมัน... ตั้งแต่ต้นจนจบ” เรย์เบิกตากว้าง หันไปมองที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของตนเอง ซึ่งตอนนี้ภาพบนหน้าจอกลับปรากฏภาพใบหน้าของนีน่าที่กำลังนั่งยิ้มบางๆ อย่างเย็นเยือก... เป็นยิ้มที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่คาดไม่ถึงในค่ำคืนนี้กับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ