ความจริงที่ถูกฝัง

"อย่าหันไป... เรย์ อย่าหันไปมองมันเด็ดขาด!" เสียงของนีน่ากรีดผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งไว้บนเตียง มันไม่ได้แผ่วเบาเหมือนที่ผ่านมา แต่มันสั่นเครือราวกับเธอกำลังกลั้นหายใจอยู่ข้างหลังเขานี่เอง เรย์ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ความเย็นเยียบที่เกาะกุมหัวไหล่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความรู้สึก แต่มันเริ่มกัดกินผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก ร่างในกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้ายังคงขยับ... มันไม่ได้เลียนแบบท่าทางของเขา แต่มันกำลังฉีกยิ้ม—ยิ้มที่กว้างจนมุมปากเกือบจะฉีกถึงใบหู เผยให้เห็นฟันที่ซ้อนกันจนดูไม่ใช่มนุษย์ "นีน่า... มัน... มันอยู่ในกระจก" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจะกลายเป็นเสียงคราง "ฉันเห็นแล้ว เรย์ ฟังฉันนะ!" นีน่าตะคอกกลับมาผ่านสายสัญญาณที่สัญญาณเริ่มติดๆ ขัดๆ "ภาพสะท้อนนั่นไม่ใช่ผี แต่มันคือ 'ข้อมูล' ที่ถูกฝังไว้เมื่อห้าปีก่อน นายจำวันที่เราไปค่ายอาสาที่บ้านพักริมน้ำไม่ได้แล้วเหรอ? วันที่เพื่อนของเราหายไป... วันที่ไม่มีใครยอมพูดถึง!" ความทรงจำที่เรย์พยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจเริ่มพรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนที่แตกทะลัก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นดินโคลนหลังฝนตกในวันนั้นย้อนกลับมาเตะจมูกเขาอย่างรุนแรง ภาพเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของบ่อน้ำเก่าโดยที่เรย์ทำได้เพียงยืนมองด้วยความตกตะลึง เพราะขาสองข้างของเขามันหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนล่ามไว้ เขากลั้นใจ สะบัดไหล่แรงๆ จนหลุดพ้นจากสัมผัสนั้น แล้วหันขวับไปด้านหลัง ทว่าความว่างเปล่ากลับเป็นสิ่งที่ต้อนรับเขาอยู่ มีเพียงเงาตะคุ่มในมุมมืดของห้องที่ดูเหมือนจะขยับไหวไปตามจังหวะแสงไฟที่กะพริบถี่ๆ "นีน่า... ห้าปีก่อน นายบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ" เรย์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดนิ้วสั่นๆ ลงบนหน้าจอเพื่อพิมพ์ตอบ "แต่ทำไมในกระจกถึงมีหน้าของ 'ไอ้เต้' อยู่ในนั้น!" ข้อความถูกส่งออกไป แต่แทนที่จะเป็นคำตอบจากนีน่า หน้าจอแชทกลุ่ม "ทวงตาย" ก็เด้งขึ้นมาแทนที่ *Admin: ใครบอกว่านั่นคืออุบัติเหตุงั้นเหรอ?* *Admin: ความจริงไม่ได้ถูกฝังอยู่ในบ่อน้ำหรอกเรย์... แต่มันถูกฝังอยู่ใน 'ความเงียบ' ของพวกนายทุกคนต่างหาก* หัวใจของเรย์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขาไม่ได้อ่านข้อความต่อ แต่กลับตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด เขาหยิบเศษกระจกที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นจากการแตกสลายของบานกระจกเมื่อครู่ขึ้นมา แล้วจ้องมองลึกลงไปในเศษเสี้ยวของภาพสะท้อนนั้น นีน่าที่ปลายสายเงียบไปนานผิดปกติ ก่อนที่เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก "เรย์... ถ้าฉันบอกว่าคนที่ส่งข้อความมาตอนนั้น ไม่ใช่แอดมิน... แต่เป็นฉันล่ะ?" เรย์ชะงัก นิ้วที่ถือเศษกระจกสั่นระริก "เธอหมายความว่ายังไง?" "ห้าปีก่อน ฉันไม่ได้แค่เห็นเหตุการณ์ แต่นั่นคือการทดลอง... การทดลองของกลุ่มไลน์ที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น และนาย... เรย์ นายไม่ใช่คนรอดชีวิตที่โชคดี นายคือ 'ตัวหมาก' ที่ถูกเลือกไว้ตั้งแต่ต้น" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่คุ้นเคย จังหวะเดียวกับที่เต้เคยเคาะก่อนจะตายเมื่อห้าปีก่อน ปัง... ปัง... ปัง... ประตูล็อกแน่นหนาค่อยๆ บิดลูกบิดช้าๆ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ด้านนอก แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เรย์ถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับกำแพง เขามองเห็นเงาร่างคนยืนอยู่หน้าบานประตูที่เริ่มแง้มออก ในเงาหน้ากากที่ดูคุ้นตานั้น มีดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งจ้องมองทะลุผ่านความมืดเข้ามา "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้นนะ เรย์" เสียงที่ดังก้องออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ใช่เสียงของแอดมิน แต่เป็นเสียงของตัวเขาเองที่พูดออกมาจากลำโพง... เสียงของเขาที่พูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาในวันที่เต้ตาย เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นมือที่สวมถุงมือสีดำสนิทเอื้อมเข้ามาในห้อง สิ่งที่ถืออยู่ในมือนั้นคือ 'สร้อยข้อมือ' ที่หายไปของเต้... สร้อยเส้นที่เขาสัญญาว่าจะเก็บไว้ให้ตลอดไป "แกเป็นใคร!" เรย์ตะโกนลั่น ร่างนั้นก้าวพ้นเงามืดออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากาก... หน้ากากที่ถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นยิ่งกว่าใคร มันไม่ใช่เต้ และไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันคือตัวเขาเอง... ในเวอร์ชันที่ไม่มีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "ฉันคือคนที่นายทิ้งไว้ในบ่อน้ำนั่นไงล่ะ" ร่างนั้นแสยะยิ้มก่อนจะยื่นมือมาคว้าคอเสื้อของเรย์ไว้แน่น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดำดิ่งลงไปในความมืดพร้อมกับแมวดำนะคะ ไว้พบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ