การล้างแค้น

กลิ่นสาบโคลนตมและกลิ่นเน่าเฟะของซากศพโชยเข้าจมูกเรย์จนแทบสำลัก มือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งในก้นบึ้งของมหาสมุทรบีบแน่นลงบนปกเสื้อของเขา แรงมหาศาลนั้นดึงร่างของเด็กหนุ่มจนเซถลาไปกระแทกกับผนังห้องที่ลอกร่อน “แก... แกยังไม่ตาย!” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คน แต่มันคือ ‘มีนา’ เพื่อนสมัยเด็กที่เขาเคยทิ้งไว้ในบ่อน้ำร้างเมื่อสิบปีก่อน ผิวหนังของเธอซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดสีดำคล้ำตัดกับรอยแผลฉกรรจ์ที่ลำคอ ดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้เหลือเพียงโพรงมืดมิดที่ไหลเยิ้มไปด้วยของเหลวสีข้น มีนาแสยะยิ้มจนมุมปากฉีกขาดไปถึงใบหู เสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดลึกแก้วหูราวกับเสียงขูดขีดของโลหะ “ความผิดที่นายฝังไว้... มันไม่เคยเน่าเปื่อยไปตามกาลเวลาหรอกนะ เรย์ นายคิดจริงเหรอว่าบ่อน้ำนั่นจะเก็บงำความลับของนายไว้ได้ตลอดไป?” ในขณะที่เรย์พยายามดิ้นรน มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็สั่นรัวจนแทบระเบิด หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับใบหน้าของมีนาที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขา [กลุ่มไลน์: ทวงตาย] [แอดมิน: ยินดีต้อนรับ ‘เหยื่อรายแรก’ กลับมาทวงคืนความยุติธรรมนะจ๊ะ เรย์... นายพร้อมจะชดใช้หรือยัง?] “นีน่า!” เรย์ตะโกนสุดเสียง แม้จะรู้ดีว่าในห้องนี้มีเพียงเขากับวิญญาณที่อาฆาตแค้น แต่เสียงสัญญาณชีพที่ดังขึ้นจากหูฟังบลูทูธที่เขาใส่ไว้ประจำ ทำให้เขาพอมีความหวัง “ฉันรู้แล้ว!” เสียงของนีน่าดังแทรกเข้ามาในหูฟัง น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความเยือกเย็นแบบแฮกเกอร์ “เรย์ ฟังฉันนะ วิญญาณมีนาไม่ได้มาเอง แต่มันถูกผูกติดกับ ‘โค้ด’ ที่แอดมินปล่อยออกมา มันคือ ‘ไฟล์ผี’ ที่แฝงมากับข้อความในกลุ่ม ถ้าฉันตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายของเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้ นายต้องเป็นคนลบมันทิ้งด้วยรหัสที่แกเคยใช้ทิ้งเพื่อนคนนั้น... รหัสที่แกเขียนไว้ข้างบ่อ!” เรย์ชะงัก รหัสผ่านที่เขาเคยสลักไว้ด้วยความหวาดกลัวในคืนนั้น มันคือตัวเลขวันที่เกิดเหตุ... วันที่เขากลายเป็นฆาตกรโดยไม่เจตนา มีนาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเยียบสัมผัสที่ข้างหู “นายยังจำมันได้ไหม? เลขที่นายใช้ล็อกกุญแจบ่อน้ำตอนที่ฉันกำลังตะเกียกตะกายขึ้นมา... เลขที่นายเลือกจะกดทับมันลงไปเพื่อปิดปากฉันตลอดกาล” มือที่บีบคอเสื้อของเรย์เริ่มกระชับแน่นขึ้น ร่างของมีนาค่อยๆ บิดเบี้ยว รูปร่างของเธอเปลี่ยนไปเป็นเงาสีดำทมิฬที่ขยายตัวจนคลุมไปทั่วห้อง เรย์พยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่มือของเขากลับสั่นจนทำเครื่องร่วงหล่นลงพื้น ‘ต้องตั้งสติ...’ เขาบอกตัวเอง พยายามนึกถึงตัวเลขสี่ตัวที่หลอกหลอนเขาในฝันทุกค่ำคืน “อย่าไปฟังมัน!” นีน่าตะโกนผ่านหูฟัง “แอดมินกำลังแทรกแซงโสตประสาทของนาย ผ่านคลื่นความถี่ในกลุ่มไลน์! ถ้านายยอมรับเลขนั้น เท่ากับนายยอมรับความผิด และมันจะดูดกลืนวิญญาณนายเข้าสู่แอปพลิเคชันนี้ถาวร!” เรย์หอบหายใจถี่ ร่างของเขาสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันจากวิญญาณที่ถาโถมเข้ามา เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนพื้น แสงจากหน้าจอไม่ได้แสดงข้อความธรรมดา แต่มันกำลังแสดงภาพ ‘เหตุการณ์’ ในวันนั้นย้อนกลับมา ราวกับเขากำลังมองผ่านเลนส์กล้องที่แอบถ่ายไว้เมื่อสิบปีก่อน ในคลิปนั้น... เขาไม่ได้แค่ทิ้งเธอไว้ แต่เขาเป็นคนยืนดูเงาของตัวเองที่ขยับเขยื้อนด้วยความโลภและความกลัว "ไม่ใช่... ฉันไม่ได้เป็นคนปิดฝาบ่อ!" เรย์คำรามด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้น มีนาก็หยุดนิ่ง ร่างของเธอสลายตัวกลายเป็นไอหมอกสีเทาที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรย์ ก่อนจะรวมตัวกันใหม่กลายเป็นเสียงกระซิบที่คุ้นเคยข้างหูเขา “ถ้านายไม่ได้ทำ... แล้วใครเป็นคนถือกุญแจดอกนั้นล่ะ เรย์?” เรย์ชะงัก ใจสั่นระรัว ภาพในอดีตที่เขาพยายามลบเลือนเริ่มบิดเบี้ยว ในคลิปวิดีโอที่หน้าจอโทรศัพท์ ปรากฏร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้ เขาคนนั้นสวมหน้ากาก... หน้ากากใบเดียวกันกับที่แอดมินใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำตัว! มือปริศนาที่สวมถุงมือสีดำค่อยๆ ยื่นออกมาจากความมืดในมุมห้อง ไม่ใช่เพื่อช่วยเขา แต่เพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา นิ้วมือที่ผอมเกร็งกดรหัสผ่าน 4 ตัวลงบนหน้าจออย่างชำนาญ... ตัวเลขที่เรย์ไม่เคยกล้าพิมพ์เอง เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ดังขึ้น ‘ติ๊ง!’ [แอดมิน: ขอบใจนะเรย์ ที่ช่วยยืนยันความทรงจำ... เพราะตอนนี้ กฎข้อที่ 33 ถูกปลดล็อกแล้ว] พื้นห้องที่เรย์ยืนอยู่เริ่มร้าวและทรุดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับพื้นดินกำลังจะกลืนกินเขากลับไปสู่บ่อน้ำนรกนั่นอีกครั้ง นีน่าส่งเสียงกรีดร้องผ่านหูฟังก่อนที่สัญญาณจะตัดไปอย่างสิ้นเชิง ในวินาทีที่เขากำลังจะร่วงลงไป มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น เรย์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่เมื่อสบตาเข้ากับดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากนั้น เขากลับต้องพบกับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตาย... “ไม่ได้เจอกันนานนะ... พี่ชาย” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ