กระจกสะท้อน

"อย่าตาย... นีน่า! ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้!" เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแตกพร่าและสั่นเครือ มือทั้งสองข้างที่พยายามกดบาดแผลกลางหลังของหญิงสาวสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจรวยรินของคนที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องล่าง แต่น่าประหลาด... ในห้องนี้มีเพียงเขากับนีน่า สภาพประตูหน้าต่างยังคงปิดตายสนิท ไม่มีคมมีด ไม่มีอาวุธ ไม่มีเงาของใครคนอื่นที่อาจเป็นมือที่สามได้เลย นีน่าพยายามขยับริมฝีปากที่ซีดเผือด เธอไอออกมาเป็นเลือดก่อนจะกระตุกยิ้มที่ดูราวกับสมเพชตัวเอง แววตาของแฮกเกอร์สาวที่เคยฉลาดเฉลียว บัดนี้เริ่มหม่นแสงลงราวกับหลอดไฟที่ขาดการเชื่อมต่อ "เรย์... ดู... ดูที่หน้าจอ..." เธอเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษา เรย์ละสายตาจากบาดแผลไปที่สมาร์ทโฟนของนีน่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หน้าจอของมันไม่ได้แสดงแอปพลิเคชันแชทที่คุ้นเคย แต่มันกำลังรันโปรแกรมดึงข้อมูลย้อนหลัง ที่มุมขวาล่างแสดงค่าสถิติการใช้งานที่สูงผิดปกติ ข้อมูลเหล่านั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันกำลังดึงข้อมูลมาจากระบบประสาทส่วนกลางของ 'ผู้ใช้งาน' ในห้องนี้ หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะ ราวกับมีใครบางคนมาทุบผนังอกเขารัวๆ เขาค่อยๆ หันมองกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่หลังโต๊ะทำงาน ภาพที่สะท้อนในกระจกไม่ใช่แค่ภาพเขากับนีน่า แต่มันมี 'ตัวตน' อีกอย่างหนึ่งที่ซ้อนทับอยู่ในเงาของเขา... เป็นเงาสีดำสนิทที่มีรูปร่างคล้ายเขาทุกประการ ทว่ารอยยิ้มในเงานั้นกลับกว้างจนถึงใบหู เขาถอยกรูดจนหลังชนกำแพง ลมหายใจขาดห้วง "นั่น... นั่นมันอะไร?" "นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ..." นีน่าพยายามยันตัวขึ้นแต่ล้มพับลงไปใหม่ "เราไม่ได้ถูกสาปจากภายนอก... ไอ้กลุ่มไลน์นั่น... มันแค่กระจก มันสะท้อน 'สิ่งเลวร้าย' ที่อยู่ในตัวนายออกมา... และคืนนี้... รอยร้าวในกระจกก็คือตัวนายเอง" ความรู้สึกผิดที่เคยฝังลึกอยู่ในจิตใจของเรย์ปะทุขึ้นเหมือนภูเขาไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เพื่อนของเขาต้องตายเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดในเสี้ยววินาทีนั้นไหลย้อนกลับมา ราวกับว่าความตายของนีน่าในตอนนี้ คือภาพฉายซ้ำที่ถูกบงการโดยตัวเขาเอง ไม่ใช่สิ... เขาไม่ได้ฆ่าเธอ แต่ระบบกำลังบอกว่า 'เขาเป็นผู้ส่งคำสั่ง' เรย์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอของเขากำลังแสดงข้อความล่าสุดจาก [แอดมิน] ที่เด้งขึ้นมาโดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ [แอดมิน]: "ยินดีด้วย เรย์ นายเพิ่งทำภารกิจสำเร็จ... คำสาปที่นายได้รับมาตั้งแต่วันแรก คือการทำลายคนที่นายรักที่สุดเพื่อแลกกับการมีชีวิตอยู่ต่อ นายพร้อมจะยอมรับหรือยังว่า... นายคือ 'แอดมิน' อีกคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในเงาของตัวเอง?" "ไม่จริง... ฉันไม่ได้ทำ!" เรย์ตะโกนใส่ความเงียบงัน แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่ก้องกังวานจากด้านหลังประตูก็หยุดลง มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของใครที่ไหน แต่มันคือเสียงก้าวเดินของคนที่คุ้นเคยที่สุด เสียงที่เป็นจังหวะเดียวกับที่เขากำลังก้าวเดินในใจ... ความกลัวเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อประตูห้องค่อยๆ เปิดออกด้วยตัวเอง ทั้งที่เขาจำได้แม่นว่าเขาลงกลอนไว้แน่นหนาแล้ว ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง... ร่างที่มีใบหน้าและสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน ร่างนั้นไม่ได้ถือมีด แต่มือของมันถือสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่ง ซึ่งในนั้นคือรูปภาพของนีน่าที่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่... รูปภาพที่ถูกถ่ายจากมุมมองสายตาของเรย์เป๊ะๆ ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังกดแผลให้เธอ "ตกใจเหรอ?" ร่างเงาในกระจกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ "อย่าโทษตัวเองเลยเรย์... ในเมื่อเราสองคนน่ะ... เป็นคนคนเดียวกันมาตั้งนานแล้ว" เรย์มองร่างนั้นด้วยความแตกสลาย ก่อนที่หน้าจอในมือของเขาจะดับลงพร้อมกับมีเสียงข้อความใหม่เด้งขึ้นมาเบาๆ ในความเงียบนั้น... มันไม่ใช่ข้อความจากแอดมิน แต่เป็นข้อความจาก 'นีน่า' ที่ส่งมาให้เขา ทั้งที่เธอนอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้า [นีน่า (ข้อความ]: "อย่าหันไปมองมัน... ถ้าแกหันไปมองมัน... แกจะไม่มีวันได้กลับออกมาจากกระจกบานนี้ตลอดกาล" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหลับตา ร่างนั้นกลับเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งทำให้เรย์ตัวแข็งทื่อ และในจังหวะนั้นเอง... บานกระจกที่แขวนอยู่บนผนังก็เริ่มร้าวลามจากมุมหนึ่งไปสู่อีกมุมหนึ่ง ก่อนที่ภาพสะท้อนในกระจกจะเริ่ม 'ขยับ' ด้วยตัวของมันเอง โดยที่เรย์ไม่ได้ขยับตัวตามเลยแม้แต่นิดเดียว! แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับความดำมืดในจิตใจของเรย์นะคะ