แชทสีเลือด

"ไม่ได้เจอกันนานนะ... พี่ชาย" คำนั้นยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเรย์ ราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพที่ไม่มีวันปิดตาย เขาไม่ได้ตอบโต้กลับไปในทันที มือที่สั่นเทาของเด็กหนุ่มค่อยๆ เลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แสงไฟสีฟ้าจางๆ สั่นไหวราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรัว แชทในกลุ่มไลน์ทวงตายเงียบสงัดราวกับป่าช้า แต่สถานะการอ่านของข้อความล่าสุดนั้นขึ้นตัวเลข '1' ค้างไว้ เหมือนคนฝั่งโน้นกำลังจ้องมองเขาทะลุผ่านหน้าจอแก้วใส "เรย์... อย่ามองมัน" นีน่าเอ่ยเสียงต่ำ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนฝั่งตรงข้าม แสงจากหน้าจอมอนิเตอร์สามเครื่องที่เรียงรายอยู่รอบตัวสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก เธอวางมือบนไหล่ของเรย์ บีบแน่นจนเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ช่วยดึงสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน "พี่ชายเหรอ?" เรย์พึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า "นีน่า ผมไม่มีพี่ชาย... ครอบครัวผมเหลือแค่คนเดียว และเขาตายไปตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้ว" "ไอ้หน้ากากมันพยายามเล่นกับจิตวิทยาของนาย" นีน่ากล่าวพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว "มันรู้ปมในใจนาย รู้ว่านายแบกความรู้สึกผิดเรื่องเพื่อนไว้หนักแค่ไหน การขุดเอา 'พี่ชาย' ขึ้นมาเป็นเครื่องมือ ก็เพื่อให้สติแตกไงล่ะ" ทันใดนั้น หน้าจอสมาร์ทโฟนของเรย์ก็เปลี่ยนไป พื้นหลังสีดำสนิทของแอปพลิเคชันเริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงกึ่งกลางหน้าจอ ก่อนที่ของเหลวข้นคลั่กสีแดงสดจะค่อยๆ ซึมออกมาจากขอบกระจก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ของนีน่าจนเรย์ต้องยกมือขึ้นปิดจมูก "นีน่า... นั่น... เลือดเหรอ?" นีน่าชะงัก เธอรีบคว้าอุปกรณ์ตรวจสอบสัญญาณขึ้นมาดู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ไม่ใช่... มันไม่ใช่เลือดจริง แต่มันคือโปรแกรมที่เขียนด้วยรหัสภาษาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันกำลังพยายาม 'ย่อยสลาย' ฮาร์ดแวร์ของนาย!" เรย์พยายามโยนโทรศัพท์ทิ้ง แต่ดูเหมือนนิ้วของเขาจะถูกแรงดึงดูดประหลาดตรึงไว้กับหน้าจอ ของเหลวสีแดงนั้นไม่ได้เปื้อนเพียงแค่หน้าจอ แต่มันเริ่มไหลลามขึ้นมาตามนิ้วของเขา ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งทิ่มแทงเข้าไปใต้ผิวหนัง ผสมปนเปกับความร้อนรุ่มของรอยแผลที่เขายังจำได้ติดตา "ปล่อยมือสิเรย์! ถ้าปล่อยไม่ได้ นายจะต้องตายตามมันไป!" นีน่าตะโกน เธอคว้ามีดพกออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน เตรียมที่จะกรีดสายเคเบิลทุกเส้นที่เชื่อมต่ออยู่กับโน้ตบุ๊กเพื่อตัดสัญญาณเน็ตเวิร์กที่อาจเป็นตัวนำพาความตายนี้ "มัน... มันกำลังส่งข้อความ..." เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาฝืนมองสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยเลือด [แชทใหม่จาก: พี่ชาย] [ยังจำวันที่เราแย่งขนมปังกันในห้องใต้ดินได้ไหม? นายไม่ได้แย่งมันไปจากฉัน... แต่นายปล่อยให้ฉันหิวจนตายต่างหาก] เสียงหัวใจของเรย์หยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ภาพความทรงจำสีเทาที่เขาพยายามลบเลือนผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ความมืดมิดในห้องใต้ดิน เสียงสะอื้นที่แผ่วลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงความเงียบงัน และร่างที่เย็นชืดในอ้อมแขน... เขาไม่ได้แค่ทำเพื่อนตาย แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับความผิดบาปที่ไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ "นีน่า... ฉันทำพลาดไปจริงๆ ใช่ไหม?" เรย์ถามเสียงสั่น ร่างกายของเขาเริ่มทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดที่ไหลออกจากหน้าจอเริ่มหนาตัวขึ้นจนกลายเป็นกลุ่มก้อนสีดำที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต "อย่าฟังมัน! นายไม่ใช่นักฆ่า! นายเป็นแค่เด็กที่หวาดกลัวในตอนนั้น!" นีน่าพยายามดึงตัวเรย์ออกมา แต่เธอกลับกระเด็นออกไปด้วยแรงกระแทกจากพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในห้อง หน้าจอสมาร์ทโฟนที่อาบไปด้วยเลือดเริ่มสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แสงสีฟ้า แต่เป็นแสงสีแดงฉานเหมือนดวงตาของปีศาจที่กำลังจ้องมองเข้ามาในดวงตาของเรย์โดยตรง [แชทใหม่จาก: ไอ้หน้ากาก] [เกมนี้เพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก 'น้องชาย'] ประตูห้องของนีน่าที่ปิดตายอยู่ดีๆ ก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หลังม่านควันสีจาง แสงไฟจากทางเดินสลัวๆ ทอดเงาให้เห็นหน้ากากสีขาวโพลนที่ไร้ร่องรอยของปากหรือจมูก มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เจาะลึกเข้าไปในความว่างเปล่า นีน่าชักมีดออกมา มือสั่นเทาด้วยความกลัว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แฮกเกอร์ฝีมือดี แต่นี่คือสิ่งที่เหนือธรรมชาติเกินกว่าที่เทคโนโลยีใดๆ จะต้านทานได้ เรย์เงยหน้าขึ้นมองร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า เลือดที่มือของเขาหยดลงพื้นเป็นจังหวะที่สอดคล้องกับเสียงหัวใจของเขาที่เต้นผิดจังหวะ "แก... แกไม่ใช่พี่ชายฉัน" ร่างในหน้ากากหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังดูแหลมสูงและบาดลึกเข้าไปในแก้วหูราวกับเสียงกรีดร้องของคนหลายคนรวมกัน "ไม่ใช่พี่ชาย... แต่เป็น 'เงา' ที่นายสร้างขึ้นมาในวันที่นายเลือกที่จะมีชีวิตรอดเพียงลำพังไงล่ะ" ชายคนนั้นก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พร้อมกับที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของเรย์ดับสนิทลงในทันที ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง นีน่าสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ตัวเธอเรื่อยๆ ในขณะที่เรย์รู้สึกถึงมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบเค้นลำคอของเขาจากทางด้านหลัง แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท และในความมืดนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้หูเรย์เหลือเกิน "ขอบคุณที่เก็บฉันเอาไว้ในกลุ่ม... ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันจะพาเธอลงไปอยู่ข้างล่างนั่นด้วยกันแล้วนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และนีน่าในบทนี้ หวังว่าจะยังไม่กดออกจากแชทกันไปก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ